Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Marije Veerman > Marije: ‘Dit keer geen gemiste afslag of creditcard die ik bij een tankstation had laten liggen’

Marije: ‘Dit keer geen gemiste afslag of creditcard die ik bij een tankstation had laten liggen’

Marije: ‘Dit keer geen gemiste afslag of creditcard die ik bij een tankstation had laten liggen’

Marije Veerman (38) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (9) in Purmerend.

Bijna perfect

Ik had vorige week een tweedaagse cursus in Antwerpen, bij ons hoofdkantoor. Twee dagen van presentaties met alle hoofdredacteuren van de kranten, tijdschriften en televisiezenders. Ik moest om half tien in Antwerpen zijn en dus al om zes uur mijn bed uit. Achteraf gezien had ik beter al een nachtje in Antwerpen kunnen slapen. Dan had ik in alle rust kunnen opstaan, dat geweldige Belgische ontbijt kunnen eten – met wafels! – en rustig aan de dag kunnen beginnen. Maar daar had ik natuurlijk niet over nagedacht. In plaats daarvan deed ik de hele nacht geen oog dicht en zag ik elk uur op de klok voorbijkomen. Zoals altijd wanneer mijn routine wordt doorbroken en ik ineens eerder moet opstaan dan anders.

Uiteindelijk viel ik in slaap vlak voordat de wekker ging. Met een hoofd vol watten reed ik drie uur later Antwerpen binnen. Blij dat al het kleine leed dat me meestal overkomt als ik haast heb, me dit keer bespaard was gebleven: geen file, geen gemiste afslag of creditcard die ik bij de koffiebar van een tankstation had laten liggen.

Ik had het gehaald. Ik draaide iets voorzichtiger dan anders de garage in, die zo ongelofelijk krap was dat ik vier rondjes moest rijden voordat ik eindelijk een plek vond waarin mijn auto paste. Dan hoefde ik alleen nog maar mijn laarzen aan te doen, die tijdens de twee uur durende rit naast me op de stoel hadden gelegen. Ik keek om me heen en besefte dat de plek zo krap was dat ik maar nauwelijks de deur openkreeg. Laat staan dat ik plek had om mijn laarzen aan te trekken. Ik zag dat de beveiliger al mijn kant op kwam.

O ja, dat was ook zo: zonder pas moest ik begeleid worden naar boven. Met de deur op een kier probeerde ik, zittend op de stoel, mijn eerste laars aan te krijgen, maar tevergeefs. Ik bleef halverwege steken en kreeg mijn hiel er met geen mogelijkheid in. Ik deed mijn sok uit en probeerde het nog een keer, weer geen succes. Waarom lukte het niet? De beveiliger had inmiddels een paar passen achteruit gedaan en keek discreet voor zich.

Lees ook:
Marije: ‘Hoe langer die file duurde, hoe harder dat stemmetje in mijn hoofd begon te zeuren’

Ik kreeg het al warmer. Bleef hij daar al die tijd staan? Eindelijk, na wat een eeuwigheid leek, had ik de eerste aan, maar in mijn herinnering ging de rechterlaars nog moeilijker. Het zweet liep intussen over mijn voorhoofd. Het geluid dat de hak van de laars op de betonnen vloer produceerde toen ik mijn voet erin probeerde te krijgen, echode in de lege garage. Maar veel andere opties had ik niet. Ik had een jurk aan met blote benen en alleen nog sneakers bij me.

Ik kon ook moeilijk mijn outfit wisselen met de beveiliger op twee meter afstand. Die laars moest aan! Ik keek om me heen. Wat kon me nog helpen? Ineens moest ik denken aan de legendarische aflevering van Friends. Die ene waarin Ross tijdens een date zijn leren broek na een wc-bezoek niet meer omhoog krijgt. Wat deed hij ook alweer? Hij gebruikte bodylotion!

Ik reikte achterin naar mijn koffer, haalde de Nivea tevoorschijn en slaakte een zucht van opluchting: het werkte, de laars was aan! Snel trok ik mijn koffer van de achterbank, stapte uit, deed de deur dicht en liep met een niets-aan-de-hand-gezicht richting beveiliger. De volgende keer kom ik een nachtje eerder.

Alle columns van Marije lees je op onze website. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.