Je bent hier: Home > Column > Miljuschka en haar logé: ‘Ze begint te snikken: ‘Ik kan het niet. Ik kan het niet”

Miljuschka en haar logé: ‘Ze begint te snikken: ‘Ik kan het niet. Ik kan het niet”

Column
Miljuschka en haar logé: ‘Ze begint te snikken: ‘Ik kan het niet. Ik kan het niet”

Miljuschka Witzenhausen (34) is tv-kok, presentatrice en culinair blogger. Ze is samen met Philip en heeft twee kinderen, Rembrandt (10) en Felina (7). Elke week schrijft ze in Flair over haar rollercoasterleven.

Sterre

Floor kon altijd zo lekker mopperen op ouders die er naar haar mening een ongezonde binding met hun kind op nahouden. Ouders die zich met moeite kunnen losrukken van hun huilende peuter die voor het eerst naar school gaat. Ouders die een traan moeten wegpinken als ze hun kleintje voor het eerst alleen op schoolreisje moeten laten gaan. Ouders – zoals ik – die doorlopend moeite hebben hun kinderen achter te laten. Of het nou om sociale verplichtingen, werk of een pleziertje gaat.

In gedachten

Als ik tijdens een etentje met Floor op mijn horloge keek, was haar eerste reactie: “Mil, de kinderen slapen. Die missen jou echt niet.” Nee, maar ik hen wel. Al noem ik het geen missen, want dat klinkt wat negatief. Het is gewoon zo dat die kleintjes in mijn hart zitten en daardoor altijd in mijn gedachten. Bij alles wat ik doe.

Als ik met Floor – of wie dan ook – zit te eten en een hap van mijn voorgerecht neem, denk ik: o, dit vindt Rembrandt ook zo lekker. En bij een hap van mijn hoofdgerecht zie ik voor me hoe Felina smult van een aardappel zoals die op mijn bord. Bij het toetje herbeleef ik het plezier dat ze hebben bij het leeglepelen van puddingvormpjes. Ze zijn twee magneetjes naar wie mijn gedachten altijd weer toe trekken. Floor vond dat melodramatisch.

‘Floor werd redelijk allergisch voor binding’

Nou had Floor ook een moeder die haar liefdevolle armen zo strak om de hals van haar dochter had gelegd, dat ze bijna niet kon ademen. Haar overbezorgdheid was verstikkend. Bij alles wat Floor wilde ondernemen, schetste haar moeder eerst alle rampscenario’s.

Eenmaal in de puberteit was het effect van die goedbedoelde waarschuwingen dat Floor als een kamikazepiloot door het leven ging. Eenmaal volwassen begreep ze dat het voor haar moeder een manier was om haar aan zich te binden. Floor werd redelijk allergisch voor binding. Ze was er in elk geval niet goed in en ze verafschuwde dat geplak van moeders aan kinderen.

Lees ook
Miljuschka: ‘Heb ik nou gemist dat mijn goede vriendin zwanger was én een baby heeft gekregen?’

Weekend weg

“Dus ik ga een weekend naar Londen,” verstoorde Floor mijn gedachten. “Nou, Sterre mag gezellig bij ons blijven, hoor. Heb je eten voor haar meegenomen?” “Ja, dat staat in de auto. Ik pak het even.” “Geef mij Sterre dan maar vast.”

Met tegenzin legt ze het hondje in mijn armen. Even later staat ze weer in de keuken. Een zak voer in haar hand. Tranen staan in haar ogen. “Floor, wat is er?” “Niets,” zegt ze. Ik zie dat ze haar tranen verbijt, maar ze wil er kennelijk niet over praten. “Heb je ook een mandje voor Sterre meegenomen? En een speeltje misschien?” “In de auto,” zegt Floor. Ze loopt weer terug naar de auto, maar komt zonder iets terug.

‘Wat ben ik een softie hè?’

“Ben je haar mand vergeten?” vraag ik.
“Nee,” zegt ze.
“Ga ’m halen dan.”
“Nee.”

Softie

Ze begint te snikken. “Ik kan het niet. Ik kan het niet.”
“Wat kun je niet?”
“Haar achterlaten. Ik kan haar gewoon niet achterlaten.”
“Maar je moet toch naar Londen?”
“Ik heb net afgebeld. Wat ben ik een softie, hè?”
“Nee hoor, ik begrijp je. Een hond is als je kind.”

Deze column van Miljuschka komt uit Flair 13. Deze editie ligt vanaf 25 maart in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Shoppen is altijd een goed idee