Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Annegreet (30) woont in Noord-Italië: ‘Corona is een onzichtbare vijand geworden die niemand overslaat’

Annegreet (30) woont in Noord-Italië: ‘Corona is een onzichtbare vijand geworden die niemand overslaat’

Annegreet (30) woont in Noord-Italië: ‘Corona is een onzichtbare vijand geworden die niemand overslaat’

Annegreet Venhuizen (30) emigreerde zes jaar geleden voor haar grote liefde naar zijn dorp Concordia sulla Secchia in Noord-Italië. Nu is dat het epicentrum van de coronacrisis, waar mensen een gevangenisstraf riskeren als ze zonder speciaal certificaat de straat op gaan. “Mijn leven is veranderd in een nare film.”

“Adrenaline. Dat was wat ik voelde toen ik de minister-president hoorde zeggen dat onze provincie op slot ging. Dat we ons huis niet meer uit mochten tenzij dit écht noodzakelijk was. Dat alle openbare gelegenheden dichtgingen. Ik voelde mijn hartslag omhooggaan en allerlei vragen volgden elkaar in razend tempo op in mijn hoofd. Kan ik nog naar mijn werk, kunnen we onze vrienden nog zien, hoe zit het met de boodschappen en wie gaat er voor oma zorgen? Angst voelde ik niet. Daar was helemaal geen plaats voor. Mijn telefoon trilde voortdurend vanwege alle berichtjes van vrienden, familie en collega’s. Waar ik mezelf als nuchtere Groningse wekenlang had laten vertellen dat ik niet bang hoefde te zijn voor een griepvirus, realiseerde ik me nu dat het echt heftig werd.”

Onschuldig bordspel

“Ironisch genoeg speelde ik sinds december geregeld met een stel vrienden het bordspel Pandemic. Terwijl wij ons wekelijks vermaakten met het indammen van een fictief virus om zo een pandemie te voorkomen, werd het spel in de wereld om ons heen langzaamaan werkelijkheid. Waar ik eerst elk uur naar het nieuws keek om de aantallen bij te houden, ben ik daarmee gestopt nu de besmettingen in de duizenden lopen. Corona is een soort onzichtbare vijand geworden die niemand overslaat. Het is geen onschuldig bordspel meer, het is realiteit. Mijn leven is veranderd in een nare film.”

Help, er is iemand

“Als ik met mijn mondkapje op en plastic handschoenen aan onderweg ben naar mijn werk, word ik regelmatig door politieagenten aangehouden. Alleen als ik mijn werkcontract en een speciaal certificaat op zak heb waarmee ik kan bewijzen dat ik die dag écht op mijn werk moet zijn, mag ik mijn weg voortzetten. Niet elk contract is een vrijbrief, maar mijn werk in de gehandicaptenzorg is noodzakelijk voor het welzijn van mijn cliënten en hun familie.”

‘Wanneer we de oma van mijn man spreken aan de telefoon is het telkens: nu is die dood en die is ook al dood’

“Als ik op mijn werk opeens een collega tegenkom die ik niet verwacht, schrik ik een beetje. Er schiet letterlijk door mijn hoofd: help, er is iemand, we moeten afstand houden. Zij gaat in de hoek staan, terwijl ik door de deuropening loop. Door het grote tekort liggen desinfectiemiddelen, handschoenen en mondkapjes in ons kantoor achter slot en grendel, alsof het goudstaven zijn. De middelen zijn van levensbelang als we op pad gaan naar cliënten. Corona of niet: zij hebben ons gewoon nodig.”

Groter gevaar

“Soms denk ik dat de dynamiek die binnen de gezinnen van mijn cliënten kan ontstaan, een groter gevaar vormt voor hen dan het virus zelf. Verstandelijk gehandicapten die normaal dagelijks naar ons dagcentrum gaan om hun families te ontzorgen zitten, doordat die centra moesten sluiten, nu 24/7 thuis. Het gaat om volwassenen wier ouders vaak al boven de zestig zijn. Die hebben onze hulp hard nodig, maar sommigen durven hun deuren niet te openen uit angst voor besmetting. Ik ben bij sommige families echt bang dat het misgaat vanwege gedragsproblemen rond agressie.”

‘Die is dood en die is dood’

“Ik ben niet bang om ziek te worden. Ik ben jong en gezond en val dus niet in de risicogroep. Waar ik wel heel bang voor ben, is dat het virus iemand uit onze familie of vriendengroep treft die minder weerstand heeft. Zo maak ik me veel zorgen over de oma van mijn man. Ze is 91 en woont in Bérgamo, dé besmettingshaard. Vanaf het eerste bericht over corona in Italië zit ze al in isolement. Dat is dus al weken en dat vind ik zo zielig. Wanneer we haar spreken aan de telefoon is het telkens: ‘Nu is die dood en die is ook al dood.’ Haar zoon woont naast haar en zorgt dat ze boodschappen krijgt terwijl hij zo ver mogelijk bij haar vandaan blijft. Elke keer als de telefoon gaat, slaat mijn hart over. Zou het? We vinden het heel moeilijk dat we niet naar haar toe mogen om haar te steunen. Gelukkig heeft ze een smartphone en kunnen we haar zien tijdens het videobellen. We bellen zo vaak mogelijk.”

Mentale beproeving

“Mijn man werkt als personal trainer bij een sportschool en aangezien sportscholen ook gesloten zijn, mag hij niet zonder urgente reden naar buiten. Ik wil niet klagen, want we zijn gewoon gezond, maar mentaal is het best zwaar om zo veel thuis te zitten. Je bent echt je vrijheid kwijt.”

‘Ik verwacht dat de maatregelen in Nederland uiteindelijk net zo extreem worden als hier’

“Ook binnen onze relatie is het een uitdaging. We wonen in een klein appartement en moeten samen een nieuwe balans vinden. We zitten continu op elkaars lip en dat zijn we niet gewend. We hebben elkaar ontmoet tijdens een uitwisselingsproject op de middelbare school en hebben jarenlang een langeafstandsrelatie gehad. Het is maar goed dat ik naar mijn werk mag, anders zou het wel op wat ruzietjes uitlopen, vrees ik. Tegelijkertijd zie ik er ook het positieve van in. Door onze drukke banen leven we vaak langs elkaar heen. Nu kunnen we veel tijd met elkaar doorbrengen, lekker samen een serie kijken en zaken oppakken waar we normaal geen tijd voor hebben. We plakken foto’s in en ik heb eindelijk tijd om mijn man Nederlands te leren.”

Ernst van de situatie

“Mijn ouders in Nederland maken zich veel zorgen om mij. Begrijpelijk, want het is ook zo’n rare situatie. Italië heeft na het eerste besmettingsgeval snel gehandeld en direct maatregelen doorgevoerd. Wij hebben er dus geleidelijk een beetje aan kunnen wennen dat het leven zoals wij het kennen steeds meer stil kwam te liggen. In Nederland duurde het voor mijn gevoel langer voor de ernst van de situatie werd ingezien. Ik verwacht dat de maatregelen in Nederland uiteindelijk net zo extreem worden als hier.”

Lees ook
Nicolle (37) stierf vijf dagen na haar dochtertje: ‘We zeggen weleens dat Nikki is gekomen om Nicolle te halen’

Belangrijke lessen

“Toch ben ik ergens ook dankbaar voor deze gekke periode, omdat het me belangrijke lessen leert. Ik was in de weken voor de corona-uitbraak erg gestrest over werk. Werktaken zouden anders verdeeld worden, er kwamen nieuwe collega’s bij en er moest veel geregeld worden. Je kent het wel. Ik zie nu in dat die zaken er helemaal niet toe doen. Dat het stom is om je daar zo druk over te maken. Corona heeft me laten zien wat écht belangrijk is: gezondheid en de vrijheid om te gaan en staan waar je wilt. De vrijheid die ik altijd als iets vanzelfsprekends zag, is pas echte rijkdom. Dat je je familie kunt bezoeken, dat je van de natuur kunt genieten of een lekkere pizza kunt eten met vrienden. Ik ben door corona met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik hoop echt dat ik die lessen in mijn achterhoofd kan houden.”

Het hele verhaal lees je in Flair 15-2020. Deze ligt t/m 14 april in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.