Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Miljuschka en vriendin over pesterijen én armoede: ‘Op schoolkamp wordt duidelijk hoe oneerlijk het verdeeld is’

Miljuschka en vriendin over pesterijen én armoede: ‘Op schoolkamp wordt duidelijk hoe oneerlijk het verdeeld is’

Column
Miljuschka en vriendin over pesterijen én armoede: ‘Op schoolkamp wordt duidelijk hoe oneerlijk het verdeeld is’

Miljuschka Witzenhausen (35) is tv-kok, presentator en culinair blogger. Ze is samen met Philip en heeft twee kinderen, Rembrandt (10) en Felina (8). Elke week schrijft ze in Flair over haar rollercoasterleven.

Op kamp

Floor is op visite. “Rembrandt gaat volgende week op schoolkamp,” zeg ik tegen haar.

“Het zoontje van mijn zus is vorige week geweest. Zij is mee geweest als begeleidster.”

“O, wat leuk,” zeg ik.

“Leuk? Ze kwam er niet bepaald vrolijk van terug. Ze was helemaal van slag van wat ze daar zag.”

“Wat bedoel je?,” vraag ik.

Armoede

“Nou, als kinderen bepakt en bezakt op kamp moeten, dan wordt duidelijk dat niet iedereen het even goed heeft. Er bestaat gewoon armoede in Nederland.”

“Ja, dat is zo.”

“Wij hadden het vroeger ook niet breed en daar heb ik best wel last van gehad. Ik kon nooit mee als andere kinderen naar de film of het zwembad gingen. Daar was bij ons thuis geen geld voor.”

“Daarom grijpt het je zus ook zo aan, als ze dat opnieuw voor zich ziet.”

De dupe

“Ja, kinderen in te kleine kleren. Kinderen die constant hun schoenen schoon proberen te houden, omdat ze maar een enkel paar hebben. Wij kregen thuis alleen nieuwe kleren als we eruit gegroeid waren of als ze waren versleten. Als ik aan kinderen denk die datzelfde meemaken, dringen de tranen zich bij me op. Het is zo oneerlijk verdeeld in de wereld, Mil. En kinderen zijn altijd de dupe.”

‘Het is zo oneerlijk verdeeld in de wereld, Mil. En kinderen zijn altijd de dupe’

“Altijd. Maar gelukkig is zo’n schoolkamp niet alleen kommer en kwel. Kinderen beleven er ook veel plezier aan. En daardoor kunnen ze even alles vergeten. Kun je je niet herinneren hoe leuk jouw schoolkamp was? Met al je vriendinnen op een kamer. Het late opblijven. Disco-avond.”

Gepest

Floor blijft even akelig stil op mijn vraag. Dan begint ze te praten.

“Kun jij je dat ene meisje in die kamer herinneren dat hoopte dat ze erbij mocht horen, maar uiteindelijk toch altijd buitengesloten werd? Dat meisje waarvan het niet uitmaakte wat ze deed, ze werd toch altijd het mikpunt? Toch altijd gepest?”

“Nou…”

“Nou, Mil, dat meisje was ik. Dus nee, ik vond schoolkamp niet leuk. Ik vond schoolkamp een strafkamp. Ik wist van tevoren hoe het zou gaan en ik smeekte mijn moeder of ik er niet naartoe hoefde. Maar ik moest. Dat was de leerplichtwet, zei ze. En ze wilde geen problemen met de leerplichtwet.”

Harnas

Tranen lopen over Floor’s wangen en ik kan niet anders dan met haar meehuilen. “O Floor, wat onbehouwen van me, ik wist niet dat…”

“Je wist niet dat achter dit harnas een gepest en beschadigd kind zat? Want dat is het, Mil. Het is een harnas. Want diep vanbinnen voel ik nog steeds de pijn van dat kind.” Tranen lopen over Floor’s wangen. Ik loop naar haar toe en houd haar vast.

Lees ook
Miljuschka: ‘Ik was vergeten hoe het voelde om als zombie door het leven te gaan’

Afschuwelijke jeugdervaringen

“Het spijt me, Floor. Ik wilde niet ongevoelig zijn. Als ik had geweten…”

“Je hoeft geen sorry te zeggen. We hebben het hier nooit over gehad. Ik wilde het er nooit over hebben, maar ik ben blij dat ik het je verteld heb.”

“Ik ben blij dat ik het weet.”

“Snap je nu waarom ik geen kinderen wil?”

Arme Floor, ik snap het. Ik begrijp nu heel goed wat een vreselijke impact deze afschuwelijke jeugdervaringen hebben.

Deze column van Miljuschka komt uit Flair 42. Deze editie ligt vanaf 14 oktober in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Beeld: Bart Honingh voor Flair

Shoppen is altijd een goed idee