Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Birgit (29): ‘Anderhalf jaar lang heeft hij mijn leven tot een hel gemaakt’

Birgit (29): ‘Anderhalf jaar lang heeft hij mijn leven tot een hel gemaakt’

Birgit (29): ‘Anderhalf jaar lang heeft hij mijn leven tot een hel gemaakt’

Sommige dingen schreeuw je niet van de daken. Birgit (29) doet dat in ieder geval niet.

‘Ik ben sinds een maand in therapie – omwille van mijn ex – en mijn therapeut zei me dat ik een probleem heb met grenzen. ‘Jij laat toe dat je ex dit doet,’ zei hij. Eerst was ik boos omdat ik het gevoel had dat mijn therapeut de verantwoordelijkheid bij mij legde, maar ik begin hem stilletjes te begrijpen. Ik geef mijn ex de macht om me te terroriseren. Net zoals hij dat vijf jaar lang in onze relatie deed.

Gewelddadige relatie

Mitch was een absolute macho, daar viel ik wel voor. Hij gaf me een veilig, beschermd gevoel. Stoer, sterk, onstuimig, daar hield ik van. Alleen, na een maand of twee keerde dat stoere en sterke zich tegen mij. Ik had tijdens het uitgaan te lang met een jongen staan praten, we kregen slaande ruzie op weg naar huis, letterlijk. Hij duwde me en sloeg me. In shock ben ik naar huis gegaan, ervan overtuigd dat dit het einde van onze relatie was. Maar de volgende dag stond hij aan mijn deur, huilend van schuldgevoel. Dit had hij nog nooit gedaan, zo gek had geen enkele vrouw hem ooit gekregen, zei hij. En gek genoeg, ergens diep vanbinnen charmeerde het mij.

‘Anderhalf jaar lang heeft hij mijn leven tot een hel gemaakt’

Ik was bijzonder. Het was het begin van een gewelddadige relatie van vijf jaar. Uiteindelijk ging ik bij hem weg toen hij me voor de derde keer in het ziekenhuis had geslagen. Twee gebroken ribben, een gebroken kaak en een hersenschudding. Het was genoeg geweest. Maar zo dacht Mitch er niet over. Hij begon me te stalken en zelfs na aangifte bij de politie ging hij daarmee verder. Anderhalf jaar lang heeft hij mijn leven tot een hel gemaakt.

Bijna dood

Ik ben mijn baan kwijtgeraakt door hem. Hij is té vaak herrie komen schoppen in de winkel waar ik werkte – twee keer de politie erbij halen vond mijn baas genoeg. Ik ben mijn vrienden kwijtgeraakt door hem. Ik ben me gaan isoleren, want áls ik buitenkwam, was het ongetwijfeld drama. Elke keer deed ik aangifte, maar elke keer kwam hij er met een waarschuwing vanaf. Hij is een mooiprater, kon zich er blijkbaar altijd wel uit lullen. Tot die avond drie maanden geleden. Ik had een date, voor het eerst in jaren, met een vriend van mijn broer. Ook al was ik doodsbenauwd voor de reactie van Mitch, ik zette toch door.

Ik wilde mezelf niet blijven opsluiten voor hem. Dat heb ik ook eerlijk tegen die jongen gezegd die avond. Het hele verhaal heeft hij gehoord. Tot en met mijn ‘als ik nu niet ga léven, kan ik beter écht doodgaan’. Die nacht, toen ik weer alleen thuis was, heeft Mitch ingebroken in mijn appartement. Mijn eerdere woorden werden bijna werkelijkheid.

Angst

Hij heeft me verkracht, geslagen en geprobeerd te wurgen. Ik dacht écht dat ik dood zou gaan. Stomdronken was hij en dat is mijn redding geweest. Op een gegeven moment is hij in slaap gevallen en kon ik ontsnappen. Mitch is toen eindelijk gearresteerd. Hij zit in de gevangenis, te wachten op zijn proces. Het was met wederzijdse toestemming, zegt hij.

‘Mijn toegetakelde gezicht toonde aan dat ik het écht niet wilde’

Gelukkig zijn er in het ziekenhuis foto’s gemaakt van mijn toegetakelde gezicht, die aantonen dat ik dit écht niet wilde. Het is wachten op zijn proces, maar zelfs áls hij wordt veroordeeld, komt hij op een gegeven moment vrij. Wat moet ik dan?  De angst voor mijn toekomst is zo verlammend dat ik in therapie ben gegaan. Misschien heeft de therapeut gelijk en kan ik sterk genoeg worden om dit niet meer toe te laten. Maar heel eerlijk? Ik geloof er niet in.’

Tekst: Lydia van der Weide & Frauke Joossen | Beeld: Getty Images