Je bent hier: Home > Column > Miljuschka: ‘Ik genoot ervan om thuisblijfmoeder te zijn’

Miljuschka: ‘Ik genoot ervan om thuisblijfmoeder te zijn’

Column
Miljuschka: ‘Ik genoot ervan om thuisblijfmoeder te zijn’

Miljuschka Witzenhausen (34) is tv-kok, presentatrice en culinair blogger. Ze woont samen met Philip en heeft twee kinderen, Rembrandt (8) en Felina (6), uit haar huwelijk met kunstenaar Tycho Veldhoen. Elke week schrijft ze in Flair over haar rollercoasterleven.

“Voetjes trippelen over de houten vloer, komen rap dichterbij en klimmen bij me in bed. Half slapend kruipt mijn dochtertje dicht tegen me aan. Nog geen 10 minuten later klinken er weer voetjes: mijn zoon. Als twee octopusjes zuigen ze zich aan me vast en ik stroom vol van geluk. Het blijft het mooiste moment van de dag, als mijn 2 schatjes half slapend bij me in bed tollen. Aan weerszijden liggen ze met hun koppies op mijn borst en deinen langzaam op en neer, op het ritme van mijn ademhaling. “Je bent net de zee, mama,” zegt mijn zoontje. “En jij bent een bootje dat op de zee deint,” zeg ik. “Ik ook,” zegt mijn dochtertje en ik voel hoe ze zich allebei laten meevoeren naar een diepe slaap. Vandaag is er geen wekker die met zijn ongenadig gekrijs mijn hersenpan geselt, vandaag is er geen schema waarvoor we op moeten staan, vandaag is er geen verantwoordelijkheidsgevoel dat me dwingt dit heerlijke moment te verstoren. Vandaag is er niets van dat al, want vandaag begint onze vakantie samen.

‘Vanaf dat moment was het ritme van de maatschappij ons kleine, idyllische wereldje binnengedrongen. Leerden ze vaardigheden die ze nodig hebben om te overleven in de buitenwereld’

Ik kijk naar de blonde koppies op mijn borst. Nog geen 2 jaar geleden had mijn dochtertje vlassig, dun haar en nu is het net zo dik en weerbarstig als dat van haar broer. Ze veranderen zo snel. Ik herinner me nog zo goed dat het altijd vakantie was, toen ze nog niet naar school hoefden en ik ze als thuisblijfmoeder continu bij me had. Een ouderwetse taakverdeling, maar ik genoot ervan. Ik was blij dat ik die mogelijkheid had, dat ik niet hoefde werken, zoals veel vrouwen. Dat ik mijn kleintjes niet naar de kinderopvang hoefde te brengen. De dagen vulden zich met flesvoeding – want na een mega-borstontsteking had ik borstvoeding opgegeven – en volle luiers. En ik vond het allemaal even leuk. Elke dag was een feest. Ons eigen feestje met kikkertjes vangen in de sloot en kabouters zoeken die in boomholtes woonden. Onze wereld werd bepaald door het tempo van de kinderen, het tempo waarin zij zich ontwikkelden. Totdat mijn eerste naar de kleuterschool moest. Vanaf dat moment was het ritme van de maatschappij ons kleine, idyllische wereldje binnengedrongen. Leerden ze vaardigheden die ze nodig hebben om te overleven in de buitenwereld. Een buitenwereld die, naarmate ze ouder worden, steeds meer van ze verlangt. Van baby’s worden ze burgertjes. En wat moeten ze veel: hele dagen naar school, naar clubjes en vriendjes. De klok jaagt ze op overal op tijd te zijn.

Lees ook
Miljuschka: ‘We eindigden in een smerig kamertje en achteraf zaten we onder de blauwe plekken’

Ik zie hun koppies op mijn borst. Ze liggen heerlijk te slapen. Vandaag hoeven ze niets. De tijd heeft zijn biezen gepakt en is uit logeren gegaan. Het nerveuze tikken van de klok is veranderd in het kalme ritme van de zee. Kon het maar altijd vakantie zijn.”

Deze column van Miljuschka komt uit Flair 35. Deze editie ligt vanaf 28 augustus t/m 3 september in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Fotografie: Bart Honingh voor Flair

Shoppen is altijd een goed idee