Je bent hier: Home > Column > Marije komt op voor haar zoon, maar moet daarna beschaamd terugbellen: ‘Duizendmaal excuses’

Marije komt op voor haar zoon, maar moet daarna beschaamd terugbellen: ‘Duizendmaal excuses’

Column
Marije komt op voor haar zoon, maar moet daarna beschaamd terugbellen: ‘Duizendmaal excuses’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (37), die met Franklin (37), zoon Kyano (12) en dochter Liv (8) in Purmerend woont.

Kwijt

“‘Mama, ik heb mijn telefoon laten liggen.’ Mijn zoon staat in de kamer. In zijn stem een lichte paniek. We komen net terug van de sportwinkel waar we nieuwe voetbalschoenen voor hem hebben gekocht. Zijn telefoon zat, zoals zo vaak deze dagen, aan zijn hand geplakt. Ik weet nog dat ik hem uitlegde dat hij dat beter niet kon doen. Dat het in zijn hoofd soms net zo’n chaos is als bij mij en dat je dan soms gewoon niet meer weet wat je met je spullen doet. Hij knikte gedwee. Maar nu is hij dus toch weg.”

Irritatie

“Ik probeer te bedenken wanneer ik hem er het laatst mee heb gezien. Hij had hem inderdaad nog bij de sportwinkel, net voordat hij ging passen. Daarna waren zijn handen vol met de voetbal die we hadden gekocht en de doos met schoenen. Had hij hem in zijn zak gestopt? Hij schudt van niet. Ik probeer de irritatie die in me opkomt weg te duwen, de woorden ‘Ik zei toch dat…’ slik ik in. Dat helpt nu niet meer. ‘Zou je hem niet gaan zoeken?’ Ik merk dat de irritatie toch op mijn stem is geslagen. Hij knikt, pakt zijn skateboard en rijdt die paar straten terug naar de sportwinkel.”

‘Ik probeer de irritatie die in me opkomt weg te duwen’

“Ondertussen bel ik zijn nummer, maar ik krijg direct zijn voicemail. Inwendig vloek ik. Heeft iemand hem gewoon meegenomen en uitgezet? De telefoon waar hij zo hard voor had gespaard? Het lijkt een eeuwigheid te duren voordat mijn kind terugkomt. Ik zie hem vanuit de verte al aankomen. Sjokkend, skateboard in zijn hand, z’n hoofd naar beneden. In mijn buik voel ik medelijden. Ik kijk hem aan. Hij schudt zijn hoofd.”

Tijgermoeder

“‘Ze hebben overal gezocht. Ja, ook naast de stoel waar ik ging passen. Hij is nergens te vinden. Ze zeggen dat ik hem misschien ergens anders ben kwijtgeraakt.’ Hij zakt neer op de bank. ‘Hoezo ergens anders kwijtgeraakt?’ Ik voel een sluimerende irritatie aanwakkeren. Ik pak de telefoon, googel het nummer van de winkel en hoor de tijgermoeder in mij de winkeljuffrouw eisen om de bewakingsbeelden te checken.”

Lees meer
‘Zeikmoeder’ of niet, Marije was het zat: ‘Ik deed wat ik veel eerder had moeten doen’

‘Een tikkeltje beschaamd over mijn commanderende toon hang ik op’

“Als hij daar niet meer ligt, moet iemand hem hebben meegenomen, want hij ging de winkel in met telefoon en weer uit zonder.” De vrouw luistert geduldig. Verzekert me dat ze echt nog een keer zal zoeken en zal navragen wat ze nog meer kan doen. Dat ze het ook heel zielig voor hem vindt. Een tikkeltje beschaamd over mijn commanderende toon hang ik op. Dan kijk ik in mijn rieten tas om mijn waterfles te pakken en zie ik hem, op de bodem van de tas: Kyano’s telefoon. Hij had dus toch geluisterd en zijn telefoon niet zomaar losgelaten, maar was dat zelf weer vergeten. Je begrijpt naar wie mijn eerste telefoontje ging. Met duizendmaal excuses.”

Deze editorial van Marije komt uit Flair 35. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Shoppen is altijd een goed idee