Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Wat is dat toch dat, als je eerder op moet dan anders, je interne klok helemaal de weg kwijt is?’

Marije: ‘Wat is dat toch dat, als je eerder op moet dan anders, je interne klok helemaal de weg kwijt is?’

Marije: ‘Wat is dat toch dat, als je eerder op moet dan anders, je interne klok helemaal de weg kwijt is?’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (37), die met Franklin (37), zoon Kyano (12) en dochter Liv (8) in Purmerend woont. 

Vroeg op

“Gisteren moest ik vroeg op. Half zeven. Het leek een eeuwigheid geleden. Al maanden zijn de rustige ochtenden een van de weinige voordelen van de lockdown. Gewoon wakker worden om half acht en je dan nog eens omdraaien. Ergens tegen acht uur, maar dat kan ook zomaar kwart over acht zijn, roept een van ons twee naar de kinderen dat ze moeten opstaan. Ochtendhaast lijkt iets uit een ver verleden. Twee maanden geleden kon het zelfs weleens uitlopen naar half negen. Dan kropen de kinderen rechtstreeks vanuit hun bed achter de iPad voor een eerste Teams-vergadering. De rest kwam daarna wel, dacht ik.”

‘Ik bedacht onderwerpen voor editorials, probeerde te denken aan leuke dingen, alles om maar niet bezig te zijn met het feit dat ik over een paar uur alweer op moest’

“Tot in een nieuwsbrief van Livs school terloops werd opgemerkt hoe fijn het was als de juffen de kinderen ’s ochtends met frisgewassen gezichten zagen verschijnen. Ik keek precies op dat moment naar mijn dochter, die nog in pyjama een laatste hap van haar broodje chocopasta in haar mond propte. Een kring van de melk nog om haar mond. Ik merkte hoe een stom schuldgevoel zich in mijn buik nestelde en kon nog net de neiging onderdrukken om haar camera uit te klikken. Als een betrapt kind.”

“Maar om half zeven opstaan, dat was lang geleden. Tot gisterochtend dus. Stellig nam ik me voor om dan ook maar vroeg naar bed te gaan. Zodat ik in elk geval fris aan de dag kon beginnen. Daar ging het al mis. Rond half elf lagen we weliswaar in bed, maar waren we nog verwikkeld in de intriges rond Charles en Diana in The Crown, waarin we Charles als een mokkend kind zijn vrouw zagen ontvangen in zijn buitenkasteel, terwijl de lakeien druk bezig waren met het wegmoffelen van elk bewijs van Camilla. Ja, dan kun je Netflix natuurlijk niet uitzetten. Het werd half één en toen begon het. Het eindeloze draaien en woelen. Wat is dat toch dat, als je eerder op moet dan anders, je interne klok helemaal de weg kwijt is? Het werd drie uur, half vier, vier uur.”

Lees ook
Marije: ‘Het pleidooi van mijn vriendin bleef hangen en toen kwam de dag dat ik ook ging…’

“Ik bedacht onderwerpen voor editorials, probeerde te denken aan leuke dingen – de zomervakantie, restaurants – alles om maar niet bezig te zijn met het feit dat ik over een paar uur alweer op moest. Wat natuurlijk niet lukte. Ik dronk water, liet de kat die aan de balkondeur krabde binnen, bedacht dat ik was vergeten om de was uit de machine te halen en baalde omdat ik die was ’s ochtends opnieuw moest doen. En toen kreeg ik ook nog honger, waarop ik het halfuur dat volgde lag te twijfelen of ik nou zou opstaan om een cracker te pakken of dat ik er maar op moest hopen dat ik met honger en al in slaap zou vallen. Zo werd het dus half zeven en stapte ik compleet geradbraakt met het idee dat ik werkelijk nul uur slaap had gehad in de auto naar mijn afspraak. Die avond werd het in elk geval niet laat.”

Deze editorial van Marije lees je in Flair 07-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Beeld: Esmée Franken