Je bent hier: Home > Health > Denise blogt: One night stand

Denise blogt: One night stand

Health
Denise blogt: One night stand

Ineens was daar X, voor het gemak noem ik hem maar even zo. X had ik al een tijd niet meer gezien; de laatste keer dat ik hem gezien had was in het voorbijlopen bij de toiletten in een koffietentje. Ook al was er meteen een plotselinge positieve spanning terug, we hadden niet meer dan een kort beleefdheidsgesprekje. ‘He, hoe gaat het?’ ‘Hé, wat leuk, ja goed hoor, en met jou?’ 

Zo plotseling als ik hem daar ineens had gezien, zo plotseling was hij ook weer weg. Mannen zijn daar heel goed in; zowel offline als online. Dan laten ze ineens niks meer horen. Maar als het ze uitkomt (en ze kennelijk zin hebben in een leuke avond) krijg je na maanden dan ineens weer een berichtje: ‘Hey, hoe is het?’ Dan weet je al hoe laat het is.

Maar goed, dat was in dit geval niet zo. Ik had hem alleen nog één keer bij een strandtent gezien, nog langer geleden. Hij zat er met vrienden. Ik had hem niet aangesproken, we hadden elkaar alleen gegroet.

De laatste keer dat ik hem op school gezien had was ook alweer een tijd terug, tijdens een maandoptreden van de kinderen. Alle ouders stonden in de gymzaal dicht bijelkaar opeengepakt naar de kunsten van de kinderen te kijken. Ineens stond hij pal achter me. Een snelle blik. Ik kreeg het er warm van. Mensen moesten eens weten… Gelukkig had ik snel afleiding van de optredens.

En nu stond hij ineens weer voor school toen ik de kinderen op ging halen. Ik had hem daar nooit meer gezien en was eigenlijk in de veronderstelling dat zijn zoontje al naar de middelbare school was inmiddels. Een jaar of twee, drie geleden zag ik hem nog wel vaker bij het schoolplein; dan zeiden we elkaar beleefd en voorzichtig lachend gedag, terwijl ik ondertussen flitsen van die bewuste nacht zag.

Het was een one night stand geweest. Niet iets wat ik wekelijks doe, ook niet maandelijks hoor (ik heb al eens geschreven dat 2015 op het mannenvlak een héél saai jaar was), maar die keer liep het zo. Ik was uitgeweest, op een mooie septemberavond. Na uren dansen ging ik met een groepje nog door naar de Paap, niet echt mijn tent, maar wel een begrip in Den Haag.

Ik weet zelfs nog wat ik aan had. Stom is dat, dat je dat soort dingen onthoudt. Het was een soepel vallend wit satijnachtig shirt met blote schouders. Ik was nog lekker bruin. Een spijkerbroek erbij, en stoere oude laarzen. Geen sexy jurkje of zo. Maar ik was gewoon blij, en voelde me vrij.

Hij kwam op me af. Uit het niets ineens. Breed lachend. We dansten, dronken wat en hadden het leuk. Eigenlijk als vanzelf fietste ik daarna met hem mee. Deed ik dat echt? Ja, dat deed ik echt. Ik kan over heel veel dingen lang nadenken en eindeloos twijfelen, maar nu dacht ik: wat kan mij het ook schelen, ik mag ook wel eens lol hebben. En dat hadden we.

Toen we na slechts een paar uurtjes slaap wakker werden belde zijn ex. Over hun zoontje. Over hoe laat ze hem precies zou brengen, en over tasjes en zo. Een gesprek waar ik alleen maar jaloers op kon zijn: zo soepel en fijn als dat ging. Gewoon kunnen bellen en kunnen overleggen! Ook kletste hij nog even met zijn zoontje. Dat ging leuk. Meteen miste ik mijn eigen kinderen.

Nadat hij zijn telefoon weer naast zijn bed had gelegd vroeg ik waar zijn zoon op school zat.

‘Op de XXX.’

‘Op de XXX?!! Dat meen je niet! Mijn kinderen ook!’

Ik had hem nog nooit gezien volgens mij. Wat ook best kon, want in die tijd zaten allebei mijn kinderen nog in het aparte kleutergebouw.

‘O nee!’ zeiden we allebei, lachend en geschrokken tegelijk.

‘O nee,’ zei hij nog een keer, ‘ik heb het met een moeder van school gedaan.’

Lekker handig, beseften we. Nou ja, we lachten er maar om.

En nu stond hij daar ineens weer, vorige week. Ik had mijn fiets tegen een hek aan de overkant gezet en pas toen ik langs hem liep zag ik het. Ik had hem daar nooit meer verwacht, ik was er helemaal niet mee bezig en ik had genoeg aan mijn hoofd.

‘Hé, hoi,’ zei ik luchtig en vrolijk (vrolijker dan ik was), terwijl ik ondertussen dacht: hè, dat zul je altijd zien, heb ik net iets stoms aan. Ja, totaal niet belangrijk, maar dat kun je dan zomaar ineens denken.

‘Hey,’ zei hij.

In een split second wilde ik hem drie zoenen geven, maar dat leek me niet zo handig. Ik liep al door. Er stonden meer wachtende ouders.

Ik ging naar binnen om mijn zoontje te halen (de kleuters haal je bij ons op school binnen op). Toen ik tien minuten later met de kinderen wegfietste zag ik hem nog net richting de deur kijken waar ik in was gegaan. Ik was door een andere weer naar buiten gekomen. Niet expres overigens hoor, ik was hem alweer vergeten zodra ik terug in de wereld van mijn kinderen was, in de weer met jassen, sjaals en tasjes.

Heb jij wel eens een one night stand gehad?

Shop de leukste items: