Je bent hier: Home > Health > Blog Denise: weg met die troep

Blog Denise: weg met die troep

Health
Blog Denise: weg met die troep

Waar vrienden en kennissen met best wel riante en in mijn ogen heel nette huizen massaal Marie Kondo lezen om hun paleizen nog opgeruimder te krijgen, ben ik al blij als de eettafel een keer leeg is of als ik fatsoenlijk een boterham kan smeren aan mijn veel te kleine aanrecht.

Waar zij één keer per week in een door de schoonmaakster opgeruimd huis terechtkomen, stap ik over speelgoed heen, gooi ik als ik naar bed wil een zooi kleren aan de kant en moet ik geregeld stapels papier van mijn toetsenbord halen om fatsoenlijk door te kunnen typen.

Je begrijpt het al, ik ben niet de koningin der opgeruimde huizen, hoe graag ik dat ook zou willen. Een lege vloer, geen prullaria overal en een huis met een lange eettafel, zonder troep. Het lijkt me heerlijk! Of juist eenvoud! Een houten huisje aan het strand of in de natuur. Met een bed, een palmboom, een boek, en een veranda, meer niet. Eigenlijk is dat mijn droomwens.

Opruimen is natuurlijk een kwestie van gewoon doen, dat weet ik wel, maar er zijn altijd nog zo veel andere dingen die ook moeten. Toch helpen kleine beetjes ook. ‘Je gaat nu van de app vandaan,’ appte een collegablogger een tijdje terug, ‘en je komt pas weer terug als je twee vuilniszakken met troep gevuld hebt.’ Ik deed het. Nou ja, één vuilniszak, maar dat was in elk geval al wát.

Eigenlijk moest er natuurlijk veel méér gebeuren. Het stoort me dat mijn bureau zo vol ligt en dat ik overal zo veel zie liggen. Ik word er onrustig van. Het is weliswaar nog niet ‘mijn leven in puin’, en ik ben ook geen echte hoarder, maar ik kan wel moeilijk weggooien en heb altijd overal briefjes liggen.

Omdat mijn leven de laatste jaren op alle fronten alleen maar rommeliger is geworden en ik er voor mijn gevoel maar niet uitkom, moest er meer gebeuren. Tijd om schoon schip te maken. Via via kwam ik bij een professional organiser terecht en mocht ik meedoen aan een training van een paar maanden: Ruim je leven op.

‘Heb je altijd nog te veel te doen, altijd plekken die je maar niet opgeruimd krijgt? Vraag je je weleens af hoe anderen het toch allemaal doen? Komt er nooit een einde aan, terwijl je juist wat meer tijd voor jezelf zou willen hebben en ben je het echt zat?’ Ja! Dat klonk goed. Ik zag al voor me dat ik een paar maanden later een compleet opgeruimd huis zou hebben. Een leeg huis, een leeg hoofd. Overzicht. Heerlijk! Deze keer ging ik er echt voor.

Tot mijn schrik zie ik dat we inmiddels al bijna 3 maanden verder zijn en het er nog niet veel netter op is geworden. Ik heb wat hoeken aangepakt, maar waar de ene kast netjes werd, stapelde het zich op een andere plek weer op. Nog steeds lukt het me niet de ergste plekken aan te pakken en het overal netjes te houden.

Aan de inzet van de opruimcoach ligt het niet. Het ligt aan meerdere dingen, maar vooral aan mezelf. Ik ben áltijd druk, omdat ik kennelijk verkeerde keuzes maak. Er is altijd wel iets wat belangrijker lijkt of snel moet worden opgelost. Maar alleen sukkels hebben het druk, las ik een tijdje terug. Wie het altijd druk heeft, heeft het niet begrepen. Focus is belangrijk. Met echte aandacht iets doen. Of dat nou werken, opruimen of een spelletje doen met de kinderen is.

Maar, terugkomend op dat opruimen, zelfs als ik gefocust heb opgeruimd en besluit dat iets weg kan, kan ik weer niet kiezen: gaat het naar de kringloop, zet ik het op Marktplaats, bewaar ik het voor Koningsdag, gaat het naar buren met kinderen of gooi ik het rücksichtslos weg. Of nee, wacht eens even, kan ik er niet tóch nog wat mee? Die broek kan ik afknippen, dat lelijke kastje kan ik nog schilderen en dat artikel in dat tijdschrift van 3 jaar geleden wil ik eigenlijk toch nog wel lezen. Ik hoor je al denken: niet doen natuurlijk, weg ermee! En toch, keuzes maken, beslissen en loslaten, ik ben er niet goed in.

Wonderen gebeuren echter niet vanzelf. Ik heb nog vijf weken, terwijl ook mei weer een drukke maand wordt waarin ik ook nog een gedeelte weg ben. Nou ja, als je weg bent, kun je weliswaar niet opruimen, maar – zo is het dan ook wel weer – troep maken kan dan ook niet.

Gelukkig komt Koningsdag er eerst nog aan. De dag van de vrijmarkten. Mijn kinderen moesten er lang over nadenken maar ik geloof dat ze nu toch echt wat spulletjes willen verkopen. Leuk!

‘Zullen we kijken wat er allemaal weg kan?’ vroeg ik.

‘Alles mag weg’, zei mijn dochter, ‘behalve de Playmobil.’

Kijk, dat ruimt lekker op.

Dat ‘alles’ meende ze natuurlijk niet, maar er kan vast wel wát weg.

Zondag ben ik hard aan de slag gegaan en gewoon echt een paar uur flink doorgegaan met opruimen. In de woonkamer zie je er niks van, maar ik heb wel de ladekasten vol kleding van de kinderen uitgezocht. Omdat de lades niet meer goed opengaan (oeps, dat schreef ik precies een jaar geleden ook over mijn eigen lades al), wist ik niet eens meer wat ze allemaal nog hadden. Regelmatig zocht ik me ’s ochtends een ongeluk naar een broek zonder gaten (die er bij mijn zoontje overigens héél snel in zitten) en wat bleek? Ze hebben meer broeken dan ik.

Nou ja, er kan in elk geval een deel mee naar hun vader als ze daar de tweede helft van de meivakantie naartoe gaan, maar woensdag eerst maar eens wat verkopen op de vrijmarkt. Als we dat écht gaan doen. Want met 9 graden in de regen op een kleedje gaan zitten en vervolgens met nátte troep terug naar huis komen? Nee, dank je. Dan kun je het net zo goed allemaal meteen weggooien.

 

Ben jij een opruimwonder?

 

Shoppen is altijd een goed idee