Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Miljuschka Witzenhausen > Miljuschka: ‘Het valt me zwaar dat mijn kinderen minder behoefte krijgen aan mijn getuttel’

Miljuschka: ‘Het valt me zwaar dat mijn kinderen minder behoefte krijgen aan mijn getuttel’

Miljuschka: ‘Het valt me zwaar dat mijn kinderen minder behoefte krijgen aan mijn getuttel’

Miljuschka Witzenhausen (34) is tv-kok, presentatrice en culinair blogger. Ze woont samen met Philip en heeft twee kinderen, Rembrandt (8) en Felina (6), uit haar huwelijk met kunstenaar Tycho Veldhoen. Elke week schrijft ze in Flair over haar rollercoasterleven.

Tienerblues

“‘Laat mij maar, mam’, zegt Rembrandt. Hij pakt de boodschappentas uit mijn handen en draagt hem naar de keuken. Hij is alweer tien. Wat is de tijd snel gegaan. Mijn kleine mannetje is in een razend tempo in een grote jongen veranderd. Ook mijn kleine meisje is geen hummeltje meer. De tijd van fruithapjes voor haar maken, is voorbij. Tegenwoordig helpt ze mij bij het fruit snijden voor de appeltaart en bij andere kookklusjes. Ik vind het enerzijds heerlijk dat ze alweer zo groot zijn. Dat ik ze hun eten niet meer hoef te voeren, maar dat ze zelf eten. Dat het niet langer een kruistocht is om ze op tijd aangekleed krijgen. Dat ik geen ‘mam, ik ben kláár!’ meer hoor als ze op de wc zitten. Want ze doen het allemaal zelf. Ze willen het zelf doen en dat moet ook. Dat hoort bij groot worden. Al valt het me weleens zwaar, dat ze aan dat getuttel van mij steeds minder behoefte hebben.”

Kleintjes

“Behalve als ze moe, hangerig of ziek zijn. Dan zijn ze ineens weer zo klein. Dan willen ze zichzelf opeens niet meer aankleden. Hoor ik tot mijn grote vreugde weer eens ‘mam, ik ben kláár!’ En mag ik ze zelfs nog weleens voeren. Heerlijk vind ik dat. Af en toe terug naar mijn hele kleintjes. Al moet ik onmiddellijk toegeven dat ik het vaak ook wel moeilijk vond toen ze zo klein waren. Toen ze nog zo hulpeloos en afhankelijk waren. Toen ze nog niet konden praten en nog niet toe waren aan het begrijpen van een uitleg.”

Lees meer
Miljuschka: ‘Even was ik volledig de controle over mijn leven kwijt’

Zure appel

“Alles overkwam ze voor de eerste keer in hun leventje. Vreugde, maar ook pijntjes en verdriet. En dat moest ik allemaal draaglijk zien te maken voor ze. En voor mezelf. De verbazing in hun ogen, toen ze een prik kregen van die vreemde mevrouw van de zuigelingenzorg en ik daar niets tegen deed. Het verdriet en het onbegrip dat ik ze niet mee naar huis nam, maar achterliet op de kleuterschool, omdat ze nu eenmaal leerplichtig waren. Bij hen verwarring en bij mij het gevoel dat ik ze in de steek liet. Ik vond het een kwelling, maar het moest nu eenmaal. Dat is immers een wezenlijk onderdeel van opvoeden: dat jij als moeder in hun belang door zure appels heen bijt. Doen wat het beste voor ze is, ook al zijn ze op een leeftijd dat ze er helemaal niets van begrijpen. Niet toegeven als ze later op willen blijven. Niet toegeven als ze een derde koekje willen. Zorgen dat ze hun tanden poetsen, hun huiswerk maken. Tot het moment dat ze ook dat helemaal zelf doen.”

Grote zorgen

“‘En er voor mij weinig meer overblijft dan mijn boodschappentassen te laten dragen door mijn grote zoon en mijn keuken te laten bestieren door mijn stoere meid’, verzucht ik vol zelfmedelijden aan de telefoon tegen mijn moeder. Ze lacht. ‘Ach lieverd, maak je niet druk. Je zult je de rest van je leven nog om hen kunnen bekommeren. Je kent toch het gezegde: ‘Kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen’?’ Inderdaad. Ik ken het gezegde. En het klinkt enigszins onheilspellend, maar vooralsnog vooral als muziek in mijn oren.”

Deze column van Miljuschka komt uit Flair 6. Deze editie ligt vanaf 5 februari in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Beeld: Bart Honingh voor Flair