Je bent hier: Home > Column > Vriendin Miljuschka: ‘Ik krijg er nu nog tranen van in mijn ogen als ik eraan terugdenk’

Vriendin Miljuschka: ‘Ik krijg er nu nog tranen van in mijn ogen als ik eraan terugdenk’

Column
Vriendin Miljuschka: ‘Ik krijg er nu nog tranen van in mijn ogen als ik eraan terugdenk’

Miljuschka Witzenhausen (34) is tv-kok, presentator en culinair blogger. Ze is samen met Philip en heeft twee kinderen, Rembrandt (10) en Felina (8). Elke week schrijft ze in Flair over haar rollercoasterleven.

De dierenwereld

“Ik ben zo trots op mijn bijenvolk. De dieren zijn heel relaxed. Hiervoor had ik een volkje dat constant op oorlogspad was. Die bijen vond Bert, de imker die ik via de bijenvereniging heb gevonden, voor mij te agressief. En dus heeft hij ze vervangen. Ik dacht eerst dat hij een grapje maakte, toen hij zei dat het een steeklustig volkje was. Ik had geen idee dat zoiets bestond. Maar bijen kunnen door omstandigheden als voedseltekort en ruimtegebrek behoorlijk agressief worden. ‘Vind je dat nou niet leuk?’, vraag ik aan Floor als ik haar het verhaal over de komst van mijn nieuwe bijenvolk vertel. ‘Het zijn net mensen.’

Wreed

Floor kijkt de keuken rond en dan weer terug naar mij. ‘Stel je deze vraag aan mij?’

‘Uuh, ja. Er zit hier niemand anders, toch?’

‘Nee, maar ik kan me niet voorstellen dat je die vraag aan mij stelt. In de eerste plaats weet je dat ik als de dood ben voor alles wat steekt. En dat sympathie vragen voor die categorie van leven dan ook wel erg veel gevraagd is. En ten tweede vind ik de dierenwereld helemaal niet leuk. Ik vind het vreselijk hoe het er tussen dieren aan toegaat.’

‘Dat is nu eenmaal de natuur.’

‘Dat moge zo zijn, maar ik vind die natuur ongekend wreed. Daarom hou ik ook niet van natuurfilms.’

Nachten niet geslapen

Ik lach. Floor is weer eens op dreef. ‘Je lacht, maar het is helemaal niet grappig. Ik heb als kind eens een film gezien over een vossengezin. Het begint heel leuk en blij met een vossenjong dat overal vooropgaat. Een geboren leidertje. Tot zijn pootje er af wordt gebeten door een of ander hongerig dier. Weg leiderschap. Hij mocht blij zijn als hem nog een kruimeltje eten gegund werd door de rest van het gezin. Ik heb er nachtenlang niet van geslapen. Ik krijg er nu nog tranen van in mijn ogen als ik eraan terugdenk. En dat is dertig jaar geleden!’

‘De dierenwereld is een afspiegeling van de mensenwereld.’

‘Dat bedoel ik. Het is continu eten of opgegeten worden. Ik word daar bloednerveus van. En het zijn altijd de zwakkeren die het moeten ontgelden, de oudjes. Dat vind ik ook zo vreselijk. Dan laten ze weer zo’n gepensioneerde zebra zien die een stuk uit zijn bil wordt gebeten. En dan heel langzaam verzwakt met zijn killer op de loer. Zo wreed. Of je ziet de jonkies aangevallen worden. Soms zelfs door hun eigen vaders! En die moeders maar hun kroost beschermen. Afschuwelijk.’

Lees ook
Miljuschka: ‘Ik zou het ook niet leuk vinden als iemand iets over míjn kinderen zegt’

‘Floor, dat is nu eenmaal the circle of life.’

‘Dat wil niet zeggen dat ik daar getuige van wil zijn. Laatst zag ik een stuk over apenkolonies. Als een ramptoerist bleef ik gebiologeerd kijken naar de sociale structuur die er binnen hun groep heerst. Daar wordt pure politiek bedreven. Heel strategisch oorlog gevoerd. Over agressie gesproken, daar kunnen jouw bijen nog een puntje aan zuigen.’

‘Floor, je bent weer heerlijk aan het overdrijven.’

‘Misschien een beetje. Maar één ding is zeker: die natuur is niks voor mij. Die doet mij te veel aan thuis denken.'”

Deze column van Miljuschka komt uit Flair 29. Deze editie ligt vanaf 15 juli in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Beeld: Bart Honigh

Shoppen is altijd een goed idee