Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Annegreet (30) woont in Noord-Italië: ‘Ik weet nog niet hoe ik straks mijn oude leven weer kan oppakken’

Annegreet (30) woont in Noord-Italië: ‘Ik weet nog niet hoe ik straks mijn oude leven weer kan oppakken’

Annegreet (30) woont in Noord-Italië: ‘Ik weet nog niet hoe ik straks mijn oude leven weer kan oppakken’

Annegreet Venhuizen (30) emigreerde zes jaar geleden voor haar grote liefde naar zijn dorp Concordia sulla Secchia in Noord-Italië. Nu is dat het epicentrum van de coronacrisis, waar mensen een gevangenisstraf riskeren als ze zonder speciaal certificaat de straat op gaan. Onlangs vertelde ze al in Flair over haar dagelijks leven in haar woonplaats en deelde ze onlangs een update. Hoe gaat het nu met haar?

Coronacrisis Noord-Italië

“Als je mij twee maanden geleden had verteld hoe mijn werksituatie er nu uitziet, had ik je waarschijnlijk uitgelachen. Het is zo onwerkelijk, dat ik je nooit had geloofd. Ondanks dat de aanpak van het virus in Italië langzaam effect lijkt te hebben, is de situatie in de zorg nog steeds dramatisch. Het dagcentrum voor volwassenen met een handicap waar ik normaal werk, is nu omgetoverd tot een opvangcentrum voor collega’s die dagelijks in aanraking komen met coronapatiënten in verzorgingstehuizen. Die collega’s mogen na hun werk niet meer naar huis omdat ze daarmee hun familie in gevaar brengen. Dat is toch bizar? Ik heb het centrum moeten leegmaken en voorbereiden op hun komst. De lange tafels voor leuke activiteiten met cliënten, hebben plaats moeten maken voor veldbedden. Ik kan er met mijn hoofd soms echt niet bij.

‘Ik maak beschermingssetjes voor werknemers die bij besmette mensen thuis zorg verlenen’

Ik mag het centrum inmiddels niet meer in, maar ik maak mij van een afstand enorm zorgen over mijn collega’s. Niet alleen omdat het mij ondoenlijk lijkt om je familie zolang te missen, maar ook omdat de werkdruk ontzettend hoog voor ze is. Burn-outs liggen op de loer. En dan heb ik het nog niet eens over de collega’s die ziek thuis zitten of zelfs in het ziekenhuis liggen. Een besmette collega heeft al wekenlang koorts en ademhalingsproblemen. Ze komt er maar niet bovenop. Ik hoop dat alles goed komt. Dat we er na corona weer samen tegenaan kunnen.

Noodzorg

Veel tijd om hierbij stil te staan heb ik niet. Ik probeer mijn steentje bij te dragen waar ik kan, en ben drukker dan ooit. Ik ben verantwoordelijk voor het coördineren van de zogenoemde noodzorg. Op kantoor regel ik met twee andere collega’s boodschappen, medicatie en maaltijden voor mensen die deel uitmaken van de risicogroep. Het zijn voornamelijk bejaarden die niemand anders hebben die voor ze zorgen. Als ik ze bel, met pen en papier in de hand om hun boodschappen te noteren, merk ik dat hun eerste behoefte vaak niet eens eten is. Het is vooral contact waar ze zo naar verlangen. Ze praten vaak honderduit, alsof we elkaar al jaren kennen. Ik ben blij dat ik ze met een klein gesprekje hun pijnlijke eenzaamheid even kan doen vergeten.

‘Corona heeft mij geleerd om niet te veel te focussen op de toekomst’

Ook ben ik inmiddels expert in mondkapjes. Ik heb nooit geweten dat er zoveel verschillende soorten waren. Ik maak beschermingssetjes voor werknemers die bij besmette mensen thuis zorg verlenen. Mondkapjes, haarnetjes, brillen, handschoenen, overalls, schorten, schoenovertrekken… het hoort er allemaal bij. Ik vind het ontzettend fijn dat ik iets voor anderen kan betekenen in deze moeilijke tijd. Het organiseren van de noodzorg geeft mij voldoening en wat rust.

Experimenteren in de keuken

Wat de situatie thuis betreft: we houden ons hoofd koel. Om verveling tegen te gaan is mijn man Alessandro begonnen met experimenteren in de keuken. Normaal bestellen wij wekelijks, zoals veel Italianen, een pizza bij onze lokale pizzeria. Alessandro is nu druk bezig zijn eigen pizza’s te maken én te perfectioneren. En ik ben de beroerdste niet, dus help graag mee als proefpersoon. Terwijl we zijn pizza’s opeten, fantaseren we graag over de zomer die komen gaat. We proberen positief te blijven.

Lees ook
Annegreet (30) woont in Noord-Italië: ‘Na weken zie ik licht aan het einde van de coronatunnel’

Het wordt steeds lastiger om de dagen en de weken uit elkaar te houden. Waar mijn week normaal wordt doorbroken door leuke uitjes en afspraken met vrienden, zijn nu alle dagen hetzelfde. Ik vind het moeilijk om mij voor te stellen hoe ik straks mijn oude leven weer kan oppakken. Alles is zo anders. Maar corona heeft mij geleerd om niet te veel te focussen op de toekomst. Het kan totaal anders verlopen dan wij verwachten. Dus, ik zie het wel. En voor nu: op naar weer een week in lockdown.”

Het eerste verhaal van Annegreet lees je in Flair 15-2020. Wil je deze editie nabestellen? Dat kan hier.

Beeld: iStock