Je bent hier: Home > Health > Denise blogt: Nieuwe bril

Denise blogt: Nieuwe bril

Health
Denise blogt: Nieuwe bril

Bijna elf jaar had ik dezelfde bril.

Bril? Draag jij een bril? Ik heb je nog nooit met een bril gezien!

Nee, eh… jawel, ’s ochtends vroeg altijd, als ik nog wakker moet worden en mijn ogen echt nog geen lenzen kunnen verdragen. In weekenden vaak ook, als ik niet meteen de deur uit hoef. Lekker makkelijk.

Op reis draag ik hem soms ook, in het vliegtuig, bij een extreem vroege of juist late vlucht. Of als ik een ontstoken oog heb, iets wat me juist op reis nogal eens overkomt. Tijdens een blogtrip naar Valencia heb ik daardoor zelfs bijna de hele reis mijn bril moeten dragen.

Naast lenzen is het echt een must. Zeker als je -6 hebt.

Min zés?

Ja, erg hè? Nou ja, eigenlijk is het -3.50 en -4, maar met een cilinder van 3 erbij kom je alsnog aan de -6.

Zonder lenzen of bril kan ik dan ook echt vrij weinig. Slapen, seks (kuch) of ’s nachts naar het toilet gaan ja, maar daar houdt het wel mee op. Ik moet niet hoeven fietsen, met het openbaar vervoer hoeven of boodschappen doen, want dat gaat niet. Überhaupt de gewone dingen niet, zelfs in huis niet, dat merk je pas als zo’n ding dus ineens doormidden breekt.

Het was een zaterdagochtend, inmiddels ruim een maand geleden. Ineens had ik twee pootjes in mijn hand. Hij was iets verbogen geweest en ik had de bril uiterst voorzichtig een minimaal stukje rechtgebogen (wat meestal gewoon kan) en ineens brak hij. Niet als ‘knak’ of ‘krak’, maar meer heel sloom, ‘scheuren’ bijna. Het metalen neusstukje hield het niet meer, door ouderdom. Eigenlijk gewoon metaalmoeheid.

O, o… was dat eens even balen! Hier moest snel iets gebeuren. Tja, als je met sommige dingen maar lang genoeg wacht móét je op gegeven moment wel. Met mijn harde schijf had ik dat onlangs ook. Die vertoonde ook al lang kuren en ineens was het gedaan. Kapot! Ai ai ai…

Maar, eh… Elf jaar met een bril doen? Dat is toch ook niet normaal? Nee, eigenlijk niet. Ik schaamde me er inmiddels ook een beetje voor als ik hem op moest of als er iemand onverwachts aanbelde. Ik ging er niet voor mijn plezier mee naar buiten. En ik was al lang blij dat ik in Valencia (toen ik mijn bril op aanraden van de dokter op móést) toch niemand kende.

Ik met mijn oude bril op (2 jaar geleden, in Tunesië)

Al jaren geleden wilde ik een nieuwe kopen, soms paste ik eens wat monturen in een winkel en toch stelde ik het steeds weer uit. Uit zuinigheid. Want je kunt er zo veel leukere dingen voor doen. Soms denk ik weleens: wat zou ik veel geld hebben gehad als ik al die jaren géén lenzen of bril had hoeven dragen! Ik draag al dertig jaar lenzen! Dat is dik 10.000 euro, als het geen 15.000 is. Dat is me een geld!

‘Waarom laat je je ogen niet laseren?’ vragen mensen weleens. Te duur, roep ik dan altijd. En dat is het ook. Ik heb het gewoon niet. Maar ik ben er ook als de dood voor. Want als het misgaat… Brrr… En met die gekke cilinder van mij zal het wel weer niet kunnen of zo.

Met een plakbandje plakte ik de beide delen van mijn bril weer aan elkaar. Het bleef even zitten, heel even. Ik deed er nog een extra plakbandje bij. Het hielp niet. Hij bleef niet zitten. Steeds donderde hij naar beneden. Ik moest nu écht meteen een nieuwe hebben.

Dus fietste ik nog diezelfde dag (met mijn lenzen in uiteraard) naar een bekende brillenzaak. Ik wist wel ongeveer wat ik wilde, maar toch stond een heleboel gewoon niet. Ik wilde het in elk geval wat hípper. En iets opvallender mocht ook wel. De bril moest in elk geval leuk genoeg zijn om ook eens iets vaker te dragen.

Brillen passen…

Ik twijfelde tussen een merk en een eigen merk. Het eigen merk stond het leukst. En die was ook nog het goedkoopst. Hoera! Totdat je kiest voor extra dunne glazen, extra ontspiegelende glazen, een coating voor dit of dat, een verzekering, et cetera. Dan ben je toch nog een paar honderd euro armer. Boehoe!

Maar ja, het moest nou eenmaal. Dus daar ging weer een hap uit mijn spaargeld. Pas een paar weken later kon ik de bril ophalen. Dat was dus even afzien met dat plakbandje en een bril die – tot grote hilariteit van mijn kinderen – steeds van mijn neus viel.

Inmiddels heb ik hem. En draag ik hem. En pas gisteren viel me op dat er een spreuk op het pootje staat: ‘A pessimist is an optimist with experience.’

Daar moest ik eigenlijk wel om lachen.

En nu zijn jullie natuurlijk nieuwsgierig hoe de bril staat. Je ziet hier zelden foto’s van mij, maar voor deze keer heb ik er een paar voor je. Selfie-stijl. Allemaal naturel, zonder make-up, zoals ik meestal voor de dag kom, maar nu ook zelfs zonder mascara, dus het voelt wel een beetje kaal. Op Twitter en Facebook zie je foto’s in mijn gewone hoedanigheid. 😉

Met mijn nieuwe bril op

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat vind je ervan? Eerlijk zeggen!

Volgende week een blog over mijn eerste ervaringen met… Tinder.

 

Shoppen is altijd een goed idee