Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Marije Veerman > Marije: ‘Binnen een paar uur was zijn hele leven uitgewist, alsof hij nooit had bestaan’

Marije: ‘Binnen een paar uur was zijn hele leven uitgewist, alsof hij nooit had bestaan’

Marije: ‘Binnen een paar uur was zijn hele leven uitgewist, alsof hij nooit had bestaan’
Marije Veerman (38) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (9) in Purmerend.

Buurman

Ik was 21 toen ik uit huis ging. Voor tweehonderd euro huurden we antikraak een verdieping in Amsterdam-Oost. Op driehoog zaten we, tegenover de coffeeshop. Met een Frans balkonnetje, vanwaaraf we uitkeken over het Oosterpark. Op de eerste verdieping woonde een oudere man. Vanaf de straat zag je de vergeelde lakens voor zijn ramen, die het daglicht volledig uit zijn kamer hielden. Heel af en toe ving ik een glimp op van de donkere ruimte achter zijn voordeur. Dan kwam hij net zijn kamer uit. In een grijze pantalon vol smoezelige vlekken. Schuifelend omdat zijn spieren te stram waren geworden van het weinige bewegen.

Met ingehouden adem zei ik hem dan gedag. De stank die uit zijn woning kwam, was allesoverheersend. Je rook die al zo gauw je de voordeur beneden opende. De truc was dan altijd om je adem in te houden, drie trappen naar boven te rennen en het liefst pas weer in te ademen wanneer de deur achter je in het slot viel. Maar op de spaarzame momenten dat zijn kamerdeur openging, drong de stank door alles heen. Een mengsel van verschraalde urine en natte hond. Soms kwam daar nog iets anders overheen.

Dat is heroïne, zei Franklin dan. Ik had geen idee. Ik weet nog dat ik op een gegeven moment mensen van de GGD voor zijn deur zag staan. Zijn verwarde blik toen ze hem ver-telden dat ze binnen wilden komen. Ik had medelijden met beiden. Weifelend liet hij ze binnen. De deur naar de gang bleef openstaan. Als indringers liepen ze over het morsige tapijt en trokken de lakens voor zijn ramen weg.  “U hebt wel daglicht nodig, hoor.” Vijf minuten na hun vertrek had hij ze teruggehangen. En toen stond er een paar weken later ineens een container voor de deur. Onder mij hoorde ik mannenlaarzen stampen op de houten vloer. Vanaf mijn balkon keek ik naar beneden, waar zijn halve huisraad al in de container lag. De bank met gaten. Zijn leunstoel waarvan ik hoopte dat hij er ooit geluk in had gekend. Vroeger. In betere tijden.

Lees ook
Marije: ‘Ik zal nooit de paniek vergeten die ik voelde toen ik begreep dat het geld niet zou komen’

Ik had spijt dat ik hem er nooit naar had gevraagd. Binnen een paar uur was zijn hele leven uitgewist. Alsof hij nooit had bestaan. Waar hadden ze hem naartoe gebracht? Was hij overleden? Niemand kon het me vertellen. De eerste keer dat ik de deur opende en niets anders rook dan de muffe geur van een oud huis, was vreemd. Gek genoeg was zijn geur bij het leven in Amsterdam gaan horen.

Vorige week fietste ik er na een lange tijd weer eens langs. De straat was al een aantal jaar geleden door een projectontwikkelaar onderhanden genomen. Waar de coffeeshop zat, zit nu een hippe biologische winkel. Mijn blik ging als vanzelf naar nummer 121. Voor zijn ramen hingen nu witte linnen gordijnen, aan zijn balkon een bak met geraniums. 750.000 euro is de verdieping nu waard. Ik zag het op Funda. Misschien wel goed dat hij dat waarschijnlijk nooit heeft geweten.

Alle columns van Marije lees je op onze website. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

fotografie Esmée Franken I styling Ashley Veraart I make-up Resy Ramaekers