Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Eén dag voor vertrek en baal ik dat ik het weer heb laten gebeuren’

Marije: ‘Eén dag voor vertrek en baal ik dat ik het weer heb laten gebeuren’

Marije: ‘Eén dag voor vertrek en baal ik dat ik het weer heb laten gebeuren’

Marije Veerman (38) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (9) in Purmerend.

Inpakken

“Weken kijk ik uit naar de dag waarop ik kan beginnen met het inpakken van de koffers. Dat moment waarop je weet dat de vakantie bijna daar is. Dan pak ik ze van de bovenste plank van de kast. Blaas het stof eraf. En begin enthousiast met het selecteren van kleding die ab-so-luut mee moet. Dat ene mega-korte broekje, dat ik eigenlijk nooit aan durf behalve op vakantie, en die prachtige jurk met blote achterkant. Enthousiast begin ik met selecteren en gooi alles erin, waardoor er al snel een berg ontstaat. De kinderen roep ik op om hetzelfde te doen. Twee uur lang zijn we dan lekker aan het keuvelen, kleren aan het bekijken (en aan het passen) en checken of die ene broek wel bij dat ene shirt staat of dat ik niet beter een andere mee kan nemen.”

“Ik maak een lijstje van wat we allemaal nog meer moeten meenemen. Slippers (waar liggen die ook alweer?), de zwemschoenen die we vorig jaar hadden gekocht (wel nodig op de rotsstranden van Sicilië) en de duikbrillen (had ik die vorig jaar niet in die rommelkast gegooid?). En dan gaat het mis. Na een halfslachtige poging de inhoud van een paar opbergdozen te bekijken waarbij ik niets kan vinden behalve één waterschoen, haak ik af. Dat komt morgen wel. Een dag later open ik nog een paar dozen, vind bergen oude slippers maar niet de exemplaren die ik nodig heb, en begin te twijfelen of de waterschoenen het überhaupt wel van Sicilië hebben gered.”

‘Het is elk jaar weer spannend of de laatste dag voor de vakantie nou nét wel, of nét niet eindigt in een ruzie’

“Zo gaan de dagen voorbij. De koffers met de bergen kleding blijven onaangeroerd liggen, met de waterschoen als een soort irritante reminder van mijn ongeordendheid. En dan is het zomaar één dag voor vertrek en baal ik dat ik het weer heb laten gebeuren. Dan ren ik als een kip zonder kop door het huis en graai her en der spullen bij elkaar – paracetamol, zonneband, tandpasta – ondertussen bevelen roepend naar de rest van het gezin. De slippers zijn nog steeds spoorloos en moeten dus nog gekocht, net als kattenvoer en shampoo (blijk ik ook te zijn vergeten).”

“Om elf uur ’s avonds sta ik nog te strijken en vervloek ik Franklin die nu pas begint met het inpakken van zijn koffer. Terwijl ik met het zweet op mijn voorhoofd bergen kleding vouw, staat hij voor de spiegel zijn shirts te passen en vraagt welke korte broek handiger is, de spijker- of de joggingvariant; waar ik natuurlijk geen geduld voor heb. Het is elk jaar weer spannend of de laatste dag voor de vakantie nou nét wel of nét niet eindigt in een ruzie.”

Lees ook
Marije: ‘Waar haalt het ’t lef vandaan om mij steeds maar onderuit te willen halen?’

“De volgende dag roepen we in de auto op weg naar het vliegveld nog lukraak dingen die we in de haast vergeten zouden kunnen zijn (mijn moeder heeft nog weleens een was uit de wasmachine moeten halen, of een deur op slot moeten draaien). Maar meestal blijft het leed beperkt tot mijn koffer. Die ene bronsstick voor van die glanzende zomerse wangen die ik speciaal voor de vakantie gekocht had en nog in het tasje aan de kapstok hangt bijvoorbeeld. Maar alles is al snel vergeten als we eenmaal daar zijn. Dan blijkt dat niets eigenlijk belangrijk is. Geen muggen-stick, shampoo of bronzer. Alleen de blauwe lucht, de vrije tijd en wij samen. Fijne vakantie!”

Marije Veerman, hoofdredacteur Flair

Deze editorial van Marije lees je in Flair 30-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Fotografie Esmée Franken | Styling Ashley Veraart | Make-up Resy Ramaekers