Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Tessa: ‘Een keizersnede is geen échte bevalling’

Tessa: ‘Een keizersnede is geen échte bevalling’

Tessa: ‘Een keizersnede is geen échte bevalling’

Mijn bevalling was een hel. Maar sommigen vinden dat ik niet ‘zoveel te klagen’ heb, ‘want ‘daar beneden’ is toch nog alles hetzelfde gebleven? Ik ben toch niet ingeknipt, ingescheurd? Ik hoefde toch geen hoofd, schouders en billen van 3 kilo uit mijn poes te puffen?’

Het zwaarste ooit

Ik ben van mijn tweeling bevallen via een keizersnede: dat was geen eigen keuze. Want Bodi, mijn oudste van de twee, lag in een stuit. Doordat je een tweeling moeilijk nog kunt omdraaien in het laatste trimester van de zwangerschap, werd er een keizersnede gepland. Uiteindelijk braken mijn vliezen en kreeg ik weeën, 11 dagen voor de geplande datum. Met 9 centimeter ontsluiting werd ik naar de OK gereden. Een ruggenprik: mijn buik open, acht artsen om mij heen. Twee allermooiste baby’s uit mijn buik gehaald: het is onwerkelijk dat het kan. Voor mij een zeer heftige bevalling, met naweeën, curettage, bloedtransfusies. Na de keizersnede heb ik de OK nog twee keer moeten zien. Het is het fysiek zwaarste dat mijn lijf ooit heeft meegemaakt. Toch is niet iedereen onder de indruk – zeker als ze niet mijn héle verhaal kennen.

Want een keizersnede? ‘Dat is geen echte bevalling.’ Ik hoor weleens opmerkingen als: ‘Ja maar jij hebt niet hoeven persen, lucky you!’. ‘Wacht maar, als je ooit persweeën krijgt, dan weet je pas wat échte pijn is’. Alsof bevallingen wedstrijden zijn en ik heb verloren, want ik heb ‘de makkelijke weg gekregen’. ‘De makkelijkste weg is een keizersnede’. ‘Jij hebt niet meegemaakt wat ik heb moeten doen voor mijn zoon of dochter’.

Van je baby houden

Of dat niet erg genoeg is, krijgen ik en andere keizersnede-moeders ook nog te horen dat vrouwen zich beter zouden kunnen hechten aan hun baby als ze ‘natuurlijk’ zijn bevallen. Omdat er dan meer knuffelhormonen zoals oxytocine vrijkomen, zou je dan gelijk ‘meer’ van je baby houden. En zo zou je baby zich ook makkelijker hechten aan jou als moeder, want dat is ‘de natuur’. Een operatie en een huid, buikwand en baarmoeder open laten snijden is niet ‘de natuur’.

Tijd voor tegengeluid. Wat een klinklare onzin. Ik hou meer dan van wat dan ook in deze wereld van mijn twee jongens. En als ik zie hoe blij ze kijken als ik na een dag werken weer thuis ben, weet ik dat die liefde wederzijds is. Ik vind dat het eens klaar moet zijn met het vergelijken van moeders, zwangerschappen en bevallingen onderling. Elke bevalling is er één en geen één bevalling is makkelijker, simpeler of méér mazzel hebben. Want we hebben het allemaal op onze eigen manier beleefd en hoe dan ook allemaal pijn gevoeld. Het is voor elke moeder op deze wereld één van haar kwetsbaarste momenten in haar leven. Toch?

Lees ook:
Tessa: ‘Ik vond het totaal niet leuk om zwanger te zijn en dat is oké’

Allemaal hetzelfde

Status, geld, macht, roem, uiterlijk: niets doet er op het moment van moeder worden toe. We zijn allemaal hetzelfde, of we nu in een baarbad thuis of in een klinisch ziekenhuisbed liggen: puur, naakt, moeder. We ervaren allemaal dezelfde oerkracht die vrijkomt in de seconde dat je je eigen kind voor het eerst ziet. We ervaren allemaal die intense grote liefde in de seconde dat je je kind voor het eerst tegen je aan krijgt. Ik hoop dat anderen dat ook inzien.

Mijn grote litteken onderaan mijn buik herinnert mij nog elke dag aan de pijn die ik heb gevoeld. De enige pijn die het allemaal waard blijkt te zijn.

Tessa Heinhuis (31) is redactiemanager online van Flair. Ze woont sinds kort in Bussum met haar man Billy en hun zoontjes, Bodi en Daaf (2). Op Flair schrijft ze over hoe het eerlijk en écht is om moeder te zijn van een tweeling.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.
Beeld Tessa: By Mabel Photography