Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Charlotte: ‘Een hartaanval? Ik was pas 34’

Charlotte: ‘Een hartaanval? Ik was pas 34’

Charlotte: ‘Een hartaanval? Ik was pas 34’

Als Charlotte (nu 38) op een maandagochtend plotseling niet lekker wordt, denkt ze geen seconde aan een infarct. Maar haar vriend Guido vertrouwt het niet. Nog geen uur later ligt ze op de spoedeisende hulp.

Tekst Marit de Wit | Beeld privébezit

“Het was september 2011. Ik had net gedoucht en bereidde me voor om naar mijn werk te gaan. Ik wilde mijn mobiel checken, maar die viel op de grond. Ik bukte en voelde ‘iets’ knappen in mijn borst. Vrijwel direct werd ik niet lekker. Ik voelde een drukkend en branderig gevoel op mijn borst en een zeurende pijn in mijn schouderbladen. Dat verergerde al snel zo erg dat ik op bed moest gaan liggen. Ik bleef rustig. Geen moment dacht ik aan een hartinfarct. Waarom zou ik? Ik was immers pas 34. Eerder dacht ik dat er iets mis was in mijn hoofd. Maar toen werd ik misselijk en begon hevig te transpireren. Mijn vriend Guido vertrouwde het niet. Volgens hem vertoonde ik een aantal symptomen van een hartaanval. Als ik ook nog last kreeg van verkramping, zou hij direct 112 bellen, zei hij. Hij had de woorden amper uitgesproken, of mijn kaak en handen verkrampten. Pas op dat moment legde ik de link met mijn vader, die op zijn zestigste was getroffen door een gescheurde aorta.

Al begon ik me toen wel echt zorgen te maken, ik probeerde zo kalm mogelijk te blijven. Inmiddels was ik zo verkrampt dat aankleden me niet meer lukte. Guido bleef rustig, trok me een shirt aan en zette alvast alle deuren open voor de hulpverleners. De ambulance arriveerde snel en de hulpverleners maakten een hartfilmpje. Omdat er niets op te zien was, dachten ze aan hyperventilatie. Maar ik wist hoe dat voelde en dit was echt anders. Ik vertelde ze over het incident van mijn vader en toen wisten ze voldoende: inladen en wegwezen.”

‘De hele operatie was ik bij bewustzijn, ik kon elke handeling van de artsen volgen’

Toeval of…

“De dag voordat dit gebeurde, was het prachtig nazomerweer geweest. Guido en ik hadden met vrienden gewaterskied. Ik voelde me fit. Mijn conditie was ook goed, ik tenniste, volgde bodypump- en spinninglessen, wandelde en fietste graag. Mijn gewicht was gezond en ik was een jaar eerder gestopt met roken. Ik werkte destijds fulltime als accountmanager bij een IT Consultancybureau. Mijn werk was belangrijk, net zoals een druk sociaal leven. Niets tijdens die mooie dag wees erop dat ik de volgende dag zou worden getroffen door een hartinfarct. Het enige wat me nog duidelijk bijstaat, is dat ik me opvallend energiek voelde voor een maandagochtend. Achteraf gezien was dat wel een signaal. Nu weet ik dat je lichaam adrenaline aanmaakt vlak voor een incident.

Dat mijn vader én mijn opa waren getroffen door een gescheurde aorta, was voor mij nooit een reden geweest om me druk te maken. Bij mijn opa dachten de artsen dat het een gevolg was van een auto-ongeluk. En toen mijn vader een infarct had, vond men dat wel toevallig. Maar iedereen dacht ook: hij is zestig. Dat is zeker niet oud, maar ook niet extreem jong om een hartaanval te krijgen. ”

Kantje boord

“Binnen een uur na het ontstaan van mijn klachten was ik op de spoedeisende hulp. Daar bleek dat mijn linker kransslagader, een ader die het hart van bloed voorziet, aan de binnenkant een scheurtje vertoonde. Het losgelaten stukje bindweefsel was gaan flapperen, waardoor de bloedtoevoer was verstopt. Even was er sprake van een open borstoperatie. Het scheurtje bevond zich namelijk op een lastige plek. Maar uiteindelijk bleef die heftige ingreep me gelukkig bespaard en plaatsten de artsen twee stents in mijn ader. Dit zijn een soort balpenveertjes die uitzetten waardoor het bloed weer kan stromen. De operatie duurde ruim drie uur en al die tijd was ik bij bewustzijn. Op een groot scherm kon ik alle handelingen van de artsen volgen. Angstig was ik niet, daar zorgde de flinke dosis morfine wel voor. Ik was juist rustig en op een bepaalde manier ook gelukkig. Ik besefte totaal niet hoe ernstig de situatie was en kletste honderduit over mijn aankomende vakantie. Op een gegeven moment zei de opererend arts zelfs: ‘Mevrouw Diepenhorst, u moet nu echt even stil zijn, want we moeten ons concentreren.’

Pas weken na mijn hartinfarct drong de ernst van de situatie tot me door. Toen zowel mijn ouders als de behandelend arts lieten doorschemeren dat het kantje boord was geweest. Ik werd angstig: hoe zou ik herstellen? Zou het nog een keer gebeuren? Het vertrouwen in mijn lichaam was ik kwijt. Ik vond het moeilijk om dagelijks geconfronteerd te worden met een dosis medicatie. Ik was altijd sterk en onafhankelijk, nu voelde ik me een patiënt. Van mijn conditie was weinig meer over. Na een paar meter lopen was ik al moe. Vaak wilde ik sneller dan mijn lijf toeliet. Zoals die keer dat ik de hele middag voor Guido had gekookt. Toen hij thuiskwam wilde ik hem kussen, maar zakte van pure vermoeidheid door mijn benen. Hij kon me nog net op tijd vastpakken.”

Wat is SCAD?

SCAD (Spontaneous Coronary Artery Dissection) is een zeldzame aandoening die een scheur veroorzaakt tussen twee wanden van een bloedvat. Hierdoor kan er een bloedvat afgesloten raken en een hartinfarct ontstaan. Het zijn vooral jonge vrouwen die door SCAD worden getroffen, bijna een derde redelijk kort na een zwangerschap. Vaak hebben deze vrouwen weinig of geen risicofactoren voor hart- en vaatziekten. Veel artsen herkennen de indicaties bij hen ook niet, omdat hun kennis meestal is gebaseerd op jarenlang onderzoek bij mannen. Die vertonen veelal de klassieke symptomen, zoals een zware druk op de borst met uitstraling naar de arm. Bij vrouwen zijn de klachten vager: ook zij voelen druk op de borst, maar ook misselijkheid, hevig transpireren, ernstige vermoeidheid en verkramping van de kaken en armen komen voor.  Charlotte heeft met een andere lotgenoot de besloten Facebookgroep SCAD Nederland opgericht. Mensen die zich herkennen in haarverhaal en meer informatie wensen of willen meewerken aan onderzoek, kunnen zich bij deze Facebookgroep aanmelden of contact opnemen met Dr. Angela Maas, via hartvoorvrouwen.nl.

Heb jij een goed hart?

Lucky you, dan. Want hart- en vaatziekten zijn nog steeds doodsoorzaak nummer 1 onder vrouwen; 1 op de 4 overlijdt hieraan. En bizar: bij vrouwen is veel minder bekend over deze aandoeningen dan bij mannen. Tijd voor verandering!

Herken de hartklacht
De klachten bij vrouwen zijn vaak wat minder duidelijk dan bij mannen. En omdat veel van deze symptomen ook gepaard gaan met de overgang, zijn hartproblemen bij vrouwen moeilijker vast te stellen. Een op de loer liggend hartinfarct kan hierdoor gemakkelijk over het hoofd worden gezien. Wees daarom alert op:

* pijn in de bovenbuik, kaak, nek of rug
* pijn tussen de schouderbladen
* kortademigheid
* extreme moeheid
* duizeligheid
* onrustig gevoel, angst, snelle ademhaling
* hevig transpireren
* misselijkheid of braken

Hartenvrouwen
Raar maar waar: omdat er jarenlang vooral onderzoek is gedaan bij mannen, is er veel minder kennis over hart- en vaatziekten bij vrouwen. Daarom wil de Hartstichting de komende jaren meer investeren in onderzoek naar hart- en vaatziekten bij vrouwen. In september loopt een campagne om fondsen te werven voor de onderzoeksdoelen van de Hartstichting.

Steun ook meer onderzoek bij vrouwen met het door Danie Bles ontworpen armbandje in rood of grijs. Een deel van de opbrengst gaat naar de Hartstichting. Je kunt het armbandje bestellen via hartstichting.nl/armband.