Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Annegreet woont in Noord-Italië: ‘De tijd vliegt voorbij, zonder dat we echt kunnen leven’

Annegreet woont in Noord-Italië: ‘De tijd vliegt voorbij, zonder dat we echt kunnen leven’

Annegreet woont in Noord-Italië: ‘De tijd vliegt voorbij, zonder dat we echt kunnen leven’

Annegreet Venhuizen (30) emigreerde zes jaar geleden voor haar grote liefde naar zijn dorp Concordia sulla Secchia in Noord-Italië. Nu is dat het epicentrum van de coronacrisis, waar mensen een gevangenisstraf riskeren als ze zonder speciaal certificaat de straat op gaan. Onlangs vertelde ze al in Flair over haar dagelijks leven in haar woonplaats en deelde ze onlangs een update. Hoe gaat het nu met haar?

Corona Noord-Italië

“Eindelijk. Het einde van ons intieme huismussenleventje komt in zicht. Mijn man Alessandro en ik zaten zondagavond samen op het puntje van onze stoel klaar voor de persconferentie van de premier. De hamvraag: worden de maatregelen versoepeld? Hopen durfden we bijna niet meer na de afgelopen maanden. We weten nu dat in een klap alles anders kan zijn. De opluchting was groot toen we hoorden dat we vanaf volgende week meer vrijheid krijgen. We mogen weer naar buiten, we mogen sporten, we mogen familie binnen onze regio bezoeken. Het zijn echt basisdingen. We blijven een certificaat nodig hebben voor zogenoemde verplaatsingen. Vrienden bezoeken mag bijvoorbeeld nog steeds niet. Het komt niet eens dichtbij de vrijheid die we eerder altijd zo normaal vonden, maar we doen het ervoor. Alessandro kan niet wachten om zijn fiets van de klossen te halen en weer door échte natuur te fietsen in plaats van door een virtueel bos op ons tv-scherm. En ik ga als eerste activiteit lekker hardlopen op de groene rivierdijk voor ons huis. Zo kunnen we toch nog een beetje genieten van de lente voordat de echte zomerhitte eraan komt.

‘Fysiek op afstand blijven voelt heel onnatuurlijk als iemand verdriet toont’

We zijn ons ervan bewust dat het gevaar nog niet is geweken. De kans op een terugval is groot als we ons niet aan de regels houden. We mogen dus nog niet in groepen samenkomen, we moeten afstand houden en mondkapjes zijn verplicht in publieke ruimtes. Redelijk vergelijkbaar met de huidige situatie in Nederland, dus. Als alles goed verloopt, en de aantallen blijven dalen, gaan op 18 mei winkels, bibliotheken en musea weer open. En hopelijk volgen daarna vanaf 1 juni de restaurants en barretjes. Ik heb ontzettend veel zin in een lekkere cappuccino van ons plaatselijke koffietentje. En hoewel de zelfgemaakte pizza’s van mijn man heerlijk zijn, zou ik toch ook wel erg graag een échte naar binnen werken in een restaurant.

Afgelopen week realiseerde ik mij voor het eerst hoe normaal ik het allemaal ben gaan vinden. Eerst vond ik het dragen van een mondkapje ongemakkelijk en onwennig. Alsof ik in een soort gekke rampenfilm zat. Maar nu vergeet ik soms zelfs het mondkapje af te doen. Dat de situatie niet normaal is, merk ik tijdens gesprekken met cliënten. Een vrouw met psychiatrische klachten was afgelopen week erg van streek. Ze miste haar dagelijkse routine, de leuke uitstapjes buiten de deur. Ze woont alleen. Ik en mijn collega’s zijn de enige die ze spreekt. Wat zou ik graag even een arm om haar heen leggen. Haar hand pakken. Fysiek op afstand blijven voelt heel onnatuurlijk als iemand verdriet toont. En die lap stof voor mijn mond voelt als een barrière in de communicatie. Hier komt ondanks de versoepelingen de eerste tijd nog geen verandering in. Het lijkt erop dat de centra waar cliënten normaal dagelijks heengaan, nog weken dicht blijven. Ik werk met mijn collega’s hard aan plannen om deze mensen op alternatieve wijze toch van continue zorg te voorzien.

‘Voor het eerst maken we mee hoe het is als vrijheid je wordt afgenomen’

Ook voor mijn man, die werkt in een sportschool, staat alles nog lange tijd op pauze. Hij is inmiddels begonnen met het trainen van zijn basketbalteam via videobellen. Wel handig hoor zo’n personal trainer in huis. Hij heeft voor mij een schema gemaakt met allerlei oefeningen, zodat ik nog een beetje in beweging blijf. Ik vrees wel dat als deze crisis nog veel langer duurt, ons huis straks onherkenbaar is. Onze woonkamer verandert langzaam in een sportschool.

Lees ook
Annegreet (30) woont in Noord-Italië: ‘Ik weet nog niet hoe ik straks mijn oude leven weer kan oppakken’

Vorige week vierden we de Italiaanse versie van Bevrijdingsdag. Ondanks dat een groot feest ontbrak, was de betekenis van de dag duidelijker dan ooit. Voor veel jonge mensen is het de eerste keer dat we echt voelen hoe waardevol vrijheid is. Voor het eerst maken we mee hoe het is als vrijheid je wordt afgenomen. De tijd vliegt voorbij, zonder dat we echt kunnen leven. Opgesloten in onze huizen zagen we vanuit het raam hoe het weer steeds mooier werd. Hoe de natuur verandert. Het is inmiddels prachtig weer. Zo’n 25 graden. Maar het weerbericht heeft ons nog nooit zo weinig geïnteresseerd als nu. Deze week staat de bloedtest van mij en mijn collega’s bovenaan mijn prioriteitenlijst. Ik weet niet zo goed wat ik moet hopen. Ergens zou het natuurlijk rust geven als ik het virus al gehad heb. Dat ik immuun ben en anderen niet meer kan besmetten. Ik wacht geduldig af.”

Het eerste verhaal van Annegreet lees je in Flair 15-2020. Wil je deze editie nabestellen? Dat kan hier.

Beeld: iStock