Je bent hier: Home > Health > Annegreet woont in Noord-Italië: ‘We waarderen het kleine stukje vrijheid, maar verlangen naar meer’

Annegreet woont in Noord-Italië: ‘We waarderen het kleine stukje vrijheid, maar verlangen naar meer’

Health
Annegreet woont in Noord-Italië: ‘We waarderen het kleine stukje vrijheid, maar verlangen naar meer’

Annegreet Venhuizen (30) emigreerde zes jaar geleden voor haar grote liefde naar zijn dorp Concordia sulla Secchia in Noord-Italië. Het epicentrum van de coronacrisis, waar mensen tot voor kort een gevangenisstraf riskeerden als ze zonder speciaal certificaat de straat op gingen. Onlangs vertelde ze in Flair over haar dagelijks leven in haar woonplaats. Op Flaironline.nl geeft ze wekelijks updates. Hoe gaat het nu met haar?

Coronacrisis in Noord-Italië

“Eindelijk is het zover. We mogen sinds maandag weer naar buiten. Het is allemaal nog verre van normaal, maar mijn man Alessandro kan zijn geluk niet op. Ik mocht vanwege mijn werk in de gehandicaptenzorg de deur nog uit, maar hij zat al sinds begin maart binnen. In ons kleine appartementje zonder tuin. Voor hem als sportieveling en écht buitenmens flink afzien. Normaal is hij rond deze tijd van het jaar al super bruin door de zon. Hij moet de komende tijd echt zijn best doen om zijn oude kleurtje terug te krijgen. Een uitdaging die hij graag aangaat. Hij is maandag direct op de fiets gestapt. En dit keer niet op de fiets die op klossen staat in onze woonkamer.

‘Een cliché, maar geluk zit blijkbaar écht in de kleine dingen’

Het is vanaf deze week weer toegestaan om je met de auto te verplaatsen naar de plek waar je, individueel, een sport wilt beoefenen. Alessandro is maandagochtend vertrokken richting de Modenese Apennijnen, een gebergte in onze provincie. Uit onze provincie mogen we namelijk nog steeds niet. Direct na de persconferentie waarin de versoepeling van de maatregelen bekend werd gemaakt, is hij begonnen met het uitstippelen van routes. Hij is wel even zoet dus. Het geeft ons ook wat lucht. We hebben wekenlang op elkaars lip gezeten, en dat was soms best pittig. Tegelijkertijd ben ik ook dankbaar dat we nu zoveel tijd met elkaar kunnen doorbrengen. Normaal leven we vaak langs elkaar heen door ons drukke bestaan. Quality time komen wij door corona niet meer tekort. En gelukkig zijn we elkaar nog lang niet zat.

Alessandro kwam maandag als een kind zo blij terug van zijn eerste fietstocht. Van zijn kleine stukje herwonnen vrijheid. Iets wat we natuurlijk ook samen even moesten vieren. Met mondkapje op zak hebben we voor het eerst in maanden weer samen een wandeling gemaakt door ons dorp. Klinkt als iets heel kleins, maar wat hebben we ervan genoten. We zijn dol op wandelen, op samen erop uitgaan. Die kleine wandeling was echt een verademing. Een cliché, maar geluk zit blijkbaar écht in de kleine dingen.

Van waarschuwing tot celstraf

De gekte is nog niet voorbij. Ook afgelopen week werd ik meermaals met mijn neus op de feiten gedrukt. Zo kreeg een vriendin verdrietig nieuws. Het kindje van haar broer werd dood geboren na ruim acht maanden zwangerschap. Op zo’n moment wil je niks liever dan er voor iemand zijn, maar haar broer woont in een andere regio. Hem en zijn vrouw bezoeken is verboden. De gevolgen kunnen variëren van een waarschuwing tot in het extreemste geval een celstraf. Dat is toch te gek voor woorden? De situatie blijft zo onwerkelijk. Mijn vriendin besloot de gok te wagen. Ze is toch in de auto gestapt en stiekem naar haar familie gereden. Ze is gelukkig niet aangehouden en kon er zijn voor haar broer. Haar situatie belichaamt mijn grootste angst; dat er iets met mijn familie in Nederland gebeurt en dat het dan niet mogelijk is om ze te bezoeken. Ik probeer er niet te veel aan te denken. Zolang het goed gaat met iedereen, is alles wel te overzien.

‘Hoe ziet ons dagelijks leven er de komende maanden uit én wordt het ooit weer normaal?’

Afgelopen week ging elk gesprek over de versoepeling van de maatregelen. Het roept veel vragen op over het vervolg. Voor ons specifiek: wanneer kunnen we onze familie en vrienden weer in levende lijve zien, wanneer gaan de dagcentra voor mijn cliënten in de gehandicaptenzorg weer open, wanneer kan Alessandro zijn werk als personal trainer oppakken? Kortom: hoe ziet ons dagelijks leven er de komende maanden uit én wordt het ooit weer normaal? Wat is nog normaal? Ontelbaar veel vragen, waar nog geen antwoorden op zijn. Hoe erg we het kleine stukje vrijheid dat we nu krijgen van ons overheid ook waarderen, we verlangen naar zoveel meer.

Lees ook
Annegreet woont in Noord-Italië: ‘De tijd vliegt voorbij, zonder dat we echt kunnen leven’

Met z’n allen

Ik hoop heel erg dat iedereen zijn verantwoordelijkheid blijft nemen om te voorkomen dat de aantallen weer toenemen. We moeten met z’n allen voorkomen dat de maatregelen opnieuw strenger worden. Dat we nu weer beperkt naar buiten mogen, betekent niet dat we dat allemaal tegelijkertijd en in veelvoud moeten doen. Ik hoop dat mensen snappen dat ze nog steeds alleen het minimale moeten doen. Het noodzakelijke. Zo gaan Alessandro en ik er in ieder geval wel mee om. Zodat we straks met z’n allen hopelijk van die heerlijke veel te hete Italiaanse zomer kunnen genieten. Wat betreft de bloedtest die ik en mijn collega’s afgelopen week hebben gekregen: het resultaat laat nog even op zich wachten. Fingers crossed.”

Het eerste verhaal van Annegreet lees je in Flair 15-2020. Wil je deze editie nabestellen? Dat kan hier.

Beeld: iStock

Shoppen is altijd een goed idee