Je bent hier: Home > Health > Beweging in mijn buik

Beweging in mijn buik

Health
Beweging in mijn buik

Maandenlang had ik vreselijke honger. Ik kon wel blijven eten en dacht dat het door de borstvoeding kwam. En moe was ik. Maar met dat nachtelijke voeden was dat niet gek natuurlijk.
Vergeetachtig ook. En nog steeds. Ik kan werkelijk niks onthouden.

In december kreeg ik andere klachten.
Misselijk. Steeds maar misselijk.
Buikpijn. Heel vaak buikpijn.
Chagrijnig. Oeh, wat kon ik soms chagrijnig zijn.
Dacht dat ik na al die maanden eíndelijk ongesteld ging worden.
Maar nee.

De vreemde klachten stapelden zich op.
’s Nachts kramp in mijn benen.
Tintelende, verdoofde vingers.
Maagpijn.
Geen zin in filet americain.
Hé…
Er ging een belletje rinkelen.
Dit waren andere klachten.

Toen ik ook nog kriebel aan mijn schenen kreeg (iets wat ik in het begin van de zwangerschap van ‘Brumlala’ héél erg had) kon het bijna niet missen. Ik zocht het op in mijn zwangerschapsdagboek. Ja hoor, daar stond het. Verschrikkelijke jeuk aan mijn scheenbenen.

Een vreemd gevoel van opwinding…
Zou het?

Pier gelooft er niet zo in.
‘Maar lieverd, we hebben het maar …’
‘Ja maar het kán!’

Dus nog maar eens een testje.
Het controlestreepje ontbreekt.
Hebben wij weer.
Alsof die dingen niks kosten.
Nog een test.
Nee. Niet zwanger.
Lichtelijk teleurgesteld gooi ik de test weg.
Maar dan neemt mijn ratio het over. Bedenk me maar snel dat één kind makkelijker is dan twee, dat twee logistiek erg ingewikkeld is, dat ik nog steeds geen rijbewijs heb. Dat ik alles nog mag eten, en af en toe nog een slokje wijn mag. Dat we gevaarlijke trappen hebben om Bo straks hoogzwanger omhoog te moeten tillen. Dat we geen tuin of balkon hebben. Dat ik alle aandacht nog aan Bo wil geven…

En toch…

Vorige week. Ik lig een avond vroeg in bed.
Mijn buik golft heen en weer. Ik voel trapjes.
Het zou toch niet dat ik al 20 weken zwanger ben of zo? Je hoort wel eens van die verhalen…
Echt, er beweegt van alles!
Ja hoor, poem poem, er schopt iets.
Ik stap uit bed en loop naar Pier: ‘Ik zou toch zwéren dat er een baby in mijn buik zit.’
Hij lacht voorzichtig. Kijkt alsof hij het niet gelooft.
‘Het voelt echt zo!’
‘Haal morgen nog maar een test.’

En die buikpijn dan…
‘Straks zijn het oefenweeën schat. Poep ik er zo ineens een kindje uit!’

Een dag later kondigt zich een flinke buikgriep aan.
Dat verklaart het gerommel.

Het hele weekend heb ik erge buikpijn. Maagpijn. Verschrikkelijk.
En dat terwijl we een weekend met de familie in een huisje zitten.
Totaal geen eetlust. Mijn buik is helemaal opgezwollen.
‘Je lijkt wel zwanger.’

Ik vertoonde alle tekenen.
Jullie dachten het, gezien de reacties bij eerdere stukjes, ook.
Maar nee.
Het is niet zo. Sterker nog, omdat ik nog volledige borstvoeding geef is de kans dat ik zwanger raak maar heel klein. De eerste zes maanden was die kans, met zo vaak voeden op verzoek, zelfs maar 2%, lees ik op borstvoeding.com.

Maar, er zijn uitzonderingen natuurlijk. Beate, de verloskundige, zei het al. Juist na een bevalling kun je ook super vruchtbaar zijn.

Shoppen is altijd een goed idee