Je bent hier: Home > Health > Judith’s zus kwam om door bliksem: ‘Alleen de telefoontjes uit het mortuarium doorbraken de stilte’

Judith’s zus kwam om door bliksem: ‘Alleen de telefoontjes uit het mortuarium doorbraken de stilte’

Health
Judith’s zus kwam om door bliksem: ‘Alleen de telefoontjes uit het mortuarium doorbraken de stilte’

Eva, het zusje van Judith Buitenhuis (34), kwam vijf jaar geleden samen met een vriendin om het leven in een Amersfoorts park door een blikseminslag. Judith vertelt over haar zusje en hoe haar dood een bijzondere wending heeft gegeven aan haar eigen leven.

Blikseminslag

“Ik hoorde direct aan de stem van mijn broertje dat er iets was. Ik belde om te vragen of hij zin had om samen te eten. ‘Heb je gehoord over de twee mensen die zijn omgekomen bij een blikseminslag in het park vanmiddag’, vroeg hij. ‘Een van die mensen is waarschijnlijk Eva.’ De woorden kwamen aan als een doffe, maar rake klap. ‘Hoezo is het waarschijnlijk Eva’, zei ik verward.  ‘Hoezo weet je dat niet zeker? Wat is dit voor vaag verhaal?’ De stem van mijn broertje aan de andere kant van de lijn bleef kalm. Daar zijn wij goed in binnen onze familie. Kalm blijven voor de buitenwereld terwijl er vanbinnen een storm raast. ‘De recherche is nu hier, bij mama thuis. Een agent komt je ophalen.'”

“Ik hing op en barstte in huilen uit. Ik was alleen thuis in Amersfoort en was compleet in paniek, wist niet wat ik met mezelf aan moest. Met moeite probeerde ik mezelf tot rust te manen. Dit is niet waar Judith, het is niet waar, het is niet Eef, het is niet zo. Ik bleef het herhalen. Ik sloot mezelf af en weigerde, zelfs toen ik in de politieauto stapte die voor mijn huis stopte, te geloven dat het om Eva ging.”

‘Bij elke omschrijving deden wij er alles aan om te ontkennen dat het naar Eva zou kunnen verwijzen’

Ontkennen

“Bij mijn moeder thuis was het ongemakkelijk stil. We vielen elkaar niet huilend in de armen. We zaten in de woonkamer voor ons uit te staren. Iedereen verzonken in z’n eigen gedachten en gevoelens. Het enige wat de stilte doorbrak, waren de telefoontjes vanuit het mortuarium. Ze probeerden het tweede slachtoffer te identificeren en belden de rechercheur die in onze woonkamer stond telkens met nieuwe aanwijzingen. Over de broek die het slachtoffer droeg, het vestje, de schoenen, de rugzak. Bij elke omschrijving deden wij er alles aan om te ontkennen dat het naar Eva zou kunnen verwijzen. ‘Nee, zulke schoenen heeft ze écht niet’, zei ik vol overtuiging. ‘Zo’n vestje zou ze nooit dragen.’ Diep vanbinnen wisten we de waarheid, maar we wilden zo graag dat het niet waar was. Drie uur later kregen we uitsluitsel. Het was mijn zusje. Mijn soulmate. Mijn Eva.”

‘Ondanks het grote leeftijdsverschil was onze band supersterk. Een soulmate-achtig gevoel’

Trotse zus

“Ik herinner het me nog heel goed: ik was acht jaar toen mijn vader mij midden in de nacht wakker maakte om te vertellen dat mijn zusje was geboren. Een zusje! Ik was in de wolken. Ik had al een broertje en hem vond ik vaak irritant, maar dit was een meisje. Dit zou heel anders zijn. In de slaapkamer waar mijn moeder zojuist was bevallen, keek ik Eva voor het eerst in de ogen aan. Ik was op slag verliefd en voelde direct een diepe connectie met haar. Als trotse grote zus zeulde ik haar overal mee naartoe. Ze was een soort grote pop waar ik van alles mee kon doen. Vasthouden, flesjes geven, luiers verschonen. Ik vond het fantastisch.”

“Toen ik op de middelbare school zat en aan het puberen was, botsten we voor het eerst met elkaar. Eva vond mijn kleding en make-up opeens heel interessant. Ik vond het vooral superirritant als ik weer eens een T-shirt kwijt was. Ik had geen zin om met mijn kleine zusje te spelen. Ze was te jong. Ik was druk met vriendinnen van mijn eigen leeftijd. Toen Eva zelf naar de middelbare school ging, groeiden we weer naar elkaar toe. Ondanks het grote leeftijdsverschil was onze band supersterk. Een soulmate-achtig gevoel. Qua uiterlijk leken we enorm op elkaar. We kregen regelmatig de vraag of we een tweeling waren. We vonden het hilarisch. ‘Ja, een tweeling met acht jaar leeftijdsverschil’, zei Eva vaak gierend van de lach.”

Lees ook
De zus van Els werd vermoord door haar vriend: ‘Toen ze al dood was, heeft hij haar nog 15 keer gestoken’

Backpacken

“Toen Eva zestien was, gingen onze ouders uit elkaar. We hadden die scheiding totaal niet zien aankomen. Eva vond het vreselijk. Ik was inmiddels uit huis en woonde samen met mijn toenmalige vriend. Mijn huis werd een soort toevluchtsoord voor haar. Na school kwam ze naar mij om huiswerk te maken, we aten vaak samen en deelden alles met elkaar. Ze sprak vaak over haar worsteling rond het vinden van haar pad in het leven. Eva voelde de sociale druk om na de middelbare school een opleiding te volgen, maar ze wist niet wat ze wilde en bleef maar zoeken. Ze begon aan een sociale opleiding aan het MBO, startte met een voortraject voor de kunstacademie, deed vrijwilligerswerk bij een evenementenbureau; niks was een antwoord op de vraag hoe ze haar leven wilde inrichten. Ondanks dat ze er veel over nadacht en sprak, slokte de zoektocht haar niet op.”

“Ze genoot van haar leven. Was een echte feestvierder. Een vrolijke meid met ontzettend veel vrienden. Een avonturier met een grote hang naar vrijheid. Ik bewonderde haar enorm. Ze fladderde door het leven, terwijl ik al jaren vastzat in een relatie waarin ik niet gelukkig was. De moed om eruit te stappen, had ik niet. Eva moedigde mij altijd aan om voor mezelf te kiezen en naar mijn gevoel te luisteren. Zoals zij ook deed. Ik genoot van onze gesprekken. We vulden elkaar perfect aan. Zij symboliseerde gevoel en ik verstand.”

“Op een dag, na talloze gesprekken, wist Eva het opeens. Ze zou gaan reizen. Ze had de film Eat, pray, love gezien en had besloten dat ze alleen naar India zou gaan. Eindelijk vond ze een soort rust. Ze had een bestemming. Voor nu. Dat was voldoende. Op haar laatste verjaardag kreeg ze een backpack voor haar grote droom. Een backpack die India nooit heeft gehaald.”

“De bliksem zal wel ergens zijn ingeslagen,’ zei ik tegen mijn vriendin. We haalden onze schouders op en gingen door met shoppen’

Enorme knal

“De bewuste dag, 6 mei 2015, zou gewoon een leuke, zorgeloze dag zijn. Normaal ging ik op woensdag altijd naar een vriendin in Harderwijk, maar deze keer kwam ze naar mij toe in Amersfoort. Onderweg in de trein appte ze dat we het beste meteen ’s ochtends konden gaan wandelen, omdat het in de middag zou gaan regenen. Een goede keus, want later op de dag was het ontzettend raar weer. Zon, regen, hagel en onweer wisselden elkaar af. Toen we ’s middags in de stad aan het struinen waren, hoorden we opeens een enorme knal. Zo hard, dat heel Amersfoort en omstreken het moet hebben gehoord. Een aantal seconden daarna volgden loeiende sirenes. ‘De bliksem zal wel ergens zijn ingeslagen’, zei ik tegen mijn vriendin. We haalden onze schouders op en gingen door met shoppen.

“Aan het einde van de middag zette ik mijn vriendin weer op de trein en keerde ik terug naar huis. Het eerste wat ik deed, was mijn telefoon, die was uitgevallen, aan de oplader hangen. Toen ik hem aanzette, zag ik een berichtje van mijn vriendin: ‘Het is maar goed dat we ’s ochtends zijn gaan wandelen. Er zijn twee mensen omgekomen bij een blikseminslag in een park in Amersfoort.’ Heftig, dacht ik, waarna ik het weer naast me neerlegde. Ik was alleen thuis en had zin in gezelschap. Dat was het moment waarop ik besloot mijn broer te bellen. Sinds dat telefoontje is mijn leven nooit meer hetzelfde geweest.”

Lees verder in Flair 31-2020. Deze ligt t/m 4 augustus in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Jadrike Boels

Shoppen is altijd een goed idee