Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije werd door haar schoonfamilie ‘als een verloren dochter’ verwelkomt, maar al snel kwamen de twijfels…

Marije werd door haar schoonfamilie ‘als een verloren dochter’ verwelkomt, maar al snel kwamen de twijfels…

Marije werd door haar schoonfamilie ‘als een verloren dochter’ verwelkomt, maar al snel kwamen de twijfels…

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (38), die met Franklin (38), zoon Kyano (12) en dochter Liv (9) in Purmerend woont. 

Schoonfamilie

“Ik weet nog dat ik voor het eerst met Franklin naar de Dominicaanse Republiek ging. Vier weken verbleven we in het huis van zijn oma, waarin zijn moeder en zussen waren opgegroeid en hij zelf zo veel vakanties had doorgebracht. Ik vond het spannend zijn familie te ontmoeten. Zijn oma woonde op het platteland, tussen de cacaobomen, met de jungle als achtertuin. Ze had geen douche en het toilet zonder stromend water was buiten. Ik had al een jaar in Zuid-Afrika gewoond en voelde me een meisje van
de wereld. Ik vond het mooi dat ik het land op zo’n unieke wijze mocht ontdekken. Zijn oma stond ons op te wachten, de grijze haren in een knot, haar armen wijd gespreid. Alsof ik een verloren dochter was die thuiskwam.”

‘Ik voel de klap nog. Zijn oma schreeuwde zo hard ‘Sangre, sangre!‘, dat de hele buurt uitliep. De angst in haar ogen zal ik nooit vergeten’

“Toch duurde het niet lang voordat ik begon te worstelen. Als ik met Franklin op straat liep, riepen mensen dingen naar ons, geïnspireerd door een Dominicaanse comedy waarin een local verliefd wordt op een Amerikaanse toerist. Ik wilde Franklin’s familie laten zien dat ik meer was dan het beeld dat daarin werd geschetst, maar in plaats daarvan bevestigden mijn acties alleen maar dat vooroordeel over westerlingen. Als we naar het strand gingen, was ik in bikini en zwommen zij in hun kleren. En terwijl ik in de zon ging liggen, zaten zij onder een boom. Ik begon me uit te sloven. Stond voor dag en dauw op om de kippen te voeren en het erf te vegen. En gingen we met Franklins neven en nichten naar de rivier, dan dook ik heel stoer, net als zij, in één keer het water in.”

“Een dieptepunt kwam na twee weken vakantie toen ik had bedacht om zonder zadel op oma’s paard te gaan rijden.
Ik pakte een stoel om er op te klimmen, maar net toen ik een been over de rug van het paard wilde zwaaien, klapte de stoel om en viel ik achterover met mijn hoofd tegen de punt van de tafel. Ik voel de klap nog. Zijn oma schreeuwde zo hard ‘Sangre, sangre!‘, dat de hele buurt uitliep. De angst in haar ogen zal ik nooit vergeten. Als ik wat ouder was geweest, had ik misschien beseft dat er geen reden was voor mijn identiteitscrisis. Dat ze al van me hield op het moment dat ze me zag. Gewoon omdat Franklin dat deed. Maar ik was 24 en wijsheid komt blijkbaar echt met de jaren, dus mijn ego had een flinke deuk opgelopen.”

Lees ook
Marije: ‘In totale paniek en met een bonkend schuldgevoel rende ik op mijn sokken de deur uit’

“Tot we nog één keer met z’n allen in een afgeladen pick-up naar het strand gingen en de auto vast kwam te zitten in het mulle zand. Gas geven, graven, duwen, trekken: niets hielp. Ik glimlachte. Ik wist: dit kon ik. In Zuid-Afrika had ik zo vaak onze auto uit zand of modder bevrijd. Ik zocht bananenbladeren, hielp bij het uitgraven van de wielen en legde de bladeren ertussen. In een mum van tijd was de auto los. Ik werd op de schouders geklopt, omhelst. In hun ogen verbazing en trots. Ik kan nog het gevoel terughalen, de rust die ik voelde: nu klopte het.”

Deze editorial van Marije lees je in Flair 19-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Marije Veerman (@marije.veerman)

Fotografie: Esmée Franken