Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Corona > Een jaar in lockdown: ‘Ineens stond niet alleen je leven nóg meer op z’n kop, het stond ook op het spel’

Een jaar in lockdown: ‘Ineens stond niet alleen je leven nóg meer op z’n kop, het stond ook op het spel’

Een jaar in lockdown: ‘Ineens stond niet alleen je leven nóg meer op z’n kop, het stond ook op het spel’

Het is deze week een jaar geleden dat Nederland ‘op slot’ ging. Een jaar zonder horeca, bioscopen en winkels, maar vol verdriet en eenzaamheid. Flair vroeg jullie een brief te schrijven aan iemand. Over wat jullie het meeste heeft geraakt of is opgevallen. En wat in dit vreemde jaar wel duidelijk werd: we staan er sámen in. Een van de brieven lichten we hier uit.

Lieve Jannie,

“Je kreeg geen corona, maar je kleinkinderen niet zien, vond je vorig jaar een straf. Je kreeg geen corona, maar de eerste lockdown deed wel je huwelijk knakken. Geen corona, maar je voelde je wel alleen. En plotseling ziek. Geen corona, maar je lag wel weken in het ziekenhuis. En dat je geen corona had, betekende niet dat je gewoon bezoek mocht ontvangen. Of dat je zeker wist dat je het zou overleven.”

“Ineens stond niet alleen je leven nóg meer op z’n kop, het stond ook op het spel. Een spel dat de liefde bij je terugbracht, maar evenzoveel verdriet en angst. En als de emotionele rollercoaster even vaart lijkt te minderen, hangen we ineens weer met z’n allen op de kop in een looping. Nog net niet gillend. Wel huilend, of sprakeloos met een brok in de keel. Om met een vaart weer vooruit te sjezen, de onzekere toekomst in, en daarna weer met een klap tot stilstand te komen en te zien wat de realiteit is.”

Lees ook
Van spierpijn tot vermoeidheid: dít zijn de vaakst voorkomende bijwerkingen van het coronavaccin

“We kunnen niet knuffelen, zitten op afstand van elkaar. Met vermoeide ogen kijken we elkaar aan en door een mondkapje heen zeggen we dat zo’n klotejaar toch niet jouw laatste mag zijn. Want langzaam zie ik die altijd optimistische blik uit je ogen verdwijnen. Ik zie je moeheid, je misselijkheid, je verdriet en machteloosheid. Je hebt geen corona, wel kanker. En die gaat niet meer weg. Dat doet pijn. ‘Houd vol’ is de slogan van het jaar. En dat is precies wat ik denk als ik je zie. Want lieve Jannie, wij kunnen nog lang niet zonder je.”

Mira

Deze brief komt uit Flair 10-2021, waarin je nog meer brieven van lezeressen aan hun dierbaren leest. Dit nummer nabestellen? Dat kan hier

Beeld: Getty Images