Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije over sleutelmeisjes: ‘Ja, er is in al die jaren een hoop veranderd, maar ook een hoop niet’

Marije over sleutelmeisjes: ‘Ja, er is in al die jaren een hoop veranderd, maar ook een hoop niet’

Marije over sleutelmeisjes: ‘Ja, er is in al die jaren een hoop veranderd, maar ook een hoop niet’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (38), die met Franklin (38), zoon Kyano (12) en dochter Liv (9) in Purmerend woont. 

Sleutelmeisje

“‘…en toen zei hij het dus.” Mijn moeder zit naast me op de bank. Ze heeft net Liv thuisgebracht en doet nu, nog een tikkeltje beduusd, verslag van een woordenwisseling die ze eerder die middag had met haar buurman, en ook mijn buurman, want mijn ouders en ik wonen tegenover elkaar. Ze had Liv opgehaald van school en was bijna bij haar deur, toen de buurman tegen mijn opgewekt babbelende, huppelende dochter zei: “Kijk, daar hebben we ons sleutelmeisje.” Mijn moeder had, met haar sleutel in de hand, niet direct door wat hij bedoelde en mompelde iets als: “Nee hoor, ik heb de sleutels, kijk maar,” waarna ze had gewapperd met de bos in haar handen. Maar eenmaal binnen liet het haar niet los.Ze vertelde het voorval aan mijn vader, die zijn opmerking ook best belachelijk vond, en begon zich al meer op te winden. Terwijl Liv nog nieuwsgierig riep: “Maar wat is dan een sleutelmeisje?” beende mijn moeder al terug naar de buurman. “Even over net,” had ze gezegd. “Ik heb erover nagedacht, maar je bedoelde met je opmerking over ‘sleutelmeisje’ vast niet wat ik denk dat je bedoelde?” Waarna mijn buurman zijn schouders had opgehaald en had gezegd: “Jawel hoor, zo’n kind dat met een sleutel om haar nek loopt, omdat haar moeder werkt.” En toen kon ze haar mond niet meer houden. Ze had gezegd dat Liv nooit met een sleutel loopt, dat haar dochter én schoonzoon het juist heel goed geregeld hebben met oppas en dat het sowieso zijn zaken niet zijn.

“‘Herinner je je nog onze tijd?’, had ze hem toegebeten. “Toen vrouwen met de nek werden aangekeken als ze werkten en het een stuk moeilijker was om een oplossing te zoeken voor de kinderen dan nu? De vooroordelen waar ze tegen moesten opboksen? Waar hun kinderen tegen moesten opboksen door gekwalificeerd te worden als ‘sleutelkind’, waarna ze meewarig werden nagekeken? Naar die tijd willen we toch niet terug?” De buurman, natuurlijk een tikkeltje overdonderd door de woordenstroom van mijn moeder, stamelde nog iets als: “Het was maar een grapje,” maar mijn moeder was onvermurwbaar. “Dit is geen leuk grapje, dit is een mening. En die verkondig je zeker niet tegen een kind.” Inwendig moet ik een beetje grinniken. Gewoon omdat ik het helemaal voor me zie. Die man wist waarschijnlijk niet wat hem overkwam, want als mijn moeder zich érgens over kan opwinden, is het wel over de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. “Voor mij had je dat echt niet hoeven doen, hoor,” sus ik. Maar terwijl ik het zeg, besef ik dat iets sussen, uren na het feit, weinig zinvol is. En eigenlijk heeft ze hartstikke gelijk. Ja, er is in al die jaren een hoop veranderd, maar ook een hoop niet.

Lees ook
Marije over het topless-taboe: ‘Ik hou tegenwoordig mijn bikinitopje ook liever aan’

In oktober promoveerde sociaal psycholoog Lianne Aarntzen nog op een onderzoek naar het schuldgevoel van werkende moeders en concludeerde ze dat dit vele malen groter is dan bij werkende vaders. Veel vrouwen voelen het als een verlies voor het gezin als ze er niet zijn – alsof ze iets fout doen. Vervolgens zijn ze de hele dag bezig dit te compenseren. Door iets lekkers in de lunchtrommel te doen, langer borstvoeding te geven, hun vrije tijd op te offeren of het reduceren van werkuren. Aarntzen noemt dit fenomeen een dwangbuis voor moeders, die volgens haar onderzoek wordt gestuurd door de nog altijd heersende stereotypen. De vrouw is er voor de opvoeding, de man voor het inkomen. Opmerkingen zoals die van de buurman houden deze cultuur alleen maar in stand. Dus lieve mama, dank je wel. Namens alle vrouwen.”

Deze editorial van Marije lees je in Flair 27-2021. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Fotografie: Esmée Franken

Shoppen is altijd een goed idee