Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Suus Ruis > Suus Ruis: ‘Roken zal uiteindelijk wel soort van uitsterven, denk ik. Maar dáár zijn we echt nog lang niet’

Suus Ruis: ‘Roken zal uiteindelijk wel soort van uitsterven, denk ik. Maar dáár zijn we echt nog lang niet’

Suus Ruis: ‘Roken zal uiteindelijk wel soort van uitsterven, denk ik. Maar dáár zijn we echt nog lang niet’

Een maand geleden verscheen een nieuwsbericht waarin te lezen viel dat Nieuw-Zeeland het roken voor toekomstige generaties volledig wil uitbannen. In de praktijk betekent dat dat ze bezig zijn met wetgeving die het vanaf 2025 strafbaar maakt voor iedereen die na 2008 geboren is om sigaretten te kopen. Nogal rigoureus, maar goed, daar staan ze om bekend aan de andere kant van de wereld.

Roken

Toen corona uitbrak, haalde Nieuw-Zeeland gewoon de ophaalbrug op en ging totaal op slot. Je kunt er van vinden wat je wilt, maar lange tijd werkte het wel. In Nederland doen we het iets rustiger aan – hier zou een rookvrije samenleving in 2040 een feit moeten zijn.

Ik vraag me oprecht af of dat in een stronteigenwijs land als Nederland haalbaar is – wij doen lekker wat we willen. Dat zie je trouwens ook aan het aantal jongeren dat nog gewoon begint met paffen. Ga voor de grap eens om een uur of drie bij een school in de straat staan gluren; niet normaal hoeveel middelbare scholieren roken. Ondanks de steeds strenger wordende maatregelen – sinds 1 januari mogen er helemaal geen rookruimtes meer zijn op het werk – beginnen kinderen er nog steeds gewoon aan.

Uit recent onderzoek van de Universiteit Maastricht kwam naar voren dat de helft van de rokers pas zou stoppen als een pakje meer dan 60 (!) euro kost. Tien procent van de rokers haakt af zodra je 12 euro voor een pakje op tafel moet leggen. Dat heeft in mijn optiek trouwens meer te maken met het feit dat roken een enorm hardnekkige klote-verslaving is dan met eigenwijsheid.

Ik kan het weten, want ik heb jarenlang gerookt. Veel ook. Ik was een soort Peggy Bundy: ik rookte zelfs als ik stond te koken of te strijken. Het was het eerste wat ik deed als ik opstond, en het allerlaatste voordat ik ging slapen. Toen ik fysieke klachten kreeg, stopte ik tien jaar lang, om op een zwak moment weer te beginnen.

Binnenkort is het vijf jaar geleden dat ik écht gestopt ben. Helemaal definitief, ik heb er ook helemaal geen behoefte meer aan. Ik ben ook blij dat ik gestopt ben omdat je als roker tegenwoordig als een soort melaatse wordt behandeld.

Lees ook:
Suus Ruis: ‘Ik hoop dat het kersverse kabinet en het OMT met een open mind naar Spanje kunnen kijken’

Ik las onlangs ergens dat er weer gedoe is over hoe rokers veel meer pauzes nemen dan niet-rokers, en dat ze dat zouden moeten compenseren met overuren (iets wat volgens mij in sommige landen al gebeurt). Hoewel ik de gedachtegang begrijp, vind ik dat wel heel ver gaan.

Ik werk al 100 jaar niet meer op kantoor, maar als ik dat nog wel deed, zou ik op mijn beurt misschien overuren hebben moeten maken omdat ik een enorme zeikerd ben, sloten thee en water drink en drie keer per uur moet plassen. Wel zo eerlijk, toch?

In mijn Peggy Bundy-tijd hadden we dit soort problemen niet, toen had je namelijk gewoon een asbakkie naast je beeldscherm staan en werkte je gewoon door tijdens het roken. Maar terug naar die oplossing zal wel op wat weerstand stuiten. Roken zal uiteindelijk wel soort van uitsterven, denk ik. Maar dáár zijn we echt nog lang niet.

Biootje: Suus Ruis (47) is freelance journalist en moeder van een 14-jarige zoon. Ze vervangt Flair-columnist Hester Zitvast tijdens haar zwangerschapsverlof en zal op deze plek haar mening geven over de actualiteit.

Fotograaf: Mark Uyl