Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Flair & Partner > Mireille: “Door de kanker moeten wij de toekomst een andere invulling geven”

Mireille: “Door de kanker moeten wij de toekomst een andere invulling geven”

Mireille: “Door de kanker moeten wij de toekomst een andere invulling geven”
Flair & KWF

Het was februari 2020. Mireille was bijna klaar met haar huisartsenopleiding. Haar vriend en zij hadden net een huis gekocht en de plannen voor een grote reis lagen op tafel. Tot niet corona, maar een tumor van 6 centimeter bij Mireilles baarmoedermond alle plannen overhoop haalde.

Mireille had al een tijdje last van bloedverlies. Eerst licht, maar het werd steeds heftiger. De huisarts dacht in eerste instantie dat het niets ernstigs was, ook omdat de uitslag van het uitstrijkje vier maanden eerder PAP1 aangaf. Maar toen Mireille het toilet bijna niet meer af kon omdat het bloed eruit stroomde, kon een bezoek aan de gynaecoloog niet langer uitblijven.

De gevreesde uitslag

“Van de huisarts had ik eerst pillen gekregen om het bloedverlies tegen te gaan. Dat werkte maar zodra ik er mee stopte begon het weer. Toen het zo erg werd dat ik het toilet bijna niet meer af kwam op m’n werk, wist ik dat ik naar een gynaecoloog moest. Daar keek de arts al snel tegen een tumor van zes centimeter aan bij m’n baarmoedermond. Ze hoopten eerst nog dat het misschien iets anders dan een tumor was, iets goedaardigs. Maar de uitslag van de biopt maakte een einde aan die hoop: kanker. Waarschijnlijk is de uitslag van mijn uitstrijkje drie maanden eerder een foute geweest. Want zo snel kan een tumor niet groeien. Bij mij hebben de eerste foute cellen zich tien jaar geleden waarschijnlijk al aangediend.

Verlammende angst

Toen ik de uitslag kreeg, had ik het gevoel dat de grond onder m’n voeten vandaag werd geslagen. Een gevoel dat met niks te vergelijken was. Nu de uitslag slecht was en de tumor al zo groot, was ik ook meteen heel bang dat het uitgezaaid was. Al die kwalen die ik al jaren had, zoals nachtzweten of gewichtsverlies waar ik niks voor deed, relateerde ik nu aan kanker. Het is onbeschrijflijk hoe verlammend die angst is. Alles valt stil. In de ogen van de artsen probeerde ik alsmaar af te lezen wat mijn lot was. Hopen was eigenlijk het enige wat ik kon doen. Na onderzoeken bleek dat het inderdaad was uitgezaaid naar het weefsel rondom de baarmoeder en in de lymfeklieren.

Behandelopties

Omdat het al uitgezaaid was, had ik eigenlijk nog maar ée’n behandeloptie. Opereren kon niet meer dus het werd chemotherapie met bestraling. Het liefst had ik natuurlijk dat ze dat tumor er uit zouden halen, het niet meer in mijn lichaam zat. Maar dat doen ze niet als het al uitgezaaid is. Ik kreeg een behandeling van 25 bestralingen (elke dag behalve in het weekend) en elke week een chemo. En vervolgens ook nog inwendige bestraling. Van de behandeling voelde ik niks. En van de kanker ook niet. Dat is heel bizar. Het enige bewijs is eigenlijk de MRI-scan waarop het tumor zichtbaar was. Voor de rest heb ik geen pijn gehad. Maar van de behandelingen zelf werd ik wel doodziek en voelde ik me verschrikkelijk.

Chemo in de lockdown

Toen ik net de diagnose had gekregen stroomde ons kleine appartement vol met mensen die langskwamen om me te steunen. Dat was heel fijn. Maar een week nadat de behandelingen begonnen, ging de lockdown in. Dat maakte alles nog onwerkelijker dan het al was. Van tevoren wisten we natuurlijk niet dat het nog maanden zou duren voordat we weer iemand zouden zien. Maar toen de behandelingen eenmaal van start waren gegaan, had ik eigenlijk ook geen energie om mensen te ontvangen. Eerst dacht ik nog: ik plan de bestralingen ’s ochtends, dan heb ik nog wat aan mijn dag. Maar na de bestralingen kon ik alleen nog maar als een dood vogeltje op de bank liggen. Zelfs een videogesprek was te veel. Dus langskomen had al helemaal veel energie gekost. Dat gaf wel rust, maar was ook eenzaam. Zelfs m’n ouders heb ik niet live gezien in die tijd. M’n vriend en ik hebben het echt met z’n tweetjes moeten doen. Voor hem was het ook zwaar. Maar je doet het, komt echt in de overlevingsmodus.

Weer aan het werk

Ik kijk wel positief naar de toekomst. Ik ben gere-integreerd en inmiddels dusdanig aangesterkt dat ik weer aan het werk kan. Maar de angst of de kanker terugkomt zal er altijd zijn en dat vind ik lastig. Zodra ik ergens last van heb, ben ik bang. De nuchterheid wat betreft kwaaltjes is echt weg. Verder heb ik een stapje terug moeten zetten qua sociaal leven. Ik moet m’n dagen of weekenden niet helemaal volplannen of na een dag werken nog een etentje plannen. Het kan wel, maar daar moet ik dan echt flink van bijkomen.

Geen kinderen

Ons toekomstbeeld hebben we helaas moeten bijstellen. We wilden graag kinderen maar die kan ik niet meer krijgen. Dat is nog steeds een harde dobber, dat idee went nog niet. We waren het nog niet nu van plan maar wel over een paar jaar. En dan was het ook nog maar de vraag of het ging lukken natuurlijk, maar toch zie je dat plaatje voor je. En we zitten ook echt op een leeftijd dat iedereen om ons heen kinderen krijgt. Wij moeten ons leven een andere invulling geven en dat is soms lastig.

Meer inlevingsvermogen

Ik heb net mijn opleiding afgerond en ben nu officieel huisarts. Mijn ziekte heeft mijn werk niet echt veranderd maar ik denk wel dat ik me nu nog beter kan inleven in mensen die ziek zijn. De benadering van patiënten is nu makkelijker voor me, omdat ik uit ervaring spreek. Eerder had ik me ook nooit kunnen realiseren hoe eng een CT-scan kan zijn. Ik ging echt met knikkende knieën die scan is want je weet: dit is het moment van de waarheid. Daar stond ik eerder niet bij stil en nu wel. Dus dat is iets positiefs aan dit hele verhaal.”

De afspraak die je niet wilt missen
Jaarlijks krijgen ruim 800 vrouwen in Nederland baarmoederhalskanker. En sterven elk jaar 200
Nederlanders aan deze vorm van kanker. Maar dat zou niet hoeven. Met het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker kan baarmoederhalskanker worden voorkomen door het detecteren en verwijderen van voorstadia. Daarnaast wordt soms baarmoederhalskanker in een vroegtijdig stadium ontdekt waardoor er een betere prognose is. Krijg je de oproep in de bus, maak dan dus meteen een afspraak met je huisarts. Zo’n uitstrijkje is zo gepiept en kan je een hoop ellende besparen.