Je bent hier: Home > Column > Miljuschka over haar bezorgde moeder: ‘Tot aan de middelbare school had ik een oppas’

Miljuschka over haar bezorgde moeder: ‘Tot aan de middelbare school had ik een oppas’

Column
Miljuschka over haar bezorgde moeder: ‘Tot aan de middelbare school had ik een oppas’

Miljuschka Witzenhausen (34) is tv-kok, presentatrice en culinair blogger. Ze woont samen met Philip en heeft twee kinderen, Rembrandt (8) en Felina (6), uit haar huwelijk met kunstenaar Tycho Veldhoen. Elke week schrijft ze in Flair over haar rollercoasterleven.

Schoolreisje

“‘Niet weglopen. Bij de juffrouw blijven. Pas op dat je niet verdwaald. Blijf bij de groep. Wel doen, hè? Ga niet lopen dromen, want dan ben je straks iedereen kwijt’, zei mijn moeder altijd. Het liefst ging ze mee op schoolreisje om me in de gaten te houden, maar er stonden meer ouders te dringen om mee te gaan. Als ze niet mee kon, begon ze dagen van tevoren met het geven van instructies. ‘Niet lopen dromen, hè’, kreeg ik dus altijd als laatste op het hart gedrukt voordat ik de bus instapte.

Ik was inderdaad een dromer. Ik kon volledig opgaan in mijn eigen fantasieën. De wereld om mij heen bestond dan niet meer en ik liep in 7 sloten tegelijk. Tot aan de middelbare school had ik een oppas die mij iedere dag uit school haalde, omdat mijn moeder bang was dat ik zonder te kijken de drukke Amsterdamse Wibautstraat overstak. En ik moet toegeven dat de oppas mij menigmaal terug heeft getrokken als ik weer eens het zebrapad op wilde lopen terwijl het stoplicht nog op rood stond. Toch vond ik dat ik heel goed op mezelf kon passen. Ook als ik op schoolreisje ging. ‘Ja mam, ik weet het nou wel. Ik ben geen baby meer’, wierp ik tegen.

‘Waar waren hun kinderen? De politie moest gebeld worden!’

Het was het einde van een heerlijke dag toen de bus bij school aankwam. De deur ging open, de juffrouw stapte uit en ik hoorde haar zeggen: ‘Het is een ramp. We zijn de kinderen onderweg kwijt geraakt.’ Een paniekerig geroezemoes volgde. De ouders. Ze leken ongerust en begonnen steeds luider te praten. Waar waren hun kinderen? De politie moest gebeld worden! Ondertussen lagen mijn vriendinnetje en ik met onze buiken plat op de bank. Op de grond een klasgenootje. Iedereen had zich verstopt, niemand liet zich zien. We giechelden om de schrik die we onze ouders bezorgden. De juffrouw kwam terug in de bus en fluisterde: ‘Op 3 komen jullie allemaal overeind. 1,2,3!’ Lachend sprongen we overeind. Een zucht van opluchting klonk over straat. De ouders de stuipen op het lijf jagen was een jaarlijks terugkerend ritueel. Ieder schoolreisje haalden we dezelfde grap uit. Ook al wist ik dat mijn moeder de grap al lang door had, het bleef leuk. Het hoorde bij het schoolreisje.

Lees ook
Miljuschka: ‘Ik genoot ervan om thuisblijfmoeder te zijn’

Ik zocht dan tussen de ouders naar het gezicht van mijn moeder, liep de bus uit en rende naar haar toe. ‘Wat heb jij mij laten schrikken! En wat ben ik blij dat je weer terug bent!’, riep ze elke keer weer uit. Ze meende het. Ze was echt opgelucht dat haar dromertje heelhuids terug was. Morgen heeft mijn dochter schoolreisje. Ze is een dromer en ik druk haar op het hart bij de groep te blijven. Niet te dromen en af te dwalen. Als ze in de bus stapt, zegt ze: ‘Ja mam, nou weet ik het wel. Ik ben geen klein kind meer.’ Ik wil het niet aan mezelf toegeven, maar ik kan niet wachten tot ze terug is.”

Deze column van Miljuschka komt uit Flair 36. Deze editie ligt vanaf 4 t/m 10 september in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Fotografie: Bart Honingh voor Flair

Shoppen is altijd een goed idee