Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Tessa: ‘Mijn zoons spelen het liefst met een poppenwagen. Is dat erg?’

Tessa: ‘Mijn zoons spelen het liefst met een poppenwagen. Is dat erg?’

Tessa: ‘Mijn zoons spelen het liefst met een poppenwagen. Is dat erg?’

Over jongens en meisjes kun je veel zeggen, maar eigenlijk ook weer niet. Want als ik iets weet als moeder, is dat kinderen gewoon kinderen zijn. En dat jongens dus niet áltijd jongensdingen het leukste vinden.

Zo spelen Bodi en Daaf momenteel het liefst met een… poppenwagen.

Schattig toch

Is dat erg? Welnee. Ik vind het juist wel schattig. De rieten poppenwagens staan bij hun opa en oma en zodra ze daar zijn, willen ze maar 1 ding. Daarmee spelen. Rondlopen en hun konijn er braaf in leggen, zodat ze net als papa en mama met een buggy vol kunnen pronken. Ze doen ons na. En ze vinden het prachtig. Ik zie mijn man soms hoopvol kijken naar al die stoere voetballen van Ajax en ruige schietspellen met schilden en zwaarden, maar nee. Op deze leeftijd maakt het nog vrij weinig uit of kinderen nou jongens of meisjes zijn, geloof ik.

Moeder worden van zoons

Ik denk dat het goed is om je dat te realiseren als moeders. Niet alleen als je het als vrouw spannend vindt om moeder te worden van zoons: het lijkt zo’n wereld apart van een dochter. En misschien hoopte je ooit wel op een dochter, omdat zij dan zou lijken op jou. Maar geloof mij nu als ik zeg dat jongens net zo spelen – en net zo zoet en lief zijn voor hun mama – als een dochter. Ik denk soms zelfs dat jongens nóg meer naar hun moeder toetrekken dan meisjes, en meisjes wat meer naar hun vaders. En realiseer je ook dat het oké is als jongens zich niet gedragen als ‘typische jongens’, of meisjes niet als ‘typische meisjes’. Dat heel veel een fase is. Nu spelen ze met die poppenwagens, straks willen mijn zoons nagellak op net als mama? Prima. En daarna komt weer een andere fase waarin ze iets anders willen, misschien wel iets met racebanen en raketten. Ze ontwikkelen zich met de dag en ontdekken de wereld. Ze doen niet aan ‘genderkeuzes’: stereotype jongensdingen? Hoeft helemaal niet. Net zoals ik denk dat een meisje dolblij kan worden van dino’s en auto’s.

Lees ook
Tessa: ‘Mijn peuters van bijna 3 lopen nog met een speen rond en iedereen vindt daar wat van’

Ik sta er altijd

Het is aan ons als moeders om dat in te zien en om mee te gaan met hun dromen en idealen. Als jongens blij worden van ballet, waarom zou je ze daar dan niet in motiveren? Geluk staat voor mij altijd voorop. Ik laat mijn jongens niet huilen omdat ik ze bijvoorbeeld geen speen meer wil geven ‘omdat ze daar te oud voor worden’. Nee hoor, dan krijgen ze die van me. Of ze mogen bij mama liggen. En als ze een knuffel mee naar de crèche willen? Mag, natuurlijk. Noem me soft, prima. Maar ik wil gewoon op mijn manier moederen. Dit voelt voor mij goed, dit is mijn speciale band met mijn zoons. En ik laat ze gewoon heel veel zelf kiezen – zoals nu de poppenwagen favoriet is. Natuurlijk geef ik grenzen aan als het te gek wordt, net zoals iedereen. Maar ik zal, hoe oud ze ook zijn, mijn kinderen altijd vrij laten in hun kleine en grote levenskeuzes. En ik zal als trotse jongensmoeder áltijd achter hen staan.

Tessa Heinhuis (31) woont in Bussum met haar man Billy en hun tweeling Bodi en Daaf (2). Volg haar peuteravonturen op Instagram:

 

View this post on Instagram

 

A post shared by TESS (@tessaheinhuis)