Je bent hier: Home > Column > Marije over haar eerste bezoek aan Franklins familie in de Dominicaanse Republiek

Marije over haar eerste bezoek aan Franklins familie in de Dominicaanse Republiek

Column
Marije over haar eerste bezoek aan Franklins familie in de Dominicaanse Republiek

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (36), die met Franklin (36), zoon Kyano (10) en dochter Liv (7) in Purmerend woont.

Identiteit

“Ik weet nog goed dat ik voor het eerst naar Franklins familie in de Dominicaanse Republiek ging. 25 was ik, niet piepjong, maar het gevoel van onzekerheid en ongemakkelijkheid van toen zal ik nooit vergeten. We sliepen in het huis bij zijn oma. Een houten huisje op het platteland, waar ze toen nog douchten met kommetjes regenwater. De warmte, de liefde en gastvrijheid die ik voelde vanaf het moment dat we uit het vliegtuig stapten – met oma die breed lachend stond te zwaaien – was zo enorm dat ik er nog steeds, 12 jaar na dato, tranen van in mijn ogen krijg.

Westerse achtergrond

Franklin had zijn familie toen al zeker 10 jaar niet gezien. Ze hadden mij nog nooit ontmoet. Ik wilde dolgraag bij ze horen, maar naarmate de vakantie vorderde, voelde ik mij steeds onbeholpener. De bikini die ik droeg, terwijl zij in hun kleren zwommen. Het handdoekje dat ik neerlegde in de zon, terwijl de rest op een plastic stoel in de schaduw zat. Ik was me zo enorm bewust van mijn westerse achtergrond. Dat ik geen woord Spaans sprak, en zij geen woord Engels, hielp niet mee.

Iedere dag zag ik de veelal Amerikaanse toeristen die er net zo uit zagen als ik. Ik zag hoe vanzelfsprekend ze het vonden dat ze de stranden voor zich alleen hadden. Dat de lokale bevolking er niet eens meer mocht komen. De beveiliging stuurde ze weg alsof het vliegen waren op een bord eten. Ik wilde dolgraag laten weten dat ik anders was, maar de taalbarrière was te groot. Dus probeerde ik het op een andere manier.

Onhandig

Als we met zijn familie naar de rivier gingen en iedereen dook van een rots af, ging ik dat ook doen. Ik zie me nog boven komen en zachtjes tegen Franklin fluisteren of ik misschien bloed op mijn hoofd had. Want ik, die nooit duik, was op de bodem gedoken. Of toen ik zonder zadel een rondje wilde rijden op het werkpaard van oma. Ik klom op een stoel, die omviel net op het moment dat ik een been over het paard wilde zwaaien. Ik viel met mijn achterhoofd op de punt van de tafel. Een hersenschudding was het vervolg.

Lees ook
Hoofdredacteur Marije: Soms verlang ik terug naar toen de kids nog klein waren

Verwondering

Uiteindelijk kwam mijn moment alsnog. Een paar dagen voor ons vertrek kwam de jeep vast te zitten in het zand. Franklin, zijn neef, iedereen stond er wat onbeholpen bij te kijken. In mijn hoofd maakte ik een vreugdedansje, want ik wist: dit kan ik. Ik had tijdens mijn studie een jaar in Zuid-Afrika gewoond en had dit ontelbare keren gedaan. Dus zocht ik naar bananenbladeren, groef de wielen uit, legde de bladeren ertussen en had de auto in no time los. En daar was het: de verwondering op hun gezicht. Eindelijk kon ik achteroverleunen. Het was goed.”

PS Hebben jullie de collectie van Flair bij Steps al bewonderd? De gele kortingspas bij editie 39 is nog een aantal weken geldig. Snel gaan, dus!

Deze editorial van Marije komt uit Flair 41. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.