Je bent hier: Home > Column > Marije’s man was dolblij met z’n nieuwe baan, tot iemand riep: ‘Wij willen geen neger als trainer’

Marije’s man was dolblij met z’n nieuwe baan, tot iemand riep: ‘Wij willen geen neger als trainer’

Column
Marije’s man was dolblij met z’n nieuwe baan, tot iemand riep: ‘Wij willen geen neger als trainer’

Yay, de nieuwe Flair ligt weer in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (37), die met Franklin (37), zoon Kyano (11) en dochter Liv (8) in Purmerend woont.

Kwetsbaar

“Het was in september 2018 en Franklin was net een paar weken hoofdtrainer van een voetbalclub hier in de buurt. Trots waren we als gezin. De benoeming had zelfs in de krant gestaan. En toen kwam dus die dag waarop hij nog een biertje stond te drinken in de kantine. Het was de opening van het seizoen, dus het was die avond druk geweest. Tegen middernacht kwamen ze binnen. Een groepje leden, dat direct naar Franklin toe beende. ‘Wij willen geen neger als trainer!’, schreeuwde er een. Ik weet nog dat hij thuiskwam en het vertelde. In zijn ogen nog steeds de schok. Gek eigenlijk, hoe dat werkt, want natuurlijk weet je dat racisme een feit is.”

‘Je verwacht het niet. Niet op die plek’

“Je bent er nota bene al zo vaak mee geconfronteerd, maar toch komt het als een verrassing. Je verwacht het niet. Niet daar. Nooit op die plek. Ik zag bij hem het besef dat de club waar hij het zo naar zijn zin had, waar hij zich thuis had gevoeld, z’n glans had verloren.”

Zeuren

“Na een paar dagen hoorden we dat de man in kwestie van het bestuur zijn excuses moest aanbieden. En dat was dan dat. Woedend was ik. Als club moet je zo iemand direct van de ledenlijst schrappen én nooit meer een voet in de kantine laten zetten. ‘We moeten dit niet laten gebeuren, hoor. Ze moeten een statement maken.’ Maar Franklin keek me alleen maar aan en schudde zijn hoofd.”

‘Het duurde bij mij een paar dagen voordat ik het begreep. Dat hij al wist wat ik daarna pas besefte’

“Het duurde bij mij een paar dagen voordat ik het begreep. Dat hij al wist wat ik daarna pas besefte: dat het toch niet zou helpen. Dat hij vooral gezien zou worden als een zeur –  ‘Die man heeft toch sorry gezegd?’ – en dat de frustratie daarover alleen maar meer zijn plezier bij de club zou verpesten. Hij wilde het gewoon vergeten. Net als mensen met soortgelijke ervaringen zo vaak doen: hun mond houden en door. Omdat ze al zo vaak opmerkingen hebben gehoord als:  ‘Maar witte mensen worden ook gediscrimineerd’ of ‘Mag ik niet eens meer een grapje maken?'”

Lees meer
Marije: ‘Sommige beperkingen op de school van Kyano en Liv geven me kromme tenen’

Kwetsbare verhalen

“Maar nu lijkt er echt wat te gaan gebeuren. Net als met #MeToo destijds zorgt nu #blacklivesmatter ervoor dat mensen hun verhaal durven delen. De één doet dat schreeuwend bij een antiracismedemonstratie, de ander schoorvoetend bij het koffiezetapparaat, maar allemaal even kwetsbaar. Verhalen van pijn en verdriet. Ook in deze nieuwe Flair vertellen drie vrouwen over hun ervaringen met racisme. Drie verhalen waar we eigenlijk ook maar één reactie op kunnen geven: wat erg dat je dit moest meemaken.”

Deze editorial van Marije komt uit Flair 27. Dit nummer ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

❤️

Een bericht gedeeld door Marije Veerman (@marije.veerman) op

Shoppen is altijd een goed idee