Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Denise blogt: Sinterklaastijd

Denise blogt: Sinterklaastijd

Health
Denise blogt: Sinterklaastijd

3.30 uur:
‘Mama, ik moet plassen.’
‘Ga maar schat.’
‘Zijn er Pieten? Ik durf niet.’
‘Er zijn geen Pieten nu. Ga maar gewoon.’
‘En als er wel een Piet is?’
‘Dan zeg je: ‘Hoi Piet!”

4.30 uur:
‘Mag ik kijken wat er in mijn schoen zit?’
‘Nee, het is nog nacht.’
‘Alleen even kijken.’
‘Nee, we gaan eerst nog even slapen.’

4.50 uur:
‘Mag ik NU kijken of er iets in mijn schoen zit?’

5.15 uur:
‘Nu dan?’

Het sinterklaasgebeuren is weer begonnen. ‘Mam, het begiiiiiiiiiint!’ riep Jippe vorige week toen het eerste Sinterklaasjournaal weer op tv was. Inmiddels zijn we alweer vele sinterklaasliedjes, filmpjes, een intocht op twee plekken in de stad en één keer schoentjes zetten verder.

‘Ik zie Dievertje!’ Jarenlang noemden ze Dieuwertje Blok steevast Dievertje en zongen ze ‘Sinterklaasje bolle bolle bolle’. Nu moet ik alleen ‘Hoe huppelt zijn paardje, het dekt op en neer,’ er nog even uit zien te krijgen.

Zes en acht zijn ze nu. En ze geloven nog. Vorig jaar vroeg Bo één keer: ‘Of heb jij dat soms in onze schoentjes gedaan?’, maar nu gelooft ze gewoon weer volop lijkt het wel. En ze vinden het nog steeds hartstikke leuk. Jippe geniet intens.

Vrijdag besefte ik tot mijn schrik dat ik nog geen schoencadeautjes in huis had. Ik dacht daar steeds nog alle tijd voor te hebben, maar nu waren de kinderen ineens nog hier in plaats van bij hun vader en hadden ze vrijdag ook nog een vrije dag. Los dat als alleenstaande ouder maar eens op. Qua werk, maar ook qua cadeautjes. Toen ze klein waren kon je tijdens het boodschappen doen nog weleens zonder dat ze het door hadden stiekem een schoencadeautje op de band leggen – verstopt tussen de mandarijnen en de melk -, maar dat lukt nu echt niet meer.

En de pietenpakken, waar lagen die ook alweer? Dus dook ik zaterdagochtend de meterkast in. Aangezien ik geen zolder, kelder of schuur heb staat die kast nogal eh… vol. Met een slee, skischoenen, ski‘s, trolleys, babyboeken, dingen uit mijn eigen kindertijd, hangmatten en… de doos met kerst- en sinterklaasspullen. Ik weet nog dat ik die kast in januari helemaal leeg had gehaald en de doos met kerst- en sinterklaasspullen helemaal onderop had gezet omdat ik dacht: die heb ik in elk geval voorlopig niet nodig. Maar voor je het weet ben je weer een jaar verder…

Het lukte hoor. Met cape en pietenpruik gingen ze de deur uit. Maar liefst twee keer zagen we de Sint. We waren ruim op tijd, gelukkig maar, want ook al is Sinterklaas meestal veel te laat, dit jaar was hij te vroeg! Verschillende ouders van vriendjes en vriendinnetjes van Bo en Jippe zag ik geschrokken gebaren toen de halve stoet al voorbij was gekomen en ze nog net Sinterklaas in een flits hadden zien passeren.

De optocht maakte echter een flinke lus door de stad, dus een uur later keken we op het plein vlak bij ons huis gewoon wéér. In de regen inmiddels, maar dat deerde de kinderen niet. Ze genoten, en ik dus ook. Net als die keer op die boot, dat was ook zo leuk. Hoe dan ook, de intocht is altijd leuk om met ze mee te maken. Als ouder op die dag je kinderen niet bij je hebben voelt rot. Dus wat dat betreft was het een geluk bij wat ongeluk.

Met die schoencadeautjes kwam het trouwens goed hoor. Sinterklaas heeft overal een oplossing voor. Ook al doet Sint ook weleens iets stoms… Zo zorg ik er na het inpakken van de cadeautjes altijd voor dat ik de rol inpakpapier zo snel mogelijk weer veilig opberg (ik ben altijd als de dood dat er ineens eentje uit bed komt als ik net met die rol in mijn hand sta), maar nu had ik de tas met gouden chocolade- en prinsessenmunten (die ik niet allemaal in een keer gebruikt had) gewoon op tafel laten liggen!

Het was zondagochtend en de kinderen waren al met Playmobil aan het spelen, op tafel, en ineens dacht ik: shiiiitttt. Ik kreeg er bijna net zo’n gevoel bij als die keer dat ik vergeten was iets in de schoentjes te doen. Omdat ik niet zeker wist of ze er al in gekeken hadden begon ik er zelf maar over. ‘Nou zeg, wat heeft Sinterklaas nou gedaan? Hij heeft zijn tas laten liggen!’

Bo: ‘Huh? Jippe, kijk! Nog veel meer munten!’

‘Hij is ook veel te druk, hè? Laten we de tas volgende keer maar bij onze schoentjes leggen, dan kan hij de tas weer meenemen.’

En dat deden ze.

Andere jaren kocht ik weken van tevoren al steeds her en der wat cadeautjes die ik tegenkwam, ook alvast voor 5 december. Maar het lijkt wel alsof het elk jaar drukker wordt. Winkelen doe ik nooit meer, even snel ergens iets meenemen komt er ook bijna niet van. Dat moet ik dus wel echt even gaan doen de komende tijd.

En ik wil natuurlijk wel dat ze weer een superleuke 5 december hebben. Zoals op deze filmpjes van twee jaar geleden. Zo lekker enthousiast, en zo schattig…

Ach, de sinterklaastijd is een drukke tijd, maar ook een mooie tijd. Zoals ik vorig jaar al schreef:

Geluk is… in het donker op de fiets met twee kinderen die sinterklaasliedjes zingen.

Shoppen is altijd een goed idee