Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Marije Veerman > Marije: ‘Als ik uit het raam kijk, zie ik een irritant grote hoeveelheid mensen zichzelf in het zweet werken’

Marije: ‘Als ik uit het raam kijk, zie ik een irritant grote hoeveelheid mensen zichzelf in het zweet werken’

Marije: ‘Als ik uit het raam kijk, zie ik een irritant grote hoeveelheid mensen zichzelf in het zweet werken’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (37), die met Franklin (37), zoon Kyano (11) en dochter Liv (8) in Purmerend woont.

Ruggengraat

“’Zullen we er dan maar wat lekkers bij eten?’ Het is een vraag die in ons huis de afgelopen weken iets te vaak is gesteld. En misschien nog wel erger: die vrijwel elke keer ook met een volmondig ja werd beantwoord. Onder het motto: ‘We moeten onszelf toch iets gunnen in deze tijd.’ Voor de lunch rijden we rustig naar de snackbar, om ’s avonds met een wijntje in de tuin een zak chips open te trekken. Een koekje bij de koffie worden er al snel twee, drie of vier.

‘In mijn hoofd zag ik het al helemaal voor me: zou ík even strak op het strand staan deze zomer!’

Aan het begin van de quarantaine had ik nog het idee dat we, met alle uren die we bespaarden op woon-werkverkeer en het getaxie heen en weer naar sportclubs, in elk geval tijd zouden hebben om ’s avonds eindeloos te koken. Eindelijk konden we dan die gezonde maaltijden op tafel gaan zetten voor de kinderen en aparte varianten voor ons, waardoor we toch voor de zomer nog een paar kilo kwijt zouden raken. En – nog een pluspunt – ik was dan ’s avonds vast niet meer zo uitgeput, waardoor ik energie zou hebben om te gaan sporten. In mijn hoofd zag ik het al helemaal voor me: zou ík even strak op het strand staan deze zomer!

Lees ook
Marije: ‘Al tijden voelt de ene dag simpelweg als een herhaling van de dag daarvoor’

De waarheid bleek anders. De zin om te koken verdween vaak al ergens in de ochtend tussen twee online vergaderingen en de breukopdrachten van mijn kinderen door en kwam ook niet meer terug. En waar ik me normaal gesproken nog wel dwing om dingen te doen waarin ik geen zin heb, ontbreekt nu elke ruggengraat. Alsof die samen met ons sociale leven in het niets verdwenen is. In plaats van dat rondje te rennen, plof ik na het eten op de bank en kom er niet meer vanaf. In het weekend hang ik ook op de bank, maar dan buiten.

‘Vanochtend zag ik twaalf mensen met strakke sportoutfits rond hun strakke lijven langs mijn huis rennen’

Nu kun je zeggen: ‘We zitten allemaal in hetzelfde schuitje, dus daar zal iedereen wel last van hebben’, maar als ik uit het raam kijk, zie ik dus een irritant grote hoeveelheid mensen zichzelf wél in het zweet werken. Vanochtend was ik nog niet eens aan mijn ontbijt begonnen en zag ik binnen tien minuten zeker twaalf mensen met strakke sportoutfits rond hun al even strakke lijven langs mijn huis rennen. Waarom zij wel? Het is een vraag waar ik onder het genot van een lekker ontbijt maar eens goed over ga nadenken. En misschien ga ik dan vanavond wel uitgebreid koken. Maar misschien ook niet.”

Deze editorial van Marije komt uit Flair 17. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.