Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Als ik vraag of alles goed gaat, schreeuwt ze dat ik weg moet gaan’

Marije: ‘Als ik vraag of alles goed gaat, schreeuwt ze dat ik weg moet gaan’

Column
Marije: ‘Als ik vraag of alles goed gaat, schreeuwt ze dat ik weg moet gaan’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (37), die met Franklin (37), zoon Kyano (12) en dochter Liv (8) in Purmerend woont.

Lastige situatie

“Vroeg in de ochtend zit ik in de auto op weg naar de redactie. Het stuur is koud en ik vervloek het feit dat ik geen jas aan heb gedaan. Vijf minuten geleden leek het nog een goed idee. De auto stond voor de deur en ik hoefde alleen even heen-en-weer om wat post op te halen. Bovendien had ik ergens in mijn achterhoofd een nieuwsfeit geregistreerd: wanneer je een dikke winterjas draagt in de auto en je krijgt een ongeluk, is de kans op letsel aanzienlijk hoger.”

‘Omdat ik niet weet wat ik anders kan doen, bel ik de politie’

“Ik draai net de verwarming nog wat hoger als ik haar zie. Ze loopt langs de weg. Haar witte broek en shirtje met korte mouwen steken schril af tegen het grijze straatbeeld dat aan alle kanten ‘kou’ schreeuwt. Om haar heen fietsen mensen langs. Hun hoofden diep verstopt in hun dikke jassen. Niemand lijkt haar op te merken. Ik ben haar voorbij en kijk achterom. Met stevige stappen, blik op oneindig, stevent ze op de rotonde af. Nog zo’n driehonderd meter tot de snelweg. Haar dunne T-shirt wappert in de wind. Ik aarzel. Misschien heeft ze ruzie gehad thuis en is ze een rondje gaan lopen? Het laatste wat je dan wilt, is een bemoeizuchtige voorbijganger die vraagt of het wel goed gaat. Ik stop. Waarom rijdt iedereen toch door? Mis ik iets wat zij wel zien?”

Overstuur

“Normaal ben ik met dit soort dingen altijd net iets te laat. Als er een vriendin op het punt staat om te gaan huilen, komen er altijd twee vriendinnen eerder op het idee om haar te troosten dan ik. Maar ergens weet ik dat het niet klopt. Dat de vrouw in de war is. Ik stap uit. Vraag of alles wel goed met haar gaat. Ze kijkt me boos aan. Schreeuwt dat ik weg moet gaan en er volgen nog wat scheldwoorden. Omdat ik niet weet wat ik anders kan doen, bel ik de politie. Ik leg uit dat er misschien niets aan de hand is, maar dat ik me zorgen maak.”

Uiterlijke kenmerken

“Er volgt een lange lijst met vragen over uiterlijke kenmerken en de plek waar ze nu is. Gelukkig loopt ze niet de snelweg op, maar terug de woonwijk in. De straat waar ze zich bevindt, verandert daardoor steeds. Ik volg haar. Dan loopt ze een voetgangersbruggetje op en kan ik haar niet meer met de auto volgen. Omdat ze me al een paar keer heeft gezien en alleen maar bozer wordt, besluit ik niet uit te stappen. Ik wil haar niet verder van streek maken. ‘Zijn jullie al in de buurt?’, vraag ik de agent aan de telefoon.”

Lees ook 
Marije: ‘Er gloorde langzaam weer wat licht toen de lockdowns hun intrede deden’

Onderdeel van haar leven

“Ze verzekert me van wel en we hangen op. Het voelt raar om weg te rijden. Ik was, al was het maar heel even, een klein onderdeel van haar leven. Dan wil je toch horen hoe het is afgelopen. Ik hoop dat ze oké is nu. En dat er iemand was die thuis op haar wachtte om een hete douche aan te zetten.”

Deze editorial van Marije lees je in Flair 2-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Beeld: Esmée Franken

Shoppen is altijd een goed idee