Je bent hier: Home > Column > Marije schrijft heftige brief: ‘Zoals soms het wrange is met hulp, die kwam te laat’

Marije schrijft heftige brief: ‘Zoals soms het wrange is met hulp, die kwam te laat’

Column
Marije schrijft heftige brief: ‘Zoals soms het wrange is met hulp, die kwam te laat’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (37), die met Franklin (37), zoon Kyano (12) en dochter Liv (8) in Purmerend woont.

“Lieve …,

Het was in april, vijf maanden geleden nog maar, dat er iets verschrikkelijks plaatsvond in jouw gezin. Een gezin waar je altijd zo trots op was, waar mijn dochter zich zo ontzettend thuis voelt. Waar heus niet alles altijd maar rozengeur en maneschijn was en waar je echt weleens over mopperde, maar waar ook zo veel liefde was. Gewoon een gezin als ieder ander. Niemand had dit zien aankomen. Ook ik niet. Later, in de dagen die volgden, kwam het herhaaldelijk voor dat ik mensen met elkaar hoorde praten. Als ze het hadden over die ene man die was doorgedraaid. Die met een mes had lopen zwaaien en uiteindelijk zijn moeder van wie hij zielsveel hield, dodelijk had verwond. Feitelijk was dat waar.”

Onomkeerbaar

“Maar jij en ik weten allebei dat de volledigheid ontbrak. Jij zag als een van de weinigen hoe hij al weken worstelde met zijn gedachten. Hoe bang hij was. En hoe vaak jij ook probeerde die angsten weg te praten, dat het gewoon niet binnenkwam. Jij weet ook hoe hij al nachten niet had geslapen. Doodsbang dat zijn gezin in gevaar was. Doordrongen van het idee dat het zijn taak was om jullie te beschermen. Die dag was professionele hulp onderweg. Maar zoals soms het wrange is met hulp, die kwam te laat. Zijn brein had zich tegen hem gekeerd. Het resultaat was onomkeerbaar.”

‘Ik zou niets liever willen dan tegen jou zeggen dat het vast goed komt, maar eerlijk gezegd heb ik net als jij geen idee’

“Nu is jouw leven een chaos. Terwijl de kinderen roepen om papa, probeer jij aan alle kanten het leven weer vast te grijpen. Houvast te krijgen. Hoe jij zo kort daarna al dat schoolplein op liep om je dochter op te halen. Alle roddels trotseerde. Je ogen op de grond gericht, maar je rug recht. Zo ongelofelijk dapper, maar jij wist: de kinderen zijn wat telt. Voor hen moet het leven zo normaal mogelijk doorgaan.”

Schuldige aanwijzen

“Het is gek hoe na zoiets je hele idee van goed en fout door elkaar wordt geschud, als knikkers in een knikkerzak. Hoe wij nu allemaal worstelen met het idee van schuld en onschuld. Ik weet hoe erg jij het vindt als mensen nu slecht over hem denken. Hoe intens verdrietig dat je maakt, juist omdat hij op dat moment zichzelf niet was, niet die goedlachse jongen van wie jij zo veel houdt, niet die liefhebbende vader die werkelijk alles doet om zijn kinderen te laten stralen. Maar dat is hoe ons brein werkt. We willen graag een schuldige aanwijzen, anders zou dat betekenen dat het ook bij ons kan gebeuren. De harde waarheid is misschien wel dat dat ook zo is.”

Lees ook 
Marije over thuiswerken: ‘Ik zou de vrijheid van zelf je dag indelen niet graag meer opgeven’

Jouw weg

“Ik zou niets liever willen dan tegen jou zeggen dat het vast goed komt, maar eerlijk gezegd heb ik net als jij geen idee. Want wat is goed? Waar moeten we op hopen? Ik weet hoe je daar al mee worstelt. Misschien is de enige conclusie ook wel dat er helemaal geen juiste weg is. Alleen maar jouw weg. En het enige wat ik kan doen, is daar zijn wanneer je die bewandelt.”

Deze editorial van Marije komt uit Flair 38. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Shoppen is altijd een goed idee