Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Lotte: ‘Één dag voor de uitgerekende datum krijg ik te horen dat mijn man corona heeft’

Lotte: ‘Één dag voor de uitgerekende datum krijg ik te horen dat mijn man corona heeft’

Lotte: ‘Één dag voor de uitgerekende datum krijg ik te horen dat mijn man corona heeft’

‘Het is een dag voor de uitgerekende datum als ik te horen krijg dat mijn man corona heeft. De hele zwangerschap had ik het gevoel dat dit kindje precies op de uitgerekende datum zou komen, maar nu hoop ik dat het nog even blijft zitten.’

Kuchje

‘Afgelopen weekend kreeg mijn man last van een zere keel en een kuchje. Toen hij er ook verhoging bij kreeg besloot hij zich voor de zekerheid toch maar te laten testen. Het duurde en aantal dagen voor hij terecht kon voor een test en als we achtenveertig uur later nog niets gehoord hebben besluit ik de GGD te bellen, inmiddels is het donderdagavond. Ik leg de situatie waarin we zitten uit en vertel dat het daarom voor ons erg belangrijk is om zo snel mogelijk te weten wat de uitslag is.’

‘Naast het feit dat ik hoogzwanger ben en de baby elk moment kan komen, zit mijn man met zijn been in het gips. Hierdoor zijn we op dit moment best wel afhankelijk van anderen. De man aan de telefoon overlegt even, eigenlijk mag hij geen uitslagen doorgeven, maar gezien onze situatie wil hij een uitzondering maken. Mijn man blijkt positief, dit betekent dat hij in isolatie moet en ik en mijn zoon moeten minimaal tien dagen in quarantaine.’

‘De daaropvolgende dagen bivakkeert hij op een luchtbed op zolder. Hij vindt het verschrikkelijk dat hij niet bij ons kan zijn. Dat hij afstand moet houden van onze zoon, die niet goed begrijpt wat er allemaal aan de hand is en waarom hij papa niet mag knuffelen, valt hem heel zwaar. Er mag geen bezoek komen dus ik neem het huishouden en de verzorging van mijn zoon volledig op me. Ik voel me gelukkig nog steeds fit en heb geen klachten. Omdat de klachten al bijna een week geleden zijn begonnen, kan mijn man met een beetje geluk na het weekend weer uit quarantaine. Als wij verder niet ziek worden kan de baby dan komen, denk ik bij mezelf.’

Positief

‘Maar in plaats van beter wordt hij zieker. Zijn verhoging blijft aanhouden en af en toe heeft hij last van duizelingen of misselijkheid. Ook zijn geur en smaak zijn verdwenen. Ik heb nog steeds nergens last van maar als ik zaterdagavond onder de douche sta heb ik het idee dat ik mijn douchegel minder goed ruik dan normaal. Dus begin ik aan alle flesjes en potjes te ruiken. Toch ruik ik wel wat, maar het lijkt minder sterk dan normaal. Ik vraag me af of ik het me misschien verbeeld.
De volgende ochtend voelt mijn keel wat droog en kriebelig.’

‘Eigenlijk stelt het niets voor, ik voel me niet ziek, ben niet verkouden en heb geen verhoging, maar ik ben nu zo alert op alles dat ik zelf het kleinste kriebeltje opmerk. Ik bel mijn moeder en zij denkt dat ik het me vast inbeeld, ook mijn man denkt dat het wel door de spanning zal komen, maar gezien de situatie besluit ik toch de GGD te bellen. Gelukkig kunnen zij de volgende dag al bij ons thuis langskomen om ook mij te testen. Mijn test wordt met spoed behandeld en nog dezelfde avond word ik gebeld met de uitslag. Ook ik blijk positief.’

‘Er schieten natuurlijk honderden vragen door mijn hoofd gezien de naderende bevalling en ik maak me zorgen om de gezondheid van de baby. Ik neem contact op met mijn verloskundige, de GGD en het ziekenhuis, maar veel van mijn vragen blijven onbeantwoord, omdat er nog te weinig vergelijkbare situaties zijn geweest en nauwelijks onderzoek is gedaan. Wat wel een voordeel is, is dat mijn man nu gewoon weer bij mij in bed kan slapen en geen afstand meer hoeft te houden van mij of mijn zoon.’

Isolatie

‘We worden gelukkig enorm gesteund door familie, vrienden en bekenden. Ze komen langs de deur, met bloemen, boodschappen, maaltijden en lekkers. Het doet ons goed dat iedereen zo voor ons klaarstaat en met ons meeleeft. Via de huisarts van mijn man lukt het om aan een pakket met beschermende middelen, als mondkapjes, schorten en handschoenen, te komen. Dit wordt door de apotheek aan huis bezorgd. Zo kunnen mijn moeder en schoonmoeder toch komen op het moment dat de bevalling begint om op onze zoon te passen en indien nodig mee te rijden naar het ziekenhuis.’

‘Omdat ik in isolatie zit mag ik niet naar de verloskundigenpraktijk, dus komen zij bij ons thuis. Ze doen de controles in schort of overal en met mondkapje, spatbril en handschoenen. Als ik een week overtijd loop mag ik buiten openingstijd met een mondkapje en handschoenen naar de praktijk komen, omdat het toch belangrijk is om nog eens een echo te maken om zo het kindje goed in de gaten te blijven houden. In overleg met de verloskundige besluiten we dat ik thuis zal gaan bevallen. Ik vind dit spannend, maar het lijkt in ons geval de beste oplossing. Mocht het niet gaan dan kunnen we altijd alsnog naar het ziekenhuis. Ondertussen zijn mijn klachten niet veel erger geworden. Ik ben mijn reuk en smaak verloren en heb af en toe last van een droog kuchje, maar verder voel ik me gelukkig goed.’

Lees ook:
Coronavaccinatie tijdens zwangerschap? Veel zwangeren twijfelen

Twee weken overtijd

‘Als ik bijna twee weken overtijd ben, is mijn man inmiddels opgeknapt. Wel hoest hij nog zo nu en dan. Ik heb geen andere klachten gekregen, maar wel nog steeds wat last van mijn keel en een kuchje. Er wordt een afspraak gemaakt bij het ziekenhuis voor een inleiding. We moeten dan eerst ‘s ochtends beiden langskomen voor een coronatest om te bepalen of we nog besmettelijk zijn en hoe we in het ziekenhuis behandeld zullen worden. Later op de dag kan ik dan terugkomen voor het plaatsen van een ballon. Ik vraag me af of mijn man wel aanwezig mag zijn als hij nog positief blijkt, maar daar heeft niemand iets over gezegd.’

Ontsluiting

‘Die nacht beginnen de weeën echter vanzelf. Ik probeer nog even in bed te blijven liggen, maar als dit niet meer gaat maak ik mijn man wakker om te vertellen dat het begonnen is. Ik zeg hem dat het nog wel een tijdje kan duren, dus dat hij nog maar even moet proberen te slapen. Een halfuur later besluit ik hem echter toch wakker te maken om de verloskundige te bellen. Ondertussen ga ik onder de douche staan. Als de verloskundige er een uurtje later is controleert ze de ontsluiting. Zes centimeter al.’

‘Ik stap weer onder de douche en als ze na een uur nogmaals mijn ontsluiting controleert blijk ik al volledige ontsluiting te hebben. Dat is snel, de kraamverzorgster is er op dat moment nog niet eens. Maar mijn persweeën zijn niet krachtig genoeg en na nog een controle blijkt er nog een ‘randje’ te zitten en kom ik toch een centimeter ontsluiting te kort. De bevalling stagneert en de weeën worden zwakker. Er wordt besloten dat ik toch naar het ziekenhuis moet om weeënopwekkers toegediend te krijgen. Mijn moeder wordt gebeld en in vol ornaat brengt ze ons naar het ziekenhuis. Mijn zoontje staat met zijn andere oma, ook volledig gekleed in een beschermend pak, voor het raam te kijken hoe we vertrekken.’

Volledig in pak

‘Als de verloskundige mij in de rolstoel het ziekenhuis inrijdt staat er een verpleegkundige klaar om onze handen te ontsmetten. In het ziekenhuis word ik overgedragen aan de klinisch verloskundige. Samen met een verpleegkundige begeleid zij de rest van de bevalling. Omdat zij ook volledig in pak mijn bevalling moeten begeleiden en zich niet steeds kunnen omkleden zijn zij eigenlijk gedurende de hele bevalling aanwezig in de speciaal voor corona ingerichte verloskamer, wat ik erg prettig vind. In het ziekenhuis aangekomen vraag ik om pijnstilling. Alleen een morfinepompje is in dit stadium van de bevalling nog mogelijk. Eigenlijk doen ze dit bij coronapatiënten niet omdat dit de zuurstofopname kan hinderen, maar omdat ik nauwelijks klachten heb en erg aandring mag het toch.’

‘Daar is hij dan’

‘Ondanks de weeënopwekkers duurt het nog enkele uren voordat ik echte persweeën krijg. Ondertussen worden ik en mijn kindje goed in de gaten gehouden. Af en toe is mijn saturatie laag. Ik merk hier zelf helemaal niets van, maar toch krijg ik een slangetje met extra zuurstof in mijn neus. Mijn zoon blijkt net als tijdens mijn vorige bevalling nog niet voldoende ingedaald waardoor er te weinig druk wordt uitgeoefend op mijn baarmoederhals. Omdat hij eerst nog verder moet zakken moet ik de eerste persweeën wegpuffen. Na wat een eeuwigheid lijkt te duren mag ik dan eindelijk persen en een kwartier later voel ik zijn warme, natte lijfje over mijn buik kronkelen. Er valt een last van mijn schouders en als hij begint te huilen haal ik opgelucht adem. Eindelijk! Daar is hij dan. Wat is hij mooi!’

‘Mijn zoontje wordt net als iedere andere baby goed gecontroleerd. De apgar-score is prima en hij lijkt helemaal gezond. Er wordt niet op corona getest. Ik heb vrij veel bloed verloren en er moeten nog wat stolsels uit mijn buik gedrukt worden, omdat de naweeën niet krachtig genoeg zijn. Dit is nogal pijnlijk en naar. Ik ben kapot, maar wel ontzettend opgelucht. Blij dat het allemaal achter de rug is en dat ik onze gezonde baby in mijn handen houd. Na een paar uur mogen we het ziekenhuis verlaten en komt mijn schoonvader ons ophalen om naar huis te brengen. Ik krijg nog een laken over mij heen als ik het ziekenhuis verlaat. Zo ben ik iets minder ‘besmettelijk’ volgens het ziekenhuispersoneel.’

Verzorgen met een mondkapje

‘De hele kraamweek moeten we mijn zoontje nog verzorgen met mondkapje en ook de kraamverzorgster komt maar een minimaal aantal uren per dag en draagt beschermende kleding. Onze andere zoon moet zoveel mogelijk op afstand blijven, daar heb ik het wel moeilijk mee. Ondanks dat de kraamweek niet is wat we ervan verwacht hadden genieten we enorm van het kleine mensje dat nu onderdeel uitmaakt van ons gezin. Het is een prachtig, tevreden mannetje dat goed drinkt, heerlijk slaapt en nauwelijks huilt. Als de kraamverzorgster na een week vertrekt gaan dan eindelijk onze mondkapjes af en laten we onze zoon voor het eerst knuffelen met zijn nieuwe broertje.’

‘De eerste tijd blijf ik het spannend vinden en houd ik goed in de gaten of onze zoon geen klachten ontwikkelt, maar gelukkig blijkt hij kerngezondheid en lijkt het feit dat ik corona had totaal geen effect op hem te hebben gehad. Soms denk ik wel eens dat hij hierdoor juist extra beschermd is, omdat ik misschien wel antistoffen heb doorgegeven via de navelstreng of borstvoeding. Inmiddels is hij alweer zes maanden en nog net zo tevreden en vrolijk als in de kraamweek. We genieten iedere dag enorm van dit kleine wonder.’

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?

Tekst: Lotte Oude Middendorp | Beeld: Getty