Je bent hier: Home > Health > Manon (29) viel 60 kilo af: ‘Honderddertig kilo. Die drie cijfers waren een eyeopener’

Manon (29) viel 60 kilo af: ‘Honderddertig kilo. Die drie cijfers waren een eyeopener’

Health
Manon (29) viel 60 kilo af: ‘Honderddertig kilo. Die drie cijfers waren een eyeopener’

Gewicht beheerst het leven van Manon (29) al zo lang ze zich kan herinneren. Toen de weegschaal honderddertig kilo aangaf, besloot ze dat het genoeg was. Ze viel bijna zestig kilo af, zonder lichamelijke ingrepen. “Voor het eerst in mijn leven voelde ik me vrij in mijn lijf.”

Enorm geschrokken van gewicht

“Dit kan niet meer. Ik keek naar mezelf in de spiegel en zag niks anders dan mijn bolle buik. Ik schaamde me kapot. Niet alleen voor mijn lijf, maar ook voor mezelf. Hoe had ik dit ooit zover laten komen? De confrontatie met mijn spiegelbeeld raakte me. Gek eigenlijk, want ik wist niet beter. Ik was mijn hele leven al dik. Maar die dag, nu zo’n vijf jaar geleden, voelde ik dat het écht genoeg was. De weegschaal wees honderddertig kilo aan. Ondanks dat ik me niet kon herinneren wanneer ik op het schermpje een getal had gezien met twee cijfers, schrok ik enorm van mijn gewicht. Ik was zo dik geworden, dat álles energie kostte. Lopen was zwaar, het oversteken van de straat was een uitdaging. Achteraf snap ik niet dat mijn benen het gewicht überhaupt konden dragen, ik ben namelijk maar 1.65 meter lang.”

Klaar mee

“Toen ik besloot het roer echt om te gooien, meldde het bekende stemmetje in mijn hoofd zich. ‘Je hebt al zo veel geprobeerd Manon, dit gaat je ook niet lukken. Het heeft geen zin.’ Ik negeerde het en zei hardop tegen mezelf: wat ik ook ga doen, het gaat lukken. Dit móést het worden. Ik was er helemaal klaar mee dat mijn gewicht mijn leven in een wurggreep hield.”

Dikker en dikker

“Ik kan me geen tijd herinneren dat ik niet aan mijn gewicht dacht. Als kind was ik al zwaarder dan leeftijdsgenootjes. Puur aanleg, zei de kinderarts. Er was niks mis met mijn stofwisseling. De een komt gewoon sneller aan dan de ander. Mijn moeder leerde me daarom als kleuter al dat ik op mijn gewicht moest letten. Zo moest ik mijn koekjes altijd doormidden breken. Een hele was voor mij te veel. Ik denk dat toen mijn verstoorde relatie met eten is ontstaan. Als je als kind iets niet mag, wil je het júíst.”

‘Dikzak, varken, olifant: alle scheldwoorden die je kunt bedenken heb ik gehoord’

“In groep acht realiseerde ik me voor het eerst dat ik écht dik was. Ik liep de klas in en zag dat mijn juf een shirt droeg dat ik ook in mijn kledingkast had hangen. Ik liet niemand iets merken, maar vanbinnen ging ik kapot. Ik werd met mijn neus op de feiten gedrukt: je bent niet zoals de rest van de kinderen Manon, jij kunt geen kinderkleding dragen.”

Scheldwoorden

“Hoe ouder ik werd, hoe meer ik me realiseerde dat ik anders was. Mijn puberteit was pittig. Uiterlijk was op de middelbare school belangrijk, maar met de trends meedoen kon ik niet. Voordat ik de deur uitging, bedacht ik wat mensen over mij konden zeggen. En ze zeiden veel. Dikzak, varken, olifant: alle scheldwoorden die je kunt bedenken heb ik gehoord. Het vernederendst vond ik grappen die tijdens het uitgaan over me werden gemaakt. Regelmatig riep een jongen naar een van zijn vrienden:  ‘Oh, die is voor jou’, waarop de hele vriendengroep in lachen uitbarstte. Zo ontzettend kwetsend. Ik voelde me zo lelijk. Ik kon wel door de grond zakken.”

Een muur om me heen

“Dit alles zorgde ervoor dat ik nog meer ging eten. Ik was in een constante strijd met mezelf. Ik wist dat mijn eetpatroon de oorzaak was van alle ellende, maar tegelijkertijd gaf eten mij troost. Op mijn tiende begon ik met mijn eerste dieet. Ik heb werkelijk alles geprobeerd. Koolhydraatarm eten, calorieën tellen, alleen volle producten eten, Sonja Bakker, vasten, acupunctuur, sporten bij een speciale vrouwenfitness, noem het maar op. In het begin viel ik vaak wel wat kilo’s af, maar uiteindelijk kon ik het niet volhouden en was ik terug bij af. Ik werd er compleet moedeloos van. Ik snapte niet waarom het niet lukte. Bijna elke week sprak ik met mezelf af: Manon, vanaf maandag ga je weer goed eten. Maar elke mislukte poging sloeg een deuk in mijn zelfvertrouwen. Een maagverkleining zag ik niet zitten. Ik vond dat ik het zelf moest kunnen.”

‘Ik zag mezelf eerst als dik en daarna pas als Manon’

“Hoe erg ik worstelde met mijn gewicht, wist niemand. Zelfs mijn liefste vriendinnen en mijn ouders hadden geen idee hoe het me raakte. Om mezelf te beschermen had ik van kinds af aan al een muur om me heen gebouwd. Mijn emoties maskeerde ik met een lach. Ik werd een soort clown. Het vrolijke dikke meisje. Ik had een leuk sociaal leven en was geliefd vanwege mijn karakter. Niemand wist hoe ongelukkig ik eigenlijk was.”

Schaamte overboord

“Toen ik vijf jaar geleden op mezelf ging wonen, dacht ik dat alles anders zou worden. Ik zou zelf bepalen wat ik in huis haalde. Er zouden geen verleidingen meer zijn. Geen gevulde koektrommels meer en geen zakken chips in de voorraadkast. Supernaïef natuurlijk. Precies het tegenovergestelde gebeurde. Alle remmen gingen los en de kilo’s vlogen eraan. Tot het hoogtepunt. Of eigenlijk, het dieptepunt. Honderddertig kilo. Die drie cijfers waren een eyeopener. Het kwartje viel.”

Faalangst

“Veel mensen snappen niet hoe het zover heeft kunnen komen. Waarom ik niet kon stoppen met eten. Achteraf gezien wist ik niet beter. Ik was altijd al dik. Het was een onderdeel van mijn identiteit. Ik zag mezelf eerst als dik en daarna pas als Manon. Maar toen ik die honderddertig kilo zag staan, voelde ik dat het roer om moest. En misschien nog wel belangrijker: ik realiseerde me dat ik dit niet alleen kon doen. Ik moest mijn schaamte overboord gooien, openlijk over mijn problemen praten en er volledig voor gaan. Diezelfde dag nog heb ik de huisarts gebeld. Ik werd doorverwezen naar de praktijkondersteuner die me adviseerde de hulp in te schakelen van een leefstijlcoach. Iemand die samen met mij naar het totaalplaatje kon kijken: fysiek en mentaal. Nadat ik een afspraak had gemaakt werd ik overspoeld door angst. Faalangst, want waarom zou het nu wél lukken, maar vooral angst over wat dit proces met mijn persoonlijkheid zou doen. Voor het eerst dacht ik: wie ben ik als ik niet dik ben? Ik was mezelf compleet kwijtgeraakt in het obsessieve denken over mijn gewicht. Ik vond het doodeng dat ik niet wist wat er aan het einde van dit proces van mij over zou zijn.”

Geen eetprobleem

“Mijn traject bij de leefstijlcoach was er een van de lange adem. Ik kwam er direct achter dat het anders was dan alles wat ik hiervoor had geprobeerd. Het ging niet om zo snel mogelijk afvallen, het ging om het aanpassen van mijn complete leefstijl. Mijn coach liet me inzien dat ik geen eetprobleem heb, maar een gedragsprobleem. Het schudde me wakker. Ik wist namelijk donders goed wat wel en niet gezond was, ik wist alleen niet waarom ik het niet kon laten staan. Onder begeleiding begon ik met het observeren van mijn eigen gedrag rondom eten. Ik hield alles bij in een dagboek. Telkens als ik de drang voelde om te eten, stelde ik mezelf vragen als: waarom doe ik dit eigenlijk? Hoe denk ik nu over mezelf? Ik leerde onderscheid te maken tussen hoofd-honger en maag-honger. Alleen bij de laatste vorm geeft je lichaam aan voedingstoffen nodig te hebben. Hoofd-honger is iets wat je jezelf hebt aangeleerd. Door open te zijn naar mijn coach en naar mezelf, brokkelde mijn muur langzaam af. Het was ontzettend confronterend om de patronen te herkennen in mijn eetgedrag, maar het hielp me om stapje voor stapje te veranderen. Heel langzaam ging het knopje om.”

Het doel: min vijftig kilo

“Toen ik na ruim een jaar twee cijfers op de weegschaal zag staan, viel mijn mond open van verbazing. Door al mijn mislukte dieetpogingen durfde ik aan het begin van het leefstijltraject niet eens te hopen op een gewicht onder de honderd kilo. Maar deze keer lukte het wel: ik was écht aan het afvallen. Het was een enorme mijlpaal en het motiveerde me om door te gaan. Nog meer dan daarvoor richtte ik mijn leven volledig in op afvallen. Ik ging zes keer in de week crossfitten en hield goed vast aan mijn nieuwe, gezonde voedingspatroon. Weer beheerste gewicht mijn leven, maar nu op een positieve manier. Voor het eerst durfde ik een doel te stellen. ‘Vijftig kilo,’ zei ik tegen mijn coach. ‘Ik wil vijftig kilo afvallen.’ Wat jaren geleden slechts een fantasie was, werd nu realistisch. Het doel werd mijn houvast.”

‘Het was een onvergetelijk moment’

“Drie jaar nadat ik was gestart met het traject, behaalde ik mijn streefgewicht: tachtig kilo. Vol ongeloof staarde ik met betraande ogen naar het scherm van de weegschaal. Ik was zo ontzettend trots op mezelf. Ik heb het gewoon geflikt, dacht ik. Ik keek opzij en zag dat ook mijn coach en sportinstructeur de tranen in hun ogen hadden staan. Ik vloog ze beiden om de hals. We hebben lang met elkaar geknuffeld. Het was een onvergetelijk moment. Ze hadden mijn hele proces meegemaakt en waren net als ik supertrots op mijn prestatie. Mijn dankbaarheid voor hen kan ik niet in woorden uitdrukken. Zonder hen had ik het niet gekund. Zij geloofden in mij toen ik dit zelf niet kon. Ze waren precies wat ik nodig had.”

In skinny jeans

“En die mentale verandering waar ik zo bang voor was? Die is groot. Er is een enorme last van mijn schouders gevallen. Ik hoef mezelf niet meer te verbergen. Die muur die ik had gebouwd is – samen met mijn vet – verdwenen. Wie ik ben, weet ik nog steeds niet helemaal. De zoektocht waar veel mensen rond hun puberteit aan beginnen, is voor mij net begonnen. Nu ik niet meer elke dag aan mijn gewicht hoef te denken, ontstaat er ruimte in mijn hoofd voor andere zaken. Wat vind ik eigenlijk leuk, wat zijn mijn doelen voor de toekomst en misschien minder belangrijk: wat is mijn kledingstijl? Voor het eerst in mijn leven kan ik meedoen met de trends. Eindelijk pas ik skinny jeans en ik heb laatst zelfs voor het eerst in mijn leven een bikini gedragen. Nou, dat was wel even een momentje hoor. Het zwembad was vroeger een plek waar ik nog niet dood gevonden wilde worden en nu liep ik er vol trots halfnaakt rond. Mijn lichaam mag gezien worden. Eindelijk.”

Lees ook
Jora werkt met zwaar dementerenden: ‘Ze begrijpen niet waarom ze nu geen bezoek krijgen’

Nu niet doorslaan

“Ik ben ondertussen nog meer afgevallen en weeg nu zo’n zeventig kilo. Is mijn lichaam perfect? Nee. Ik heb geen strakke buik. Doordat ik zo veel ben afgevallen, heb ik veel loshangend vel. Ik zou graag een buikwandcorrectie willen, maar dat is ontzettend duur. Ik geef mijn geld liever aan iets anders uit. Ik accepteer mijn lijf zoals het is. Ik ben er oprecht blij mee. Ik heb vertrouwen in mijn nieuwe leefstijl en ben niet bang om terug te vallen in oude gewoontes. Ik ga nooit meer terug naar die honderddertig kilo. Ik geniet van gezonde voeding en sporten is net zo’n vanzelfsprekend onderdeel van mijn dag geworden als tandenpoetsen. Toch blijft het een uitdaging om de constante gedachten aan gewicht en voeding los te laten. Om te voorkomen dat ik nu doorsla in mijn gezonde leefstijl, pak ik daarom regelmatig mijn oude foto’s erbij. Als het stemmetje in mijn hoofd zegt dat er nog wel een paar kilo af kan, kijk ik naar mijn oude zelf. Als ik zie waar ik vandaan kom, ben ik heel trots en dankbaar. Het herinnert me eraan waar het eigenlijk om gaat: het is goed. Ik ben goed.”

Nog meer verhalen lees je in Flair 21-2020. Deze ligt t/m 26 mei in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Jadrike Boels

Shoppen is altijd een goed idee