Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Annegreet (30) woont in Noord-Italië: ‘Na weken zie ik licht aan het einde van de coronatunnel’

Annegreet (30) woont in Noord-Italië: ‘Na weken zie ik licht aan het einde van de coronatunnel’

Annegreet (30) woont in Noord-Italië: ‘Na weken zie ik licht aan het einde van de coronatunnel’

Annegreet Venhuizen (30) emigreerde zes jaar geleden voor haar grote liefde naar zijn dorp Concordia sulla Secchia in Noord-Italië. Nu is dat het epicentrum van de coronacrisis, waar mensen een gevangenisstraf riskeren als ze zonder speciaal certificaat de straat op gaan. Onlangs vertelde ze al in Flair over haar dagelijks leven in haar woonplaats. Hoe gaat het nu met haar?

“Sorry, ik moet heel even schakelen. Mijn broer belde net. Zijn zoontje is vannacht geboren. Ik ben superblij voor hem, maar het laat mij opnieuw zien hoe raar deze hele situatie is. Ik ben net voor de tweede keer tante geworden. Normaal zou ik nu vol enthousiasme achter mijn computer kruipen en het eerste ticket naar huis boeken. Maar nu kan ik niks. Ik mag het land niet uit, en al zou dat wel mogen dan wil Nederland mij vast niet hebben. Ik vind het zo’n gek idee dat ik niet weet hoe lang het duurt voordat ik mijn neefje kan vasthouden. Voordat ik mijn familie weer écht in de ogen aan kan kijken.

‘Ik mag gelukkig regelmatig naar buiten voor mijn werk, maar mijn man zit sinds begin maart al binnen’

Ik ben nuchter, en weet dat het allemaal wel weer komt. Maar het blijft moeilijk. Tegelijkertijd realiseer ik mij dat de situatie in Nederland niet anders is. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Mijn ouders zijn wel dichtbij hun pasgeboren kleinkind, maar kunnen hem ook niet vasthouden. Ik praat mezelf moed in door te zeggen dat het gewoon tijd nodig heeft. Dat de wereld vroeg of laat weer normaal wordt.

Ik ben optimistisch. Voor het eerst in weken zie ik weer licht aan het einde van de coronatunnel. Het gaat de goede kant op in Italië. Het aantal coronapatiënten in ziekenhuizen neemt af, en er sterven steeds minder mensen aan het virus. De totale lockdown duurt tot begin mei. Ik heb goede hoop dat de maatregelen daarna worden versoepeld. Ik hoop dat we in ieder geval weer de deur uit mogen. Dat we een groter rondje kunnen afleggen dan die om onze bank en eettafel. Mijn man Alessandro en ik wonen in een klein appartement zonder tuin of balkon. We zijn echte buitenmensen en missen de natuur enorm. Ik mag gelukkig regelmatig naar buiten voor mijn werk, maar mijn man zit sinds begin maart al binnen. Normaal gaat hij met Pasen altijd hardlopen met familie in de bergen. Dit jaar rende hij, om de traditie in ere te houden, in zijn eentje op en neer in ons trappenhuis. Je moet toch wat, hè? Ik kan niet wachten tot we weer naar buiten mogen. Wat gaan wij straks genieten van de Italiaanse zomer. Een korte wandeling door ons dorp, zou ons al zo blij maken. Bijzonder eigenlijk. Die vrijheid was voorheen zo normaal.

‘Het is een mooie bijwerking van corona, mensen die naar elkaar toegroeien’

Pasen drukte ons afgelopen weekend ook weer met de neus op de feiten. Waar we normaal met familie aan een grote tafel vol heerlijk eten zitten, zaten Alessandro en ik nu alleen in ons appartement. Zijn moeder, die in het appartement naast ons woont, had haar beroemde risotto voor ons gekookt. De pan stond op onze deurmat. Gescheiden door een muur hebben we Pasen gevierd. Het was een gekke gewaarwording. Je bent zo dichtbij iemand, maar voelt je toch zo ver verwijderd. We hebben niet getwijfeld om het samen te vieren. Goede vrienden van ons zijn artsen, en zij hebben het ons sterk afgeraden. Ik kom door mijn werk in de gehandicaptenzorg vrij veel in contact met andere mensen. Mocht ik het virus ergens oppikken, wil ik niet het risico lopen anderen te besmetten. Ik neem daarom het zekere voor het onzekere. Alle gemiste etentjes halen we later wel in.

Lees ook
Annegreet (30) woont in Noord-Italië: ‘Corona is een onzichtbare vijand geworden die niemand overslaat’

Met onze familie en vrienden gaat het goed. De regels rond de lockdown zijn streng, dus iedereen blijft binnen. En dat werkt. Op wat collega’s na, is niemand die wij kennen getroffen door het virus getroffen. Ook met onze oma in Bérgamo gaat het goed. Ze houdt zich bezig met tv-kerkdiensten, het netjes houden van haar huis en de vele telefoontjes die ze elke dag krijgt. Alleen voelt ze zich niet, iedereen denkt aan haar. Het is een mooie bijwerking van corona, mensen die naar elkaar toegroeien. Ik zie het in ons dorp en op mijn werk, we kijken veel meer naar elkaar om. We vechten allemaal tegen dezelfde vijand. Er hangen steunbetuigingen op ramen en groepsapps waarin mensen elkaar hulp aanbieden schieten als paddenstoelen uit de lucht. We zijn ver weg van elkaar, maar toch ook heel dichtbij. Het zal een proces van de lange adem zijn, maar we houden ons sterk hier. En terwijl we via ons raam wat zonnestralen opvangen, dromen we van de vrijheid die weer gaat komen.”

Het eerste verhaal van Annegreet lees je in Flair 15-2020. Wil je deze editie nabestellen? Dat kan hier.

Beeld: iStock