Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Miljuschka Witzenhausen > Miljuschka: ‘Het gevoel machteloos aan de zijlijn te staan, overviel me nu weer’

Miljuschka: ‘Het gevoel machteloos aan de zijlijn te staan, overviel me nu weer’

Miljuschka: ‘Het gevoel machteloos aan de zijlijn te staan, overviel me nu weer’

Miljuschka Witzenhausen (34) is tv-kok, presentator en culinair blogger. Ze is samen met Philip en heeft twee kinderen, Rembrandt (10) en Felina (7). Elke week schrijft ze in Flair over haar rollercoasterleven. Dit keer vervolgt ze haar verhaal over haar vriendin Floor.

Zieke vriendin

“En hoe nu verder, Floor?”

“Ik zit te wachten op een afspraak met de internist. Mijn cardioloog heeft me doorverwezen. Hij zag iets afwijkends aan mijn lymfeklieren op de scan.”

‘Ik heb meteen een MRI-scan van mijn hele lichaam aangevraagd’

“Hoelang gaat dat duren?”

“Geen idee. Dat ben ik van de schrik helemaal vergeten te vragen. Ik ga er maandag gelijk over bellen. Het is nu weekend, niemand is te bereiken. Maar ik heb vrijdag wel meteen een MRI-scan van mijn hele lichaam bij een privékliniek aangevraagd. Daar kan ik woensdag al terecht.”

“Kunnen zij dan uitsluitsel geven?”

“Nee, maar voor mijn gevoel moest ik iets doen om zo snel mogelijk meer duidelijkheid te krijgen. En na zo’n MRI weet ik in elk geval iets.”

Bang

“Waar ben je bang voor?”

“Dat het overal in mijn lichaam zit en dat als laatste mijn lymfeklieren zijn aangetast. Dan heb ik toch echt wel een probleem. Maar als het alleen in mijn lymfeklieren zit, heb ik nog een goede kans om te genezen of in elk geval langer te leven. Denk ik.”

“Dat denk je. Maar je bent geen arts. Het kan ook iets onschuldigs zijn.”

“Ik hoop het, maar zo klonk die cardioloog niet.”

‘Zal ik Sterre dan komen ophalen?’

“Misschien verbeeld je je dat alleen maar.”

“Misschien. Maar dat is ook zo erg. Het niet weten.”

“Daarom is het goed dat je vast naar die privékliniek gaat. Dan heb je snel wat duidelijkheid. Heb je al iemand die met je meegaat? Het lijkt me niet goed dat je dat alleen doet.”

“Ja, mijn zus gaat mee.”

“Oké. Zal ik Sterre dan dinsdagavond op komen halen? Ik rijd uit mijn werk toch langs je huis. Dan hoef jij je in de ochtend niet te haasten.”

“Graag.”

Rampscenario’s

Nadat ik afscheid van Floor had genomen, bleef het onbehaaglijke gevoel dat ze misschien ziek was de hele avond bij me hangen. ’s Nachts schoten er allerlei rampscenario’s door mijn hoofd. Stel dat ze ziek was. Wat dan?

‘Waar zij doorheen was gegaan, was onmenselijk’

Nog niet zo lang geleden had ik meegemaakt dat mijn schoonzusje de gevreesde ziekte moest bevechten. En terwijl zij vocht, stond ik machteloos aan de zijlijn toe te kijken. Worstelend met de manier waarop ik het best kon reageren. Of ik niet meer of juist minder moest bellen. Of ik het juist wel met haar over haar ziekte moest hebben of juist moest doen alsof er niets aan de hand was. Het verdriet bij haar ouders. Haar moeder die haar dochter weer als een kindje verzorgde. Het verdriet van haar vader die haar hier niet tegen had kunnen beschermen. Haar lieve vriend, een rots in de branding, die nog niet eens zo lang in haar leven was, maar haar zo liefdevol steunde. Mijn schoonzusje had het gered. Maar waar zij doorheen was gegaan, was onmenselijk.

Lees meer
Miljuschka vraagt aandacht voor baarmoederhalskanker: ‘Als door een mokerslag werd ik ermee geconfronteerd’

Machteloos

Het gevoel machteloos aan de zijlijn te staan, overviel me nu weer. Maar dat mocht ik niet laten gebeuren. Dan had Floor niets aan mij. Ik moest haar zo veel mogelijk steunen en moed in praten. Ik pak mijn telefoon en stuur haar een app. ‘Lieve Floor, je hebt tot nu toe alle tegenslagen overwonnen in je leven en dit ga je ook fiksen, met mij aan je zijde.’”

Deze column van Miljuschka komt uit Flair 17. Deze editie ligt vanaf 22 april in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.