Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije over partime werkende vrouwen: ‘In de jaren ’70 bejubeld, tegenwoordig een doodzonde’

Marije over partime werkende vrouwen: ‘In de jaren ’70 bejubeld, tegenwoordig een doodzonde’

Column
Marije over partime werkende vrouwen: ‘In de jaren ’70 bejubeld, tegenwoordig een doodzonde’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (38), die met Franklin (38), zoon Kyano (12) en dochter Liv (9) in Purmerend woont. 

Lief balanstrutje,

“Zo noem ik je voor het gemak maar even, omdat zo veel anderen dat ook doen. Dat moet ik zakenvrouw Els Doets, die ooit met de term op de proppen kwam, nageven: ze weet hoe ze een boodschap moet verpakken. De term slaat op jou en op iedere andere vrouw die ooit een fulltimebaan had, maar minder ging werken toen ze kinderen kreeg. Om het gevoel te hebben er ook voor hen te kunnen zijn. Een schande voor het feminisme, de maatschappij en de emancipatie, zo luidt de kritiek van steeds harder roepende opiniemakers. In de jaren zeventig, toen mijn moeder haar eerste kind kreeg, had ze voor die parttimebaan waarschijnlijk een moord gedaan. Ze werkte na een jarenlange studie bij Shell, maar stopte toen ze kinderen kreeg. Want zo ging dat toen. Punt.”

“Toch fluisterde ze mij regelmatig in hoe belangrijk het was om later financieel onafhankelijk te zijn: ‘Je weet nooit hoe het leven loopt. Dan kun je in elk geval jezelf onderhouden.’ Waarschijnlijk omdat ze maar moeilijk kon verkroppen dat zij dat op dat moment niet kon. Toen wij eindelijk op de middelbare school zaten en zij haar kans schoon zag, bleek haar branche zo veranderd dat er niets anders op zat dan zich te laten omscholen. Ze bikkelde door drie jaar studie heen, omringd door veel jongere studiegenoten, en moest zich tijdens stages ontdoen van het stigma van ‘dat huisvrouwtje dat ook wil meedoen’.”

“Maar daar was ineens het fenomeen deeltijdbaan. Wel moederen, geen gat in je cv, the best of both worlds. Hoewel je even twijfelde toen je amper twaalf weken na die levensveranderende gebeurtenis dat kleine hoopje voor het eerst achterliet bij de kinderopvang. Maar je zette door. Hier had je goed over nagedacht, je wilde een bijdrage blijven leveren aan de maatschappij, aan je portemonnee en aan je eigen ontwikkeling. Je wist heel goed dat feministen in de jaren zeventig en tachtig voor deze mogelijkheid hadden gestreden.”

Lees ook
Marije: ‘Over seks práten, daar krijgen we dan weer nooit genoeg van’

“Maar nu vinden diezelfde feministen je dus verwend. Een prinsesje dat ervoor zorgt dat de emancipatie al jaren muurvast zit en de loonkloof niet wordt gedicht. Dat bezig is met de balans tussen werk en gezin, in plaats van het maken van carrière. Daar zit je dan, met een kind op schoot, achterstallig werk voor je neus en ongewassen haren, terwijl je je afvraagt: hóé dan? Wie gaat er, als beide ouders fulltime werken, naar de schoolvoorstellingen – altijd op onhandige tijden? Hoe zorg je voor een gezonde maaltijd in dat uurtje waarin jij thuiskomt en je kinderen alweer naar bed moeten? En hoe leg je dat schreeuwende schuldgevoel het zwijgen op? Ik werk fulltime en worstelde daar pre-corona elke dag mee. Misschien wordt het eens tijd voor een andere discussie: hoe we de samenleving aanpassen aan werkende ouders.”

Deze editorial van Marije lees je in Flair 14-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier

Shoppen is altijd een goed idee