Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Liv was in tranen: ‘Mama, het lukt me gewoon niet om de groene vinkjes te krijgen’

Marije: ‘Liv was in tranen: ‘Mama, het lukt me gewoon niet om de groene vinkjes te krijgen’

Marije: ‘Liv was in tranen: ‘Mama, het lukt me gewoon niet om de groene vinkjes te krijgen’

Marije Veerman (38) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (9) in Purmerend.

Systeem

Mijn buurjongen is dit jaar naar groep vier gegaan en op de basisschool waar Liv ook op zit, mag je dan met een iPad werken. Alle belangrijke vakken staan daarop.  Van flitswoorden tot plussommen.Wat had hij een zin in die eerste schooldag. Hij hoorde nu bij de grotere kinderen en wauw, een iPad waar je de hele dag op mag werken, welk kind wil dat nou niet? Tot hij na een week steeds stiller werd. Als zijn moeder vroeg:  “Hoe was het op school?” haalde hij zijn schouders op. Mompelde iets wat op  ‘goed’  leek. Tot het hoge woord er na een paar dagen toch uitkwam: hij vindt school helemaal niet zo leuk meer. En de iPad al helemaal niet.  “Mama, elke keer dat ik hem open, zie ik alleen maar rode stippen.”

Soms vraag ik me af of daar überhaupt over is nagedacht. Dat moment waarop alle taal- en rekenschriften de deur uit werden gedaan om kinderen vanaf zeven jaar alleen nog een iPad in handen te geven. Ik snap de voordelen heus wel, hoor. De leraar kan bijvoorbeeld in één oog-opslag zien bij welke opdrachten extra ondersteuning nodig is en hoeft daar niet urenlang werkjes voor na te kijken. Nog een voordeel: kinderen die makkelijk leren, krijgen automatisch moeilijkere opdrachten aangeboden zonder dat de leraar daar iets voor hoeft te doen.

Onderwijs op maat. Fijn, want in de huidige maatschappij waar presteren de norm is geworden, kun je zo alles eruit halen wat erin zit. Tot je dit hele systeem gaat bekijken vanuit het oogpunt van een kind. Een kind dat elke ochtend de iPad ontgrendelt. Het wachtwoord intoetst en wacht tot het zandlopertje stopt met draaien. Het enige wat het ziet, zijn rode stippen. En het feit dat dit eigenlijk een groen vinkje had moeten zijn.

Ik weet nog dat Liv een paar maanden geleden een week niet op school was geweest. Ze was erna niet te genieten. Boos, gefrustreerd. Elke dag vroeg ik of er iets speelde op school. Of ik haar ergens mee kon helpen. Maar ze schudde haar hoofd.

Tot ook zij op een avond in tranen in bed lag. Ik kroop naast haar, aaide over haar haar. “Mama, het lukt me gewoon niet. Het lukt me gewoon niet meer om de groene vinkjes te krijgen.”  Tot dat ene moment had ik er eigenlijk nooit zo over nagedacht wat de impact van de rode stippen op een kind zou kunnen zijn. Met de achterkant van haar hand veegde ze verwoed de tranen uit haar ogen. Ze wist heus wel hoe het werkte. Dat als ze één stom foutje maakte ze weer terug bij af was, ze weer opnieuw een reeks goed moest hebben, maar ze kon het gewoonweg niet opzijzetten.

Lees ook
Marije: ‘Ik vertelde de kinderen maar wat het was: het bed van onze bovenburen. Ze vroegen niet door’

Het vinkje was een doel op zich geworden. Mijn hart brak voor haar, maar eigenlijk nog meer voor de kinderen die hier dus elke dag mee moeten dealen. Aan wie niet is uit te leggen dat het komt omdat ze er een week niet zijn geweest en dat het vanzelf wel goed komt. Kinderen die moeite hebben om mee te komen en elke ochtend weer met één-nul achterstaan. Zonder fancy app kregen kinderen elke ochtend weer een blanco blaadje. Een verse start om zich goed over zichzelf te kunnen voelen. Ik vraag me oprecht af wat daar nou zo verkeerd aan was.

Marije Veerman, hoofdredacteur Flair

Deze column van Marije Veerman en veel meer lees je in Flair 37-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier. Wil je meer columns van Lisanne lezen? Klik dan hier.

Fotografie Esmée Franken