Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Wat volgde, was een jarenlang kat-en-muisspel van aantrekken en afstoten’

Marije: ‘Wat volgde, was een jarenlang kat-en-muisspel van aantrekken en afstoten’

Column
Marije: ‘Wat volgde, was een jarenlang kat-en-muisspel van aantrekken en afstoten’

Marije Veerman (38) woont met Franklin (38), zoon Kyano (12) en dochter Liv (9) in  Purmerend. Deze week vertelt ze over hoe zij en Franklin bij elkaar zijn gekomen.

Verliefd

“Zeventien waren we toen we elkaar ontmoetten. Kinderen nog maar. Voor het verhaal zou het natuurlijk leuk zijn als we op slag verliefd werden, maar dat was niet de realiteit. Ik was in die periode nogal zeker van mezelf. In mijn hoofd al een jonge vrouw met een enorme air die precies wist hoe ze jongens om haar vingers moest winden.”

“Franklin was niet veel anders. Ik weet nog dat hij die avond in een of andere foute beachclub in Amsterdam probeerde mijn aandacht te trekken. ‘Wil je met me praten?’ Ik wuifde alleen maar. ‘Misschien later.’ De rest van de avond zag hij me niet meer staan. Toen de tent dichtging, trok ik hem nog even aan zijn arm. ‘Hé, je wilde toch praten.’ ‘Ja klopt, maar jij wilde toch niet?’ Blijkbaar was dat nodig om mijn aandacht te trekken, want wat volgde, was een jarenlang kat-en-muisspel van aantrekken en afstoten.”

‘Natuurlijk hebben we ook daarna nog genoeg periodes gehad waarin irritaties de overhand hadden. Maar twijfel aan elkaar hebben we nooit gehad’

“We zagen elkaar af en toe, dan weer weken niet. Vaak huilde ik uit bij mijn beste vriendin als hij weer onbereikbaar was en ik donders goed wist dat hij er andere meiden op nahield. Maar zo gauw hij weer aan de telefoon hing, deed ik alsof het me allemaal niets kon schelen. Liever trots, dan kwetsbaar. Tot mijn vriendin er horendol van werd. ‘Laat die jongen toch gewoon,’ riep ze meerdere keren uit. ‘Of spreek uit wat je echt wilt.’ Volgens mij had ik zelf geen idee.”

“Uiteindelijk kwam het goed. Onze wilde haren werden minder en de periodes dat we uit elkaar waren ook. En in 2008, acht jaar nadat we elkaar hadden ontmoet, was daar Kyano. Ik zie hem nog staan met zijn pasgeboren zoon op de arm. Zijn ogen glimmend van trots. We voelden ons zo volwassen.”

Lees ook
Marije: ‘Ik kreeg spontaan tranen in mijn ogen door de trieste symboliek ervan’

“Achteraf ben ik stiekem best blij met die eerste roerige jaren. Blij dat we de tijd hebben genomen om jong te zijn en te ondervinden of we wel echt bij elkaar hoorden. Natuurlijk hebben we ook daarna nog genoeg periodes gehad waarin de verwachtingen van het leven niet synchroon liepen. Waarin irritaties de overhand hadden. Maar twijfel aan elkaar hebben we nooit gehad.”

“Het is een liefde die is gegroeid. Met het jaar steeds een beetje meer. En pas nu, nu we echt volwassen zijn met een huis, een hypotheek, twee kinderen, twee banen, een poes en twee hamsters, komt dat besef. Dat we het maar goed voor elkaar hebben, zo samen.”

Deze editorial van Marije lees je in Flair 06. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Beeld: Esmée Franken

Shoppen is altijd een goed idee