Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Toen Mark Rutte deze mensen aso’s noemde, voelde ik me zowaar beledigd’

Marije: ‘Toen Mark Rutte deze mensen aso’s noemde, voelde ik me zowaar beledigd’

Marije: ‘Toen Mark Rutte deze mensen aso’s noemde, voelde ik me zowaar beledigd’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (38), die met Franklin (38), zoon Kyano (12) en dochter Liv (9) in Purmerend woont. 

Op pad

“‘We gaan toch niet al weer wandelen, hè?’ Ik zie mijn dochter staan. Haar handen benadrukken haar ongeduld. Haar ogen slaat ze ten hemel. Het is alsof ik naar mezelf sta te kijken, de versie van dertig jaar geleden. Ik had ook een hartvochtige hekel aan wandelen. Ik snapte het niet. Lopen deed je om van a naar b te komen. Met een doel, een bestemming. Eerlijk gezegd heb ik dat motto volgehouden tot vorig jaar de coronacrisis z’n intrede deed. Ineens was er geen b meer om naartoe te lopen. Geen
restaurant, geen winkel, geen dierentuin. Geen museum of bioscoop.”

‘Het moment waarop Mark Rutte deze mensen aso’s noemde, voelde ik me zowaar beledigd’

“Terwijl het ontvluchten van a daarentegen belangrijker werd dan ooit. Eerder dit jaar schreef ik op deze plek al dat een uur wandelen per dag er ongeveer voor heeft gezorgd dat ik niet ben doorgedraaid vanwege het gevoel opgesloten te zijn in mijn eigen huis. Het bleek het antwoord op veel ongemakken, zoals een hoofd dat tegen vijf uur ’s middags altijd aanvoelde als een dot watten. Of het feit dat ik geen energie meer had om ’s avonds nog geduldig te zijn als Liv het naar bed gaan weer eens traineerde. Ik ontdekte dat de weekenden wat minder leeg werden als we ten minste de bossen in trokken, of de duinen. Al was het met honderden anderen. Het moment waarop Mark Rutte deze mensen aso’s noemde, voelde ik me zowaar beledigd. Ook ik zette mijn auto op overvolle parkeerplaatsen. Gewoon omdat omkeren op dat moment zo’n deprimerende gedachte was dat we die snel terzijde schoven. Uiteindelijk kreeg ik er lol in en werden de wandelingen niet alleen een excuus om het huis te ontvluchten, maar keken we er ook naar uit. Online googelde ik druk naar de leukste wandelroutes.”

Lees ook
Marije werd door haar schoonfamilie ‘als een verloren dochter’ verwelkomt, maar al snel kwamen de twijfels…

“Maar nu zijn we een jaar verder en hebben we elke wandelroute in onze omgeving wel gehad. De kinderen, die de eerste maanden – ook blij met een verzetje – nog pittig meestapten, beginnen steeds meer te protesteren. En nu staan we dus hier. In de gang. Met buiten een lente die allang had moeten losbarsten, maar met negen graden en een ijzige wind verder weg lijkt dan ooit. Ik heb zelf eigenlijk ook geen zin meer. Ik wil wandelen met het vooruitzicht van een terras, appeltaart met slagroom, een duik in
de zee of in een zwemmeer. Hoewel de terrassen weer open zijn, hebben we daar met de kwakkelende lente nog maar weinig plezier van. Gelukkig geldt ook hier: aan alles komt een eind. Als deze Flair op je deurmat valt, schijnt de zon waarschijnlijk uitbundig en toont je neus de eerste tekenen van een lichte verbranding. Blader dan naar pagina 54 voor wandelingen die je nog niet kende. Lang en kort, inclusief tips waar je moet zijn voor appeltaart of een zwemvijver. Ik kijk er nu al naar uit.”

Deze editorial van Marije lees je in Flair 20-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Marije Veerman (@marije.veerman)

Fotografie: Esmée Franken