Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije over haar ‘Sinterklaastrauma’: ‘Ik had zo voor gek gestaan, als en onnozel schaap’

Marije over haar ‘Sinterklaastrauma’: ‘Ik had zo voor gek gestaan, als en onnozel schaap’

Column
Marije over haar ‘Sinterklaastrauma’: ‘Ik had zo voor gek gestaan, als en onnozel schaap’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (37), die met Franklin (37), zoon Kyano (12) en dochter Liv (8) in Purmerend woont.

Sinterklaas bestaat niet

“Ik denk dat ik zeven moet zijn geweest. Het was een jaar waarin de school ervoor had gekozen om twee groepen met elkaar te mengen. Een aantal jongens van een groep hoger had in de klas geroepen dat Sinterklaas helemaal niet bestond. Ik was het daar beslist niet mee eens. Hoe kon Sinterklaas nou niet bestaan? Piet had de avond daarvoor nog pepernoten bij ons naar binnen gegooid toen we op de bank een film zaten te kijken. Toen al was ik niet iemand die iets liet gaan als ik dacht dat ik gelijk had. Dus ik deed het enige wat ik voor mijn gevoel kon doen: ik ging er vol in.”

‘Toen al was ik niet iemand die iets liet gaan als ik dacht dat ik gelijk had’

Pepernoten strooien

“Ik vertelde over Piet die net een dag daarvoor pepernoten bij ons had gestrooid. Toen één van de jongens honend begon te lachen en zei dat het vast mijn vader was geweest, deed ik er nog een schepje bovenop door te zeggen dat dat helemaal niet kon, want er was niemand weggegaan. Eerlijk gezegd had ik geen idee of mijn vader in de kamer was geweest ten tijde van het pepernoten strooien, maar no way dat ik dat ging toegeven. En zo ging ik nog even door met zaken opnoemen die mijn gelijk moesten bevestigen.”

Onnozel schaap

“Toen ik die middag thuiskwam, vertelde ik mijn moeder wat zich op school had afgespeeld. Ik weet niet eens meer precies wat ze antwoordde, maar waarschijnlijk kostte het haar heel veel moeite. Het enige wat ik me nog herinner is dat ik brood at met speculaas, dat Henk Westbroek op de radio was met het middagspelletje ‘Wat is waar?’ en hoe erg ik mij schaamde toen mijn moeder die befaamde “Sinterklaas bestaat inderdaad niet”-woorden uitsprak. Dat ik zo voor gek had gestaan voor die klieren van jongens uit mijn klas vond ik verschrikkelijk. Als een onnozel schaap. Maar misschien dat ik dat laatste pas later heb ingekleurd, zoals dat wel vaker het geval is bij herinneringen uit je jeugd.”

Lees ook 
Marije: ‘Het heeft zich als een inktvis met tentakels aan z’n leven vastgegrepen en daar zijn we zelf schuldig aan’

Zenuwen op sinterklaasavond

Hoe dan ook, mijn ‘sinterklaastrauma’ was dermate groot dat toen ik eenmaal zelf kinderen kreeg, ik wat terughoudend was in het rijkelijk invullen van hun fantasie als 5 december zijn intrede deed. Het laatste wat ik wilde, was dat ze zich net zo onnozel voelden als ik destijds. En toch – het is nu het eerste jaar dat beide kinderen echt niet meer geloven – merk ik dat ik stiekem wat mis. Die verbazing op hun gezichten als er ’s ochtends ineens een cadeau in hun schoen zat. Die enorme zenuwen op sinterklaasavond. Stuiterend door het huis om uiteindelijk met rode wangen die grote zak met cadeaus naar binnen te slepen. Dan komt de weemoed. En bedenk ik dat Sinterklaas toch wel een heel leuk feest is.”

Deze editorial van Marije lees je in Flair 49. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Beeld: Esmée Franken

Shoppen is altijd een goed idee