Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Marije Veerman > Marije: ‘Al tijden voelt de ene dag simpelweg als een herhaling van de dag daarvoor’

Marije: ‘Al tijden voelt de ene dag simpelweg als een herhaling van de dag daarvoor’

Marije: ‘Al tijden voelt de ene dag simpelweg als een herhaling van de dag daarvoor’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (37), die met Franklin (37), zoon Kyano (11) en dochter Liv (8) in Purmerend woont.

Trots

“Hoeveel dagen zijn we nu al thuis, mama?” Het is half elf in de ochtend en Liv is naast me bezig met haar sommen. Ze tikt met haar potlood tegen haar wang en denkt na, zoals alleen Liv dat kan. Met haar lippen samengeperst en een frons in haar voorhoofd. “Ik weet het gewoon niet meer, mama.” Het is voor het eerst dat ik het eigenlijk ook niet meer weet. Waren het vier weken, of zitten we inmiddels al aan de vijf? Al tijden voelt de ene dag simpelweg als een herhaling van de dag daarvoor.

We staan op, ontbijten. Ik schrijf voor Liv haar taken over van het ouderportaal en zet haar aan het werk aan de keukentafel naast mij. Franklin en Kyano zitten tegenover ons. Na school mogen de kinderen buiten spelen. Maar alleen in de steeg achter ons huis met de kinderen van de straat. Af en toe mag Kyano met de buurjongen nog naar een veldje, maar alleen als er geen andere kinderen zijn. Het idee dat hij op overvolle voetbalveldjes staat waar ik niet kan zien met wie hij speelt, vind ik simpelweg niet fijn. Maar ik zie wat dat met hem doet. De laatste dagen nog meer dan de weken daarvoor. Ik kijk naar hem terwijl hij zijn sommen maakt en voel me direct schuldig dat ik vanochtend al drie keer tegen hem heb gesnauwd.

‘Gelukkig voor ons zijn er nog kansen genoeg’

Toen hij achter mijn stoel een bal ging ‘hooghouden’ bijvoorbeeld, terwijl ik me net op een tekst probeerde te concentreren. Of toen hij met een klap op tafel liet weten dat hij weer een fout had gemaakt in zijn werk. Want natuurlijk snap ik hoe lastig het voor hem is. Een jongen, die omdat hij zo slecht is in stilzitten van de juf af en toe staand zijn werk mag doen, en die normaal gesproken vijf dagen in de week op het voetbalveld staat.

Lees ook
Marije: ‘De contradictie tussen helpen en afstand nemen; het klopt niet’

En nu ineens dat grote niets. Dan kan ik alleen maar trots op hem zijn. Gelukkig is mijn vader er vaak. Hij is de laatste week bezig met onze tuin en verlost Kyano af en toe van zijn stoel en zijn schoolwerk, doordat hij mag helpen met schuttingen plaatsen en vlonders boren. Dan zie ik weer een lach op zijn gezicht en neem ik mezelf voor de volgende dag meer geduld te hebben. Gelukkig voor ons zijn er nog kansen genoeg.

Deze editorial van Marije komt uit Flair 16. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.