Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Geen categorie > Bodil (28) brak haar nek tijdens het bungeejumpen op een festival: ‘Ineens was er een harde ruk en voelde ik een knak in mijn nek’

Bodil (28) brak haar nek tijdens het bungeejumpen op een festival: ‘Ineens was er een harde ruk en voelde ik een knak in mijn nek’

Bodil (28) brak haar nek tijdens het bungeejumpen op een festival: ‘Ineens was er een harde ruk en voelde ik een knak in mijn nek’
Bodil Matheeuwsen (28, scenarioschrijver) ging tien jaar geleden met haar beste vriend naar het Sziget Festival in Boedapest. Tijdens het bungeejumpen maakte ze een verkeerde sprong. “Opeens kon ik mijn hoofd niet meer bewegen. Met een ambulance werd ik afgevoerd.”

“Ik weet nog dat ik boven in die hijskraan twijfelend naar beneden keek. Hoe hoog het precies was wist ik niet, maar ik kon een groot deel van het Sziget Festival overzien. Ik was er samen met mijn beste vriend. We kenden elkaar al jaren en waren sinds een tijdje ook aan het daten. Hoewel we het niet expliciet hadden uitgesproken, dacht ik dat we een stelletje waren. Helemaal omdat we met z’n tweeën acht dagen naar Europa’s grootste festival afreisden. Al snel bleek dat een recipe for disaster te zijn.

In de hijskraan bevond ik me vlak bij de main stage. De dreunende muziekboxen waren zelfs op die hoogte goed te voelen. Beneden stond mijn beste vriend samen met anderen te juichen. Hij had al eerder gebungeejumpt, maar ik niet. En eigenlijk wilde ik niet meer. Ongeïnteresseerd sprak de man die mij begeleidde me toe.  ‘Jump,’ zei hij. Het liefst had ik nee gezegd, maar dat durfde ik niet. En dus sprong ik, kaarsrecht naar beneden. Met heel veel adrenaline  ‘vloog’  ik door de lucht. Het was magisch. De kick waar andere bungeejumpers het altijd over hadden, voelde ik meteen, maar plotseling was er een harde ruk. Met een gigantische vaart schoot ik terug en opeens hing ik ondersteboven.

Ik voelde een knak in mijn nek, maar het deed geen pijn. Tenminste, toen nog niet. Terwijl ik door de hijskraanbestuurder aan het touw naar beneden werd geleid, dacht ik alleen maar: wauw, ik heb het gedaan! Voor mijn gevoel was ik onverwoestbaar. Dat mijn vriend met de vrienden die we daar hadden gemaakt een beetje bezorgd op me afkwam, kon ik dus niet meteen plaatsen. Zelf dacht ik dat het wel meeviel, maar volgens hen had mijn sprong er heel gevaarlijk uitgezien, omdat ik halverwege heel hard aan het touw terugklapte.

”Ineens was er een harde ruk en voelde ik een knak in mijn nek”

Plotseling voelde ik me duizelig en misselijk worden. Ik overtuigde mezelf ervan dat het door de adrenaline kwam en zei tegen mijn vriend dat ik even in onze tent moest gaan liggen. Onze tent was vlakbij, dus we spraken af dat we elkaar later weer ergens zouden zien. Dat hij niet met mij meeging, vond ik niet erg. Ik ging ervan uit dat ik me snel weer beter zou voelen.

Dat gebeurde echter niet. Toen ik op mijn luchtbed in onze tent lag, kon ik ineens mijn hoofd niet meer optillen. Dat was zo’n raar gevoel. Ik was helemaal alleen, probeerde mensen te bellen maar kon niemand bereiken. In paniek riep ik daarom om hulp. Gelukkig hoorde Sophie me, zij was in de tent die naast de onze stond. Nadat ze me overeind hielp, liep ik met haar ondersteuning naar de EHBO-post aan de andere kant van het terrein.

Het was al avond, dus tussen alle dansende en dronken mensen door baanden we ons een weg. Hoewel ik geen alcohol had gedronken, liep ik zwalkend. Dat ik niet had gedronken of drugs had gebruikt, geloofde het medische team van de EHBO niet, ik moest ze echt overtuigen. Ze onderzochten me amper en gaven me een verwarmende zalf die ik op mijn nek moest smeren. Helaas hielp dit niet, want ik kon mijn hoofd amper omhooghouden en had heel veel pijn in mijn nek. Na een paar minuten werd ik daarom doorgestuurd naar een grotere EHBO-post.”

Lees ook
Melanie (23) maakte aanslag op vliegveld Zaventem mee: ‘Je beseft ineens dat elke dag je laatste kan zijn’

Gebroken nek

“Opnieuw begaven Sophie en ik ons in de menigte. Ik voelde me steeds zwakker worden en had heel veel pijn in mijn nek. Achteraf is het een wonder dat ik op eigen kracht bij de tweede EHBO-post aankwam;
ik kon amper meer lopen. Toch moest ik eerst nog een inschrijfformulier invullen – Sophie mocht dat niet voor mij doen – voordat iemand me kon helpen. Ik kon alleen niet goed meer schrijven. Pas nadat ik het formulier voor de tweede keer had ingevuld, was het enigszins leesbaar.

Ik vertelde dat ik had gebungeejumpt en ik werd op een bed gelegd tussen andere gewonde festivalgangers. Voordat ik het wist, stonden er meerdere zorgmedewerkers om me heen. Ze hielden mijn hoofd vast en overlegden in een taal die ik niet verstond. Daarna zeiden ze dat ik waarschijnlijk een gebroken nek had. Ik schrok enorm. Een gebroken nek? Dan ga je toch dood? Volgens een van de hulpverleners was dat inderdaad mogelijk. Daarom moest ik mijn nek zo stil mogelijk houden.

Totaal van slag begon ik te huilen en keek naar Sophie, terwijl ik dacht: arme jij, straks zie je mij doodgaan. Ondertussen was Sophie heel gestrest mensen aan het optrommelen om mijn vriend te vinden. Ik vroeg me af waar hij was, maar opeens ritste een verpleger de gulp van mijn broek open en stak hij, zonder overleg, een scherpe naald in mijn lies. Het was een rustgevend middel en hetenige wat er werd gezegd, was dat ik moest gaan slapen. Hoewel ik me een beetje stoned begon te voelen, vocht ik tegen de vermoeidheid. Ik was heel bang dat ik anders niet meer wakker zou worden.”

Lees de rest van het verhaal van Bodil in Flair 31-2021, deze ligt tot 10 augustus in de winkels. 

fotografie Lotte Dale | tekst Renée Brouwer