Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije’s dochter (9) legt vinger op de zere plek: ‘Dus jij hebt eigenlijk veel geluk met je lichte huid, mama?’

Marije’s dochter (9) legt vinger op de zere plek: ‘Dus jij hebt eigenlijk veel geluk met je lichte huid, mama?’

Marije’s dochter (9) legt vinger op de zere plek: ‘Dus jij hebt eigenlijk veel geluk met je lichte huid, mama?’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (38), die met Franklin (38), zoon Kyano (12) en dochter Liv (9) in Purmerend woont. 

Kleur

“‘Mama, ik ben een hele spannende serie aan het kijken op Netflix.’ Liv springt voor mijn neus heen en weer, met in mijn ogen veel te veel energie zo op de vroege morgen. Terwijl ik broodjes in haar broodtrommel stop en haar aanspoor om nu echt haar ontbijt op te eten omdat we bijna naar school moeten, praat ze gewoon verder. Over een gezin in Amerika dat bij de opa en oma is gaan wonen en een heleboel meemaakt. ‘Ze hebben het steeds over God. En o ja mama, de dochter in het gezin gaat ook protesteren. In Amerika word je namelijk in elkaar geslagen door de politie als je een donkere huidskleur hebt.'”

“Het is een onderwerp dat ik niet zag aankomen. Meestal kijkt Liv van die slecht nagesynchroniseerde series waarin meisjes de hele dag alleen maar ‘Oh My God!‘ roepen met overdreven handgebaren erbij. Ik leg haar uit dat dat inderdaad gebeurt. Dat we daar in Nederland ook tegen gedemonstreerd hebben. En dat er nog steeds veel discriminatie in de wereld is. Ze kijkt me even aan en zegt dan: ‘Dus jij hebt eigenlijk ontzettend geluk met je lichte huid?’ Mijn hand, die net een geplette banaan uit haar tas vist, blijft halverwege hangen. Ik kijk haar aan. Mijn lieve, ontzettend opmerkzame dochter. Die de wereld nu al met zo’n enorm enthousiasme en zekerheid tegemoet treedt. In één zin legt ze de vinger op de zere plek. Ik worstel met wat ik moet zeggen. Ergens in haar redenatie heeft ze natuurlijk gelijk, maar alles in mij roept dat het verkeerd is om dit even zo aan het aanrecht aan haar te bevestigen. Alsof ik daarmee meteen bevestig dat zij die mazzel dus niet heeft. Dat ik haar het leven in stuur met het idee dat haar huidskleur zoiets is als domme pech.”

Lees ook
Marije maakt zich zorgen: ‘Vind je het gek dat twintigers van nu massaal een burn-out krijgen?’

“Haar roots, haar familie, ónze familie. Ik wil haar daar nog helemaal niet mee bezig laten zijn. Hoe hard de wereld soms ook kan zijn. Ze is negen. Het voelt als een eeuwigheid voordat ik mijn gedachtes enigszins heb geordend en zeg het enige wat ik kan zeggen. Dat ik snap waarom ze die conclusie trekt en dat dit voor sommige mensen misschien ook zo voelt. Maar dat ik dat niet zo zie. Dat we één zijn, wat onze huidskleur ook is. En dat mijn mazzel, haar mazzel is en andersom. Even slaat ze haar armen om me heen. ‘Maar mama, als wij in Amerika zijn, moet je mij wel beschermen, hè.’ Ik slik het brok in mijn keel weg. Zo’n brok dat doorgaans tranen veroorzaakt. Wat is de wereld toch ingewikkeld.”

Deze editorial van Marije lees je in Flair 17-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.