Je bent hier: Home > Health > Brite biecht op: ‘Ik had nooit moeder moeten worden’

Brite biecht op: ‘Ik had nooit moeder moeten worden’

Health
Brite biecht op: ‘Ik had nooit moeder moeten worden’

Brite (32): ‘Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, omdat ik me diep schaam. Ik heb een dochtertje van bijna twee, Evi. Ze is lief, gezond en vrolijk. Aan haar ligt het dus niet. Maar ik denk dat ik niet gezegend ben met moedergevoelens. Ik voel het niet, nooit gehad ook. Patrick is de perfecte vader, dus ze komt geen liefde tekort. Toen we besloten om voor een kindje te gaan, was hij misschien al enthousiaster dan ik. Achteraf denk ik: ik had het niet moeten doen.

Lees ook: Anne biecht op: ‘Ik schaam me voor mijn dikke vriend’

Het lijkt wel alsof ik bij de geboorte van Evi al niet voelde wat andere moeders voelen. De bevalling ging voorspoedig, alles verliep zoals gepland. Ik ben thuis bevallen, Patrick was erbij. Maar op het moment dat de verloskundige Evi bij me neerlegde, stond mijn wereld niet stil. Het was niet het mooiste moment van mijn leven. Ik was kapot en het was zeker niet zo dat ik alle ellende van mijn zwangerschap op slag vergeten was, zoals je dat vaak leest in de boekjes. Patricks tranen stroomden van geluk en ik deed mee. Misschien meer uit een soort onvermogen. Hier lag mijn dochter op m’n borst. Míjn dochter – ik was zojuist móeder geworden. Op dat moment nam paniek het over. Heb je ineens een kind! Die verantwoordelijkheid, waar moest ik dat vandaan zien te halen? Het licht ging nog net niet bij me uit, maar ik voelde me wel wegzakken. Volgens mij hadden Patrick en Anna, de verloskundige, het niet eens door. Iedereen zat zo boordevol emoties dat het waarschijnlijk niet opviel.

De weken na de geboorte waren raar. We kregen veel bezoek en iedereen smolt als ze naar de baby keken. Waarom had ik dat niet? Dat moest ik zelf toch nog duizend keer heftiger ervaren? Het was tenslotte míjn kind. Mijn ouders en de ouders van Patrick waren niet bij ons weg te slaan. Het is voor allen hun eerste kleinkind, kun je nagaan. Maar waar zij overstroomden met liefde, had ik dat dus niet. ‘Kijk, ze lacht!’ gilde mijn moeder uit. Ik keek, zag niets bijzonders en dacht: stel je niet zo aan. Daar schrok ik zelf van, hoe kon ik zo onverschillig zijn?

Ik vind mijn eigen gedrag bizar; het is alsof ik me echt geen moeder voel.

Patrick is – gelukkig – het tegenovergestelde van mij. Hij is helemaal verliefd op Evi. Bij elk geluidje, kreuntje of boertje kijkt hij op en elke dag wordt er wel iets gefilmd. Zijn Facebook staat vol met filmpjes en foto’s van haar en het is echt leuk om hem zo trots te zien. Hij doet ook veel meer dan ik. Wisselt vaker luiers, gaat er vaker uit ’s nachts. En als hij dan weer terugkomt, dan baalt hij ook niet. Hij stelt mij dan gerust dat ze inmiddels weer lief ligt te slapen. Ik heb al meerdere keren geprobeerd om erover te praten met hem. Ik maak me namelijk zorgen. Ik vind mijn eigen gedrag bizar; het is alsof ik me echt geen moeder voel. Ik weet dat ik dolgelukkig moet zijn. En dat er zoveel mensen zijn die graag kinderen willen en bij wie het niet lukt. Toen ik het voorzichtig aankaartte, veegde Patrick het min of meer meteen van tafel. Lief hoor, hij zei dat het mijn onzekerheid was. En dat ik veel meer kan dan ik zelf denk. Dat hij het ook wel raar vond, want ons leven was ineens compleet anders. Alles draait om Evi.

Alleen bij hem valt dat anders: een groter geluk kan hij zich niet wensen. Hij is echt bereid zijn leven te geven voor haar en zij staat op een plek die niemand kan evenaren. Ik merk nu al dat Evi een vaderskindje wordt en terecht ook. Papa is alles. Ik hoop zo dat er bij mij een knop omgaat en dat ik diezelfde liefde ga voelen voor haar. Voorlopig verlang ik steeds terug naar de tijd dat ze er nog niet was. Wat hadden we een vrijheid. Ik kan mezelf ook niet wegcijferen, vind haar niet het belangrijkste in mijn leven. Vaak zie ik Evi juist eerder als een last, we moeten altijd rekening met haar houden. Kortom, ik vind mezelf een grote egoïst, maar ik heb soms echt spijt dat ik moeder ben geworden.’

Ook iets op te biechten? Stuur dan een mailtje naar flair@sanoma.com.

Beeld: IStock

Shoppen is altijd een goed idee