Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Ik zag dat het huilen hem nader stond dan het lachen’

Marije: ‘Ik zag dat het huilen hem nader stond dan het lachen’

Column
Marije: ‘Ik zag dat het huilen hem nader stond dan het lachen’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (38), die met Franklin (38), zoon Kyano (12) en dochter Liv (9) in Purmerend woont. 

Een klein stukje

“Toen Kyano vijf was, ging hij voor het eerst naar de kapper. Ik had zo’n hippe uitgekozen. Je weet wel, zo een met een brommer als stoel in een zaak die ook meteen een winkel is en waar je als moeder kan struinen tussen peperdure broekjes en truitjes terwijl je kind wordt geknipt. ‘Doe maar een stukje eraf,’ zei ik voordat ik me op de rekken stortte. Ik was nog een groentje en had geen idee dat het knippen van een bos krullen extra vaardigheden vergde.”

“Een kwartier later stond ik dus weer buiten met een kind dat niet meer leek op het mijne. Zijn prachtige blonde engelenkrullen waren zo toegetakeld dat het aan de onderkant helemaal ingekruld zat en bovenop de lucht in piekte. Ik kon wel huilen. Vier jaar lang is hij geen kapper meer binnen geweest. Tot het echt niet meer kon en ik de eerstvolgende kapper zo bang maakte dat ik thuiskwam en betwijfelde of ze überhaupt had geknipt. Daarna stelden we onze tactiek bij en werd het elke keer ‘een klein stukje maar’.”

‘De volgende ochtend stond ik met holle ogen het ontbijt te maken’

“Ik weet dan ook niet wat er vorige week precies misging. Misschien kwam het omdat hij al driekwart jaar niet naar de kapper was geweest en we allebei doodmoe waren van de ellenlange kamsessies in de ochtend, of waren we na al die jaren een beetje laks geworden. Lang verhaal kort: toen hij in de stoel zat en de kapper met een schuin oog aan mij vroeg ‘Een klein stukje eraf?’ zei ik voor het eerst in zeven jaar: ‘Nou het mag best wel iets meer, hoor.’ Ze knikte goedkeurend. ‘Een beetje tot zijn kin?’ En ze wees het aan. Kyano knikte en ze ging aan de slag. Het moet zoiets zijn geweest als het snoeien van een heg. Dat je ergens met goede moed aan begint en steeds moet bijstellen om er model in te krijgen, zodat er uiteindelijk maar een klein bosje overblijft.”

“‘Maar mama, ze knipte steeds meer eraf,’ piepte Kyano toen we eenmaal buiten stonden, zijn handen om zijn hoofd gevouwen. Ik perste er een ‘Maar het is wel echt heel mooi geknipt, hoor’ uit. Stil fietsten we naar huis. Ik zag dat het huilen hem nader stond dan het lachen. Dat heeft hij van mij, flitste er door mijn hoofd, ik ben ook geen fan van grote uiterlijke veranderingen. Die nacht lag ik woelend in bed. Ik zag steeds de schaar voor me die maar bleef knippen, en rondvliegende krullen. Als een mantra herhaalde ik voor mezelf dat het maar haar was. Dat het heus wel weer zou aangroeien en dat we ons überhaupt gelukkig mogen prijzen als dit ons grootste probleem is.”

Lees ook
Marije: ‘Ze durft niet meer alleen naar buiten sinds ze is bedreigd en uitgescholden’

“Maar het verdrietige gevoel bleef. ‘Volgens mij vind jij het erger dan Kyano,’ zei Franklin de volgende ochtend toen ik met holle ogen het ontbijt stond te maken. Hij vond Kyano’s haar prachtig geknipt. ‘Lekker kort.’ Na een week was hij zo moe van ons gezeur dat hij een verbod legde op het onderwerp. ‘Mama, hoe snel groeit haar?’ fluistert Kyano mij nu ’s avonds toe. Ik google. Eén centimeter per maand, maar in de zomer gelukkig vele malen sneller. Dat is toch iets van een geruststelling.”

Deze editorial van Marije lees je in Flair 12-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier

Fotografie: Esmée Franken

Shoppen is altijd een goed idee