Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Denise blogt: de nymfomane bovenbuurvrouw

Denise blogt: de nymfomane bovenbuurvrouw

Health
Denise blogt: de nymfomane bovenbuurvrouw

‘Is het een vogel?’
‘Een poesje?’
‘Er zingt iemand!’
‘Of is het…’

Mijn kinderen zijn aan het raden wat ze horen.

Hoge klanken klinken door het plafond heen. Het houdt aan. Soms jammerend, dan weer extatisch.
Ja, mijn bovenburen nemen het er weer goed van. Het is onmogelijk om het niet te horen. De kinderen horen het ook, maar hebben geen idee wat er boven ons gebeurt. Of zie ik daar een lichte twijfel?
Voorzichtig probeer ik iets uit te leggen.

‘Ze vinden elkaar denk ik heel lief,’ zeg ik. Hoewel je je zelfs dat zou kunnen afvragen. Het klinkt inmiddels meer alsof er iemand gepijnigd wordt. Snel praat ik door.
‘En als je elkaar lief vindt, dan wil je…’
‘Trouwen!’ zegt mijn zoontje.
Schatje.
‘Ja, dat kan ook,’ zeg ik.
‘Kusjes geven!’

Weer hoor ik een hoog geluid. Het houdt aan. Het bed beukt tegen de muur. En nog een keer, en nog een keer, steeds sneller.
‘Kom, wie pakt er een spelletje,’ zeg ik, om de aandacht af te leiden.

Ongelofelijk, ik ken echt geen stel dat het zó vaak doet als zij. Op de gekste momenten van de dag. Niet alleen ’s avonds of ’s ochtends, of ’s nachts nog eens een keer extra. Maar nee, gewoon de hele dag door!

Stellen zouden toch gemiddeld 2 à 3 keer per week (of is het nou 1½ à 2 keer?) per week seks hebben? Nou, dat gemiddelde halen mijn bovenburen met hun 10 à 20 keer per week goed naar boven. Dan ‘hoeven’ ingedutte stellen niet zo vaak. Want die zijn er ook natuurlijk. Niet omdat ze geen seks willen, maar gewoon omdat er kleine kinderen zijn en je dus altijd moe bent. Of omdat je, als je eindelijk weer over genoeg energie beschikt, ineens grote kinderen blijkt te hebben die altijd in de buurt zijn.

Ik ken stellen die het alleen doen als ze eens een weekendje weg gaan samen. 1 à 2 keer per jaar dus. En zelfs dat waag ik te betwijfelen, want juist dan kun je eindelijk eens uit- en/of of doorslapen. Hoewel ik ook vrienden heb – die zijn trouwens wel op 1 hand, pardon 1 vinger, te tellen – van wie ik weet dat het tussen de lakens nog dikke mik is.

Maar goed, mijn hyperseksuele bovenburen nemen het er lekker van. Bij vlagen werkt het wel aanstekelijk, maar soms is het ook gewoon storend; hoe vaak ik niet uit mijn schrijfconcentratie gehaald ben door ‘oohh ohh’ en ‘jaja jaa’-geluiden…

Hem zie ik nog weleens, maar haar nooit. Ik denk dat ze alleen maar in bed ligt. Echt. En dat dan niet om te slapen. Door de klanken die ze produceert, denk ik dat ze een heel hoog libido heeft. Ze lust er wel pap van. Als dit geen nymfomane is… Maar hij kan er ook wat van, hoor. Hoe heet het dan, voor mannen? Satyriasis. Ik kende die hele term niet eens. Het is duidelijk: ze hebben elkaar echt gevonden.

Op het oog is hij een heel gewone jongen, trouwens. Niet onknap, hoor, maar ook geen man van wie je nou direct zou denken dat hij tot zulke wonderen in staat is. Maar kennelijk kan hij toch iets heel goed…

Lekker hoor, fijn voor ze. Maar soms moet je ook eens iets anders doen, zou je zeggen. Ik zie ze bijvoorbeeld nooit boodschappen doen. En werken? Nou ja, je weet het niet hè, misschien heeft ze wel een heel populair erotisch blog waarop ze al haar ervaringen deelt. Dat kan ze heel stiekem thuis doen.
Makkelijk toch? Typer de typ typ typ. En klaar.

En nu maar hopen dat ze mijn blogs niet lezen.

Verrek, ik moet nog een foto voor bij m’n blog hebben. Zal ik even aanbellen? 

Shoppen is altijd een goed idee